บททั้งหมดของ So Bad รักร้ายของนายสารเลว: บทที่ 11 - บทที่ 20

เพื่อนของเขาแต่ละคนนี่มีแต่คนรวยๆ แถมยังหล่อทุกคนอีกต่างหาก ฉันนั่งรถมากับป๊ะป๋าของปุยนุ่น หลังจากที่ปุยนุ่นหลับแล้ว ฉันก้มมองดูสภาพตัวเองแล้วก็ไม่อยากลงจากรถเลย ฉันไม่มีหรอกนะเสื้อผ้าสวยๆ เครื่องสำอางดีๆ เพราะฉันคิดว่าของพวกนี้มันไม่จำเป็นอีกทั้งยังสิ้นเปลือง สู้เอาเงินไปซื้อของกินซื้อนมให้ปุยนุ่นยังดีกว่าซะอีก"ทำไมต้องพาอุ่นมามาด้วยหล่ะคะ" ความจริงเขามาคนเดียวก็ได้ งานแบบนี้มาคนเดียวเขาน่าจะสะดวกมากกว่า"อยากพามาด้วย มีอะไรมั้ย" ก็ไม่มีอะไรก็แค่อยากรู้เฉยๆ แต่ไม่คิดว่าคำตอบที่ได้มันจะออกมาเป็นแบบนี้ ออกอาการมากก็ไม่ได้เดี๋ยวจะโดนปล่อยทิ้งไว้ที่นี่...................................................."ไงวะไอ้เสือพาใครมาด้วยวะ""เสือกอะไรด้วยวะ " ไอ้เอเดนหน้าจ๋อยไปในทันที มันคงเห็นผมเดินมากับน้ำอุ่นหล่ะสิ"อุ่นขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ""ให้ไปด้วยมั้ย""ไม่เป็นไรค่ะ""ห้องน้ำอยู่ฝั่งนู้น" ที่จริงก็ไม่อยากให้เดินไปคนเดียว แต่ผมก็ไม่อยากจะไปเซ้าซี้อะไรเธอมาก แค่บังคับให้เธอมาด้วยนี่ก็มากพอแล้ว"มิกิคะ ทำไมไม่บอกมิลล์เลยว่าจะมา ""ไอ้คิมมันชวนหน่ะ" ผมตอบออกไปเพียงสั้นๆ เพราะไม่อยากจะพูดอะ

ผมพยุงร่างของเธอขึ้นบรรไดอย่างทุกลักทุเล ตลอดทางเธอก็เอาแต่โทษตัวเองว่าดูแลปุยนุ่นไม่ดีบ้าง เอาแต่ทำงานจนลืมนึกถึงความรู้สึกของลูกบ้าง เธอบอกว่าเธออยากเป็นแม่ที่ดีเหมือนคนอื่นๆ อยากมีทุกอย่างไว้ให้ลูก แต่มันไม่เลย มันยิ่งทำให้ความรู้สึกของปุยนุ่นเหมือนขาดหายความอบอุ่น เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับงานไม่มีเวลาแม้กระทั่งส่งลูกเข้านอน ตื่นเช้ามาก็ต้องรีบทำนู่นทำนี่เพราะจะต้องรีบออกจากบ้าน เวลาของแม่กับลูกเลยลดลง"เมารึป่าว""ไม่ๆ ยังพอไหว " เธอส่ายหน้าไปมาพร้อมกับยกมือขึ้นว่าเธอยังไหว ก็ดียังพอมีสติอยู่บ้าง"ไปอาบน้ำจะได้นอน" ผมไล่คนที่บอกว่าตัวเองไม่เมาให้ไปอาบน้ำนอนเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว"ยังไม่อยากนอน ขออยู่แบบนี้สักพักจะได้มั้ย" ผมย่อตัวลงนั่งใกล้ๆ เธอ ใบหน้าและดวงตาของน้ำอุ่นดูกังวลและรู้สึกผิด ผมเอื้อมมือเล็กๆ คู่นั้นมาจับไว้ ทำไมนะชีวิตของผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะต้องมาแบกรับภาระอะไรไว้มากมายเช่นนี้ ตามจริงแล้วเธอควรจะมีชีวิตที่สดใสเหมือนดังเช่นวัยรุ่นทั่วๆ ไป แต่มันไม่ใช่น้ำอุ่นต้องเลี้ยงลูกของพี่สาวอีกทั้งเธอยังรับปุยนุ่นมาเป็นบุตรบุญธรรมโดยชอบธรรม พ่อของเด็กไม่เคยคิดที่จะมาเหลียวแลอ

หลังจากที่ฉันส่งปุยนุ่นเข้านอนเสร็จ ฉันก็ออกมาทำงานบ้าน เตรียมอาหารไว้ให้ปุยนุ่นตอนเช้า กว่าจะหลับได้ก็งอแงพอสมควร อ้อนแต่จะให้โทรหาป๊ะป๋า นี่เพิ่งจะคืนแรกที่ปุยนุ่นไม่ได้นอนกอดป๊ะป๋าอาการก็หนักพอสมควรครืดดดด ครืดดดดพูดถึงปุ๊บก็โทรมาปั๊บเลย"ว่าไงคะ""คิดถึงจัง คิดถึงทั้งแม่ทั้งลูกเลย""อุ่นกับลูกก็คิดถึงป๊านะ เฮ้อ สงสารก็แต่ลูกกว่าจะหลับ ปุยนุ่นติดป๊ามากเลยนะ" ฉันก็ไม่อยากพูดให้เขาไม่สบายใจ แต่ปุยนุ่นติดเขามากจริงๆ ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าปุยนุ่นจะเปฺดใจและรักป๊าของอขาได้มากขนาดนี้ คงเป็นเพราะปุยนุ่นคงอยากจะมีพ่อเหมือนคนอื่นๆ เขาบ้าง"พูดแบบนี้รู้มั้ยว่าอยากจะกลับไปซะตอนนี้เลย ""ตั้งใจทำงาน แล้วรีบกลับมาเร็วๆ นะคะ อุ่นกับลูกเป็นกำลังใจให้ สู้สู้นะคะ" ฉันรู้ว่าเขาอยากจะกลับมามากแค่ไหน แต่ตอนนี้งานที่นั่นก็สำคัญเหมือนกัน"ครับ ไปนอนได้แล้วนะ ฝันดีนะครับ แม่อุ่นของป๊า" ไปเอาคำพวกนี้มากจากไหน ชักจะน่ารักขึ้นทุกวันแล้วนะ ผู้ชายเย็นชาปากร้ายที่ฉันรู้จักหายไปไหนแล้ว ขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปแล้วฉันจะไม่ยอมไปไหนจากเขาเลย จะยอมรักและซื่อสัตย์ต่อเขาแค่คนเดียว....................................

"น้ำอุ่นเป็นไงบ้างลูก""หลับไปแล้วครับแม่ ร้องไห้จนหมดแรง " ผมโทรบอกเรื่องนี้กับแม่ พอท่านรู้เรื่องก็รีบมาหาผมที่คอนโดทันที ส่วนพ่อท่านบอกว่าจะช่วยจัดการเรื่องนี้ด้วย มีอะไรที่ท่านช่วยได้ท่านสนับสนุนเต็มที่"แล้วจะเอายังไงต่อหล่ะทีนี้ ทำไมไม่คุยกันดีๆ เด็กตัวนิดเดียวทำไมต้องรุนแรงกันขนาดนี้ด้วย" แม่ผมถึงกับร้องไห้กับเหตุการณ์ที่ผมเล่าให้ท่านฟัง ใจท่านตอนนี้เป็นห่วงหลานจับใจ"พรุ่งนี้ผมจะไปคุยให้รู้เรื่อง แต่ถ้าตกลงกันไม่ได้จริงๆ ผมก็ต้องใช้ไม่สุดท้าย " ทุกคนคงรู้ดี พ่อของปุยนุ่นมาขอร่วมเจรจาในการลงทุนกับบริษัทของผม ดูจากท่าทางแล้วบ่งบอกเลยว่าต้องการและคาดหวังกับการลงทุนครั้งนี้มาก ถ้ามันคิดจะเล่นแบบนี้ผมก็จัดให้ได้"แม่สงสารหลาน ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง จะกินข้าวรึยังก็ไม่รู้ จะนอนยังไง ""แม่ครับ ผมจะต้องพาลูกกลับมาให้ได้ " แม่ผมท่านก็อาการหนักพอสมควรแต่ผมไม่อยากให้ท่านเป็นอะไรไปอีกคน แค่น้ำอุ่นคนเดียวก็แย่แล้ว ผมอยากให้พวกเราช่วยกันให้กำลังใจ ยังไงซะปุยนุ่นก็ต้องกลับมาอยู่กับพวกเรา"เอาเถอะๆ พรุ่งนี้แม่จะรอฟังข่าวดี พาหลานกลับมาให้ได้นะลูก ดูแลน้ำอุ่นให้ดีนะ แม่กลับก่อน""ครับแม

ทั้นคุณย่าและคนใช้ต่างพากันหัวเราะกับคำพูดของปุยนุ่น เด็กน้อยไร้เดียงสาทำหน้างง คงเพราะไปจำมาจากที่อื่น"ทำไมถึงคิดว่าป๊ะป๋ามีกิ๊กหล่ะลูก แล้วรู้หรอว่าไอ้คำว่ากิ๊กเนี่ มันคืออะไร ฮื้ม บอกย่าสิ" ปุยนุ่นเหลือบตามองบนก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด"ไม่รู้ค่ะ ปุยนุ่นได้ยินป๊ะป๋าคุยโทรศัพท์กับลุงคิมบ่อยๆ " เพราะแบบนี้เองสินะ ฉันเคยมีโอกาสได้เจอกับเพื่อนของเขามาบ้างแล้ว เห็นว่าตอนนี้กำลังตามง้อแฟนอยู่"ไม่เอาแล้ว ไม่พูดแล้ว ป่ะไปกินข้าวกันดีกว่าลูก แม่ให้คนเตรียมไว้เยอะเลย""ค่ะ " วันนี้คุณย่ามีสีหน้าที่มีความสุขใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อได้เจอหลานสาวสุดที่รัก ส่วนคุณปู่ยังไม่กลับมาเห็นบอกว่าจะขอลุยงานต่ออีกสักพัก แล้วก็จะกลับมาหาหลานสาว....................................."หมดรึยังไอ้เบส""หมดแล้วครับ" เฮ้ออ ผมเอนกายพิงกับเก้าอี้ทำงานเพราะความเหนื่อยล้า นั่งเซ็นเอกสารเคลียร์งานมาหลายชั่วโมงแล้ว นี่ก็จะเที่ยงคืนแล้ว กลับบ้านไปนอนกอดเมียกับลูกดีกว่าแอดดดดดดทำไมไม่เปิดไฟกันนะ แล้วนี่ทำไมห้องมันถึงได้เงียบผิดปกติอย่างนี้ สงสัยคงจะเข้านอนกันหมดแล้ว เพราะนี่มันก็ดึกมากแล้ว"บ้าชิบ หายไปไหนกันหมดวะ" เมื่อเปิด