All Chapters of So Bad รักร้ายของนายสารเลว: Chapter 1 - Chapter 9

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ คนดีของแม่ ไม่ร้องนะคะ ชู่วววว หลับซะน๊าา ""อึก ฮื่อ อึก ""นอนนะคะ "..............................."เฮ้ออ หลับซักที" ฉันค่อยๆ วางร่างของปุยนุ่นลงบนที่นอนอย่างเบามือ กว่าจะหลับได้ ทำไมวันนี้ปุยนุ่นงอแงมากกว่าปกติก็ไม่รู้ ทุกครั้งไม่เกินสองทุ่มก็จะหลับแล้ว ฉันเงยหน้ามองดูนาฬิกานี่ก็เกือบสี่ทุ่มเข้าไปแล้ว..... สวัสดีฉันชื่อน้ำอุ่น นิสัยก็คล้ายๆ กับชื่อเลย ปุยนุ่นเป็นลูกพี่สาวของฉัน พี่น้ำหวานเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ถ้าจะถามหาพ่อของปุยนุ่นหล่ะก็ตอนนี้เขาคงมีความสุขกับครอบครัวใหม่ไปแล้ว ฉันไม่ได้จะเรียกร้องอะไรหลานคนเดียวฉันเลี้ยงได้ ถึงแม้ว่าฉันจะลำบากและต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นฉันก็ยอม พ่อกับแม่ของฉันเสียตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก ตั้งแต่เล็กจนโตก็มีพี่น้ำหวานนี่แหละคอยดูแลฉันมาตลอด ทั้งส่งเรียน คอยให้คำปรึกษาทุกๆ เรื่อง ตอนนี้ปุยนุ่นย่างเข้าจะ 3 ขวบแล้ว ปุยนุ่นเป็นเด็กเลี้ยงง่าย ไม่ดื้อ เรามีกันแค่สองคนแม่ลูก โชคดีที่พี่น้ำหวานทิ้งสมบัติชิ้นสุดท้ายไว้ให้ฉัน คือคอนโดที่ซื้อไว้เป็นชื่อของพี่น้ำหวาน เรื่องที่อยู่อาศัยจึงไม่เป็นปัญหากับฉันและปุยนุ่นตอน

"ขอโทษจริงๆ ครับคุณมิกิ ""แบบนี้ฉันควรไล่ใครออกดี ""เฮ้ย ใจเย็นๆ ดิวะ เรื่องแค่นี้เอง กูดูแลกันเองได้มึงก็เห็นว่าน้องเขาเจ็บ""แต่กูจ้างให้มาทำงาน แก้วบาดแค่นี้ไม่ถึงกับตาย ไอ้เบสฝากไปบอกยัยนั่นด้วยว่ากูไล่ออก ไม่ต้องกลับมาทำงานที่นี่นี่อีก" ผมต้องหัวเสียให้กับพนักงานที่ผับ จู่ๆ ก็ซุ่มซ่ามโดนแก้วบาดแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย มันก็จริงอย่าที่ไอ้คิมมันพูด เรื่องแค่นี้ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่ นึกจะหายก็หายไปซะดื้อๆ ผมไม่ชอบเอาซะเลยพวกไม่มีความรับผิดชอบ ผมเป็นคนที่จริงจังกับเรื่องงานมาก วันนี้มันเป็นรอบหลายเดือนที่ผมเข้ามาตรวจงานที่ผับ เพราะไอ้พวกเพื่อนพวกนี้มันนึกคึกอยากจะมากินเหล้าที่นี่ ดูจากท่าทางแล้วคงจะติดใจยัยพีอาร์นั่นไม่น้อย ผมก็เพิ่งเคยเจอเธอครั้งแรกเหมือนกัน"อย่าไล่น้องออกเลยครับ พอดีลูกสาวน้องเขาป่วยทีแรกน้องเขาขอผมกลับบ้านแล้ว แต่ผมเป็นคนให้น้องเขาอยู่ช่วยก่อน อย่าไล่น้องเขาออกเลยนะครับ " อะไรนะมีลูกแล้วยังงั้นหรอ ผมแอบเห็นสีหน้าไอ้พวกหื่นทั้งหลาย แอบเสียดาย ถึงว่ามาทำงานแบบนี้หาเงินเลี้ยงลูก ดูท่าแล้วจะร้ายไม่เบามีลูกตั้งแต่อายุน้อยๆ แต่ความรู้สึกของผมทำไมมันขัดแย้งกับความคิด"ว้

"เย่ๆ จะได้กลับบ้านแล้ว ปุยนุ่นจะได้ไปเที่ยวทะเลแล้วใช่มั้ยคะแม่อุ่น" เด็กน้อยชูแขนทั้งสองข้างขึ้นด้วยความดีใจ เมื่อคุณหมออนุญาติให้กลับบ้านได้ เด็กน้อยร่าเริงของฉันกลับมาแล้ว ดูท่าแล้วคงจะดีใจน่าดู พูดถึงเรื่องไปเที่ยวทะเลแล้วฉันก็อดที่จะสงสารลูกไม่ได้ ยังไม่รู้เลยว่าค่าใช้จ่ายในครั้งนี้มันจะเท่าไหร่"เดี๋ยวคุณแม่ติดต่อการชั้น 2 ก่อนกลับบ้านด้วยนะคะ" พยาบาลผู้ติดตามคุณหมอเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องไป"เดี๋ยวแม่อุ่นมานะคะ รอแม่อุ่นอยู่นี่นะ""ค่ะ".............................................ฉันแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นใบเสร็จค่าใช้จ่ายของปุยนุ่น รวมค่ารักษา ค่ายา ค่าห้องพิเศษเบ็ดเสร็จแล้วครึ่งแสน ภายในหนึ่งอาทิตย์ที่ปุยนุ่นนอนรักษาตัวที่นี่แพงขนาดนี้เชียวหรอ ฉันนั่งมองใบเสร็จอยู่พักใหญ่ คงจะต้องเอาออกมาใช้แล้วหล่ะเงินเก็บก้อนสุดท้าย กับค่าเทอมเทอมสุดท้ายของฉัน ฉันขอตัวออกมากดเงินที่ตู้ เอทีเอ็มหน้าโรงพยาบาลก่อนที่จะนำเงินไปจ่ายให้เรียบร้อย"ปุยนุ่นกลับบ้านกันค่ะ""แม่อุ่นขาแล้วเราจะไปทะเลกันเมื่อไหร่คะ" ปุยนุ่นสะกิดแขนฉันขณะที่เราสองคนกำลังนั่งรถเมล์กลับคอนโด"รอแม่อุ่นสอบเสร็จก่อนนะคะ

วันเดินทาง"รถป๊ะป๋าสวยจังเลย นั่งสบายด้วย ไม่เหมือนรถที่แม่อุ่นพาปุยนุ่นขึ้นเลยค่ะ คนก็เยอะ แถมยังร้อนอีกต่างหาก""จริงหรอครับ แม่อุ่นนี่ทำให้ลูกสาวป๊ะป๋าลำบากได้ยังไงเนี่ย" ตลอดการเดินทางในครั้งนี้มีเพียงเสียงเจื้อยแจ้วของปุยนุ่นที่อยู่เป็นเพื่อนผม ปุยนุ่นเป็นเด็กคุยเก่งมาก แถมยังช่างพูด ตอนนี้ผมหลงรักเด็กตัวอ้วนคนนี้หมดหัวใจของผมแล้ว ยอมรับเลยว่าผมอยากมีลูกแบบปุยนุ่น ปุยนุ่นเข้ามาเปลี่ยนทัศนคติของผม จากที่ไม่เคยชอบเด็กกลับกลายเป็นรักเข้าให้แล้ว"อื่มม แต่มันก็สนุกดีนะคะ มีคนนั่งเป็นเพื่อนตั้งเยอะแยะ " เมื่อวานผมพาสองแม่ลูกคู่นี้ไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้เพื่อเตรียมไปเที่ยวทะเล กว่าจะฉุดกว่าจะลากยัยตัวแม่ไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน ผู้หญิงอะไรดื้อชะมัด ไม่รู้จะงกไปถึงไหนในหัวคิดแต่เรื่องจะหาเงิน เฮ้อ ผมบอกแล้วว่าจะช่วย เธอก็จะไม่ยอมท่าเดียวพูดอยู่ได้ว่าลูกคนเดียวมีปัญญาเลี้ยง ถ้ามีปัญญาจริงๆ คงไม่ต้องดรอปเรียนไว้หรอกนะ"ปุยนุ่นครับ นี่เรามากันสองคนหรอ " ผมแกล้งคนเป็นแม่ที่เอาแต่ทำหน้ามุ่ยเพราะคงจะน้อยอกน้อยใจลูกสาวที่เอาแต่สนใจผมมากกว่า ช่วยไม่ได้ช่วงนี้ต้องทำคะแนนเยอะๆ ปุยนุ่นจ

1 อาทิตย์ต่อมาหลังจากวันนั้นที่กลับมาจากทะเลฉันก็พาปุยนุ่นไปทำงานด้วยทุกวัน เพราะคำสั่งจากเจ้านายและพ่วงด้วยตำแหน่งป๊ะป๊าสุดที่รักของปุยนุ่น เพราะถ้าวันไหนไม่ยอมพามาเขาก็จะไปรับปุยนุ่นด้วยตัวเองทุกครั้ง และจากนั้นเขาก็ขับรถมารับฉันกับลูกที่คอนโดเองทุกครั้ง เขาให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ปุยนุ่นต้องนั่งรถเมล์เบียดกับคนมากๆ เหตุผลคนรั้นกลัวฉันจะไม่พาปุยนุ่นไปหาหล่ะสิ บางวันปุยนุ่นก็ขอนอนค้างที่คอนโดของเขา ซึ่งฉันก็ห้ามอะไรไม่ได้อยู่แล้วนอกจากปล่อยเลยตามเลย ในทุกๆ วันเขาทำให้ฉันเห็นแล้วว่าเขาสามารถดูแลปุยนุ่นได้ เขารักลูกฉันไม่แพ้กับที่ฉันรักปุยนุ่นเลยฉันทำงานเป็นแม่บ้านให้เขามาเกือบจะได้หนึ่งเดือนแล้ว ฉันทำทุกอย่าง ทั้งซักผ้า ทำความสะอาดห้องนอนห้องน้ำ ทำอาหารเช้าอาหารเย็น และทุกเย็นๆ เขาจะต้องกลับมากินข้าวกับปุยนุ่น แถมยังบังคับให้ฉันอยู่กินข้าวกับเขาก่อนออกไปทำงานต่ออีกด้วยแอดดดดด"ป๊ะป๋าขาา ป๊ะป๋า""ป๊ะป๋าไม่อยู่ลูก วันนี้ป๊ะป๋ามีงาน " เขาโทรบอกฉันตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว ว่าวันนี้เขาจะกลับมาช่วงสายๆ"ว๊าาา แย่จัง " เด็กอ้วนทำหน้าเศร้า ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าปุยนุ่นจะติดเขามากขนาดนี้ แต่มั