All Chapters of ชะตาเกี่ยวพัน: Chapter 21 - Chapter 30

หลี่หมิงฮวนเดิมจะหยุดพักที่เมืองซวงเป่ย หัวเมืองแรกของชายแดนเหนือ แต่มือสังหารที่ติดตามมาอย่างไม่ลดละ จนต้องยอมลดความเร็วเพื่อต่อสู้กัน หลังจากพักรักษาบาดแผลได้สามวัน ขบวนเดินทางของหลี่หมิงฮวนก็ย้อนกลับมาพักที่เมืองฉีตง ห่างจากเมืองหลวงเพียงสองพันลี้เท่านี้ กลุ่มที่เดินทางขึ้นเหนือเพื่อตบตาคนที่ลอบติดตามเปลี่ยนเป็นตัวปลอมของเขาแทน หลังจากที่มาพักอยู่ที่ฉีตง หลี่หมิงฮวนย่อมต้องแจ้งอาสือไว้ด้วย เพื่อให้สะดวกในการส่งข่าวจดหมายของอาสือที่แจ้งเรื่ององค์ชายรอง ถูกส่งมาถึงมือหลี่หมิงฮวนในวันที่สาม“หลี่ฮุ่ยหลาง” หลี่หมิงฮวนหรี่ตามองจดหมายในมือแม้จะสงสัยในตัวหลานชายคนที่สองมาโดยตลอด แต่ด้วยเขามิเคยทำตัวโดดเด่นเกินหน้าองค์ชายใหญ่ งานในราชสำนักก็มิเคยยื่นมือเข้าไปยุ่งวุ่นวาย ทั้งตระกูลเว่ย บ้านเดิมของเว่ยกุ้ยเฟยก็มิเคยรวมอำนาจของขุนนางในราชสำนักมาก่อน แต่เหตุใดยามนี้ถึงได้ยอมเผยตัวตนที่ซ่อนเอาไว้ออกมา“เตรียมตัวกลับเมืองหลวง” หลี่หมิงฮวนดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วหากลางสังหรณ์ของเขาไม่ผิดพลาด หลี่ฮุ่ยหลางคงรู้ความลับของเขาและเฟยจูเข้าแล้ว หากเป็นเช่นนั้น หลี่ฮุ่ยหลางจะต้องใช้เฟยจูเป็นเครื่องมื

เสียงกรีดร้องของพระสนมและองค์หญิงดังไปทั่วห้องโถง“หากไม่หุบปาก ข้าจะฆ่าให้หมด!!!” หลี่ฮุ่ยหลางตวาดออกมาอย่างรำคาญใจดาบในมือของเว่ยกุ้ยเฟยโชกไปด้วยเลือด นางหันไปมองทางฮองเฮา ก่อนจะเดินไปตรงหน้าช้าๆ“ซูฮองเฮา เจ้าเพียงแค่โชคดีกว่าข้าที่ได้เข้าตำหนักบูรพาก่อนก็เท่านั้น หากข้าได้เข้ามาก่อนหน้าเจ้ามีหรือที่ชินอ๋องวัยสามหนาว จะมองเจ้าเป็นเหมือนดั่งมารดา” เว่ยกุ้ยเฟยชี้ดาบไปทางฮองเฮา หมายจะฟาดฟันนางเช่นที่ทำกับไป๋กุ้ยเฟยเสียงเย็นหน้าประตูห้องโถงที่เพิ่งถูกผลักออกขัดขวางการกระทำของนางเอาไว้ก่อน “เปิ่นหวางมองผู้ใดเป็นเหมือนมารดา ต้องให้สตรีเช่นเจ้าเห็นชอบด้วยหรือ”คนทั้งหมดหันไปมองทางต้นเสียงเป็นตาเดียว แต่สิ่งที่หลี่หมิงฮวนผู้มาเยือนโยนลงมาตรงหน้าแทบเท้าของหลี่ฮุ่ยหลางและเว่ยกุ้ยเฟย เป็นการเรียกสติทุกคนให้หาเสียงของตนเองแล้วกรีดร้องออกมา“อ๊ากกกก/กรี๊ดดดด” คนทั้งห้องต่างกรีดร้องออกมาอย่างเสียขวัญเว่ยกุ้ยเฟยดูจะเสียสติที่สุด เมื่อสิ่งที่หลี่หมิงฮวนโยนมาคือศีรษะบิดา มารดา พี่ชายทั้งสองของนาง หลี่ฮุ่ยหลางเองก็ตื่นตกใจไม่แพ้ ตั้งแต่เห็นหลี่หมิงฮวนปรากฏตัวแล้ว ยิ่งได้เห็นศีรษะของท่านตา ท่านยาย

ก่อนที่จะออกจากพระราชวัง เฟยจูหันกลับมามองอีกครั้ง “จูจู เจ้าอยู่ที่ใด เมื่อใดเจ้าจะกลับมา” เธอรีบหันซ้ายหันขวาไปมองรอบตัว เมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบาที่เหมือนลอยมาตามสายลม เธอคิดจะวิ่งกลับเข้าไปด้านในอีกครั้ง เพื่อตามหาที่มาของเสียง แต่ถูกเพื่อนร่วมงานร้องเรียกเอาไว้เสียก่อน“จูจู เร็วเข้า รถจะออกแล้ว”เพื่อนร่วมงานโบกมือเรียกมาจากรถบัสขององค์กร เธอจึงต้องเดินกลับไปขึ้นรถ แต่สายตาก็ยังคงหันกลับไปมองที่ราชวังโบราณอยู่หลายครั้ง“วันหยุดครั้งหน้ามาอีกก็ได้ ถ้าเธอชอบที่นี่”“อืม ขอบใจมาก” เฟยจูยิ้มแห้งออกมา เธออยากมาที่ไหนกัน เพียงแค่สงสัยว่าเสียงที่ได้ยินมาจากที่ไหนต่างหากข้าวในแปลงทดลองเริ่มเก็บเกี่ยวได้ งานในแต่ละวันของเฟยจูก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ต้องเก็บสถิติจำนวนผลผลิตว่าได้ผลผลิตมากกว่าสายพันธุ์เดิมหรือไม่ ทั้งยังต้องตรวจสอบเรื่องทนต่อโรค แมลง สภาพอากาศหรือไม่ กว่าจะสิ้นสุดลงก็ใช้เวลาไปหลายเดือนเจ้าหน้าที่แต่ละคนเหน็ดเหนื่อยกับการทดลองครั้งนี้ไม่น้อย ก่อนวันที่จะเดินทางกลับองค์กร ทั้งหมดจึงคิดเห็นตรงกันที่จะจัดการเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นมาสถานที่จัดงานก็ที่เดิม ริมแม่น้ำข้างแปลงเพาะปลูก อาหารเค

หลี่หมิงฮวนเดินมาดึงตัวเฟยจูให้นั่งลงบนตักของเขาแล้วสวมกอดนางเอาไว้แน่น “เสด็จพี่ตรัสแล้ว เปิ่นหวางจะแต่งกับสตรีใดก็ได้ อายุของเจ้าในตอนนี้ก็มิใช่น้อยแล้ว หากไม่แต่งให้เปิ่นหวางเจ้าจะยังแต่งให้ผู้ใดได้อีก”“เหอะ ต้องแต่งให้ท่านผู้เดียวเลย ข้าเลือก...”“คิดให้ดีก่อนที่เจ้าจะพูดออกมา เปิ่นหวางพร้อมจะเข้าห้องหอกับเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย” เขาหรี่ตามองนางอย่างข่มขู่เฟยจูจะพูดสิ่งใดได้อีก นางได้แต่ปิดปากเงียบ แล้วไล่เขาให้ไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าหลี่หมิงฮวนกลับออกมาจากห้องอาบน้ำเห็นเฟยจูนั่งรออย่างว่าง่ายก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ เขาจูงมือนางพามานอนด้วยกันที่เตียง“เล่าเรื่องของเจ้าให้เปิ่นหวางฟังหน่อย” เขาสวมกอดนางเอาไว้แน่น“ข้าเล่าไปหมดแล้ว ปล่อยก่อนข้าอึดอัด” นางขยับตัวอย่างนอนไม่สบาย“หากขยับอีกเปิ่นหวางจะทนไม่ไหวแล้ว” เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนา จนเฟยจูต้องหยุดดิ้นทันทีเฟยจูจำต้องเล่าเรื่องครอบครัวของนางในโลกก่อนให้หลี่หมิงฮวนฟัง เขาเอาแต่ถามเรื่องการแต่งตัวของนางซ้ำๆ จนเฟยจูเองเริ่มจะมีโทสะขึ้นมาเสียแล้ว“ข้าไม่แต่งตัวเช่นที่ท่านเห็นออกจากตำหนักแน่ไม่ต้องห่วง” นางถลึงตามอง

บ่าวที่เฝ้าอยู่หน้าประตูถูกไล่ออกไปให้ห่างจากห้องหอหลายก้าวแล้ว แต่ก็คงยังได้ยินเสียงหัวเราะของหลี่หมิงฮวนอยู่ดีเรียวลิ้นของหลี่หมิงฮวนไล้เลียไปทั่วเรือนร่างของเฟยจูอย่างเร่าร้อน นิ้วมือของเขาลูบวนอยู่ที่กลีบดอกไม้งามเบื้องล่างก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเปิดช่องทางรักเพื่อเตรียมความพร้อมให้นางเสียก่อนเดิมทีหลี่หมิงฮวนก็ไม่ได้หวังว่าเฟยจูยังจะมีเยื่อหุ้มพรหมจรรย์อยู่ ด้วยยุคสมัยที่นางเล่าให้ฟัง ชายหญิงเห็นเรื่องร่วมรักเป็นเรื่องสามัญที่ไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงวันเข้าหอก่อน แต่เมื่อลำทวนของเขาที่ถูกส่งเข้าไปดันให้พรหมจรรย์ของนางขาดจนเลือดไหลออกมา เขาก็พรมจูบนางไปทั่วใบหน้าอย่างยินดี“จูจู ข้าเป็นคนแรกของเจ้าหรือ”“ห๊ะ!!!” นางที่เจ็บปวดก็ต้องเปลี่ยนเป็นความมึนงง พอได้สติเฟยจูก็ทุบไปที่อกแกร่งของเขาอยู่หลายที “ข้าเคยมีคนรักเสียที่ไหนเล่า” นางอดจะเขินอายไม่ได้เมื่อพูดเรื่องนี้ออกมา นางตั้งใจเล่าเรียนเพียงอย่างเดียว คิดฝันเอาไว้ว่าคงได้พบคนรักสักคนในที่ทำงาน แต่ไม่คิดว่าจะหลุดเข้ามาในมิติโบราณเช่นนี้“หึหึ ข้าจะถนอมเจ้าอย่างดี”เขาทำตามที่พูดเสียที่ไหน ทั่วเรือนร่างของเฟยจูถูกหลี่หมิงฮวนขบเม้มจนขึ