All Chapters of ชะตาเกี่ยวพัน: Chapter 11 - Chapter 20

ชุดบุรุษมิได้ใส่ยุ่งยากเช่นสตรี เพียงแต่นางไม่อาจรวบผมขึ้นเองได้ จึงต้องให้ป้าเมี่ยวช่วยแต่งตัวให้“เจ้ายังโตไม่เต็มที่ ผู้อื่นคงดูไม่ออกว่าเจ้าเป็นสตรี”เฟยจูไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือไม่ที่นางปลอมตัวให้แนบเนียนเช่นนี้ แต่ก็จริงเช่นที่ป้าเมี่ยวพูด ร่างนี้ยังไม่สิบสี่เต็ม สิ่งที่ควรจะมีก็มิได้ใหญ่ขึ้นมา“ข้าจะซื้อขนมมาฝากท่านก็แล้วกัน”“ระวังตัวให้มาก อย่างไรที่ดินของท่านอ๋องก็มีแต่บุรุษ เจ้าอยู่ใกล้ท่านหัวหน้าองครักษ์สือเอาไว้ดีที่สุด เข้าใจหรือไม่”“เจ้าค่ะ” เฟยจูอยู่กับป้าเมี่ยวมาได้หลายเดือนนางย่อมมองออกว่าป้าเมี่ยวจริงใจกับนางเฟยจูแต่งตัวเสร็จ คนอื่นก็ยืนรอนางอยู่ที่หน้าตำหนักเสียแล้ว เมื่อรู้ว่าตนเองมาช้า จึงได้รีบเร่งฝีเท้าทันทีด้านหน้าตำหนักมีม้าอยู่ห้าตัว หลี่หมิงฮวนขึ้นนั่งไปแล้ว โดยที่เขาไม่ได้สนใจมองมาทางนางเลยสักนิด“พี่สือ แล้วข้าจะไปเช่นใด” นางกระตุกแขนเสื้ออาสือที่อยู่ด้านข้างอาสือเองก็อึ้งไปชั่วครู่ เมื่อนางเอ่ยเรียกเขาว่า พี่สือ แต่ก็ปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นนางก็เรียกอาซานและอาลิ่วว่าพี่เช่นเดียวกัน“เคยขี่ม้าหรือไม่” เมื่อเห็นนางส่ายหน้าเขาจึงได้เอ่ยอย่างจ

เฟยจูหยิบกระดาษที่นางจดบันทึกเอาแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องตำราของหลี่หมิงฮวนทันที อาซานเห็นนางหอบกระดาษก็เข้ามาช่วยถือ ก่อนจะพากันเข้าไปในห้องตำรา“เล่าแผนการของเจ้ามา”เฟยจู นำกระดาษที่นางเขียนแผนการคร่าวๆ ไว้วางบนโต๊ะ ก่อนจะเริ่มอธิบายรายละเอียดให้หลี่หมิงฮวนเข้าใจที่ดินอยู่ต่ำกว่าแม่น้ำอยู่แล้ว นางคิดจะให้ทำดันดินกั้นขังน้ำเอาไว้ด้านใน ซึ่งไม่ต้องคอยปล่อยน้ำทุกห้าวันอย่างที่ผ่านมา การเพาะปลูกก็เลือกการดำกล้า มิใช่หว่านเมล็ดข้าวลงไปโดยตรงแล้วค่อยกลับมาซ่อมในส่วนที่ขาดหายไป“พรุ่งนี้บ่าวจะนำเมล็ดออกมาให้คนงานเพาะก่อนเพคะ ระหว่างนี้ก็เตรียมปรับที่ดินไปด้วย ว่าแต่...จอบจะได้เมื่อใดเพคะ”หลี่หมิงฮวนมองไปทางอาซาน เขาจึงเดินขึ้นมาอยู่ข้างโต๊ะ “ช่างตีเหล็กเริ่มทำออกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ก่อนจะกลับจากที่ดินกระหม่อมแวะไปตรวจดู ทำออกมาได้นับร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เร็วมาก” นางพึมพำออกมาเบาๆ “เช่นนั้นพี่ซาน ท่านนำจอบมาให้คนงานเริ่มปรับที่ดินก่อน จะได้ไม่เสียเวลา แต่ว่า...จะนำเมล็ดข้าวออกมาได้อย่างไรโดยที่ไม่ถูกผู้อื่นสงสัย”องครักษ์ทั้งสามไม่รู้เรื่องความมหัศจรรย์ของเฟยจู มีเพียงหลี่หมิงฮวนเท่านั้นที่รู้“เ

สถานที่ ที่เจินกงกงพานางมาอยู่ห่างไกลจากประตูวังหลวงไม่น้อยเลย เฟยจูเดินจนเหงื่อไหลซึมออกมาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึง เดินต่อไปอีกครู่ใหญ่ เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก็ดังมาให้ได้ยินฝ่าเท้าของเฟยจูชะงักไปเล็กน้อย เจินกงกงคงจะรับรู้ได้ เขาถึงได้เอ่ยเตือนเฟยจูขึ้นมา “อย่าได้สนใจ ก้มหน้าเอาไว้ หากเจ้าหวาดกลัว”“เจ้าค่ะ”“หืม...ตอนนี้เจ้าเป็นขันที ควรพูดเช่นใดคงจะรู้ดี หากมิอยากตาย เจ้าควรจะพึงระวังเอาไว้” เจินกงกงหันกลับมามองเฟยจูเล็กน้อย“ขอรับ”ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ เสียงร้องอย่างเจ็บปวดทั้งของบุรุษและสตรียิ่งชัดเจนขึ้น สายตาของเฟยจูสิ่งแรกที่นางมองเห็นคือ...หลี่หมิงฮวนที่ถือดาบโชกเลือดไว้ในมือ เบื้องหน้าของเขามีคนนอนตายและนอนเจ็บร้องขอความเมตตาอย่างสิ้นหวังพอหลี่หมิงฮวนเห็นเฟยจูมาถึงแล้วก็โยนดาบของตนไปให้อาซาน แล้วเดินมาหยุดตรงหน้านาง“ตามเปิ่นหวางมา”เฟยจูเหลือบไปมองกลุ่มคนที่ล้มตายและบาดเจ็บอีกชั่วอึดใจหนึ่งก่อนจะเดินตามหลี่หมิงฮวนเข้าไปด้านใน ภายในห้องวิจิตรงดงาม มีบุรุษใบหน้าซีดขาวนอนอยู่บนเตียง หากไม่เห็นว่าหน้าอกของเขาขยับขึ้นลง เฟยจูคงคิดว่าเขาได้ตายไปแล้วนางมองไปทางหลี่หมิงฮวนอย่าง

หลี่หมิงฮวนเบ้ปากมองตามแผ่นหลังของนางไปอย่างไม่สบอารมณ์ นอกจากเรื่องค้นเจอชายชู้ที่ตำหนักของพระสนมแล้ว หลี่หมิงฮวนยังเจอสิ่งที่น่าสนใจอีกด้วย เพียงแต่เขายังมิได้รายงานเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้รับทราบจดหมายติดต่อระหว่างสองแคว้นที่อยู่ในมือ ทำให้หลี่หมิงฮวนไม่อาจสงบใจกลับไปล้างตัวหรือพักผ่อนได้ เขาจำต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างเสียก่อน ด้วยไม่รู้ว่าผู้ที่ติดต่อแคว้นต้าหาน ต้องการสิ่งใดกันแน่ และผู้ที่ติดต่อก็เป็นคนที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน จึงมิอาจบุ่มบ่ามลงมือทำสิ่งใดได้“ท่านอ๋อง กระหม่อมส่งคนออกไปสืบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” อาลิ่วเข้ามาแจ้งข่าวในห้องตำรา“จับตาดูเขตชายแดนเหนือให้ดี”“ท่านอ๋องคงมิคิดว่า...” อาซานหุบปากทันที เมื่อเห็นสายตาของหลี่หมิงฮวนที่ตวัดมองมา“ตัดสินใจตอนนี้ยังเร็วเกินไป สายที่อยู่ในวัง ให้แจ้งเรื่องกับเปิ่นหวางทุกสามวัน”“พ่ะย่ะค่ะ”หลี่หมิงฮวนเผาจดหมายในมือทิ้งด้วยอารมณ์ที่หลากหลายเฟยจู เมื่อได้สัญญาขายตัวจากพ่อบ้านเถากลับมาแล้ว นางก็รีบนำไปอวดป้าเมี่ยวทันที“ป้าเมี่ยว ท่านตื่นมาดูนี่เร็วเข้า” นางเขย่าเรียกป้าเมี่ยวให้ตื่นมาดีใจกับนาง“อันใดของเจ้ากัน ข้าอ่านไม่ออกหรอก” นางดันกระด

เมื่อได้ผลผลิตดีเช่นนี้ อีกทั้งยังใช้เวลาเพาะปลูกไม่นาน หลี่หมิงฮวนจึงรีบเข้าวังเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้รับทราบ จะได้แบ่งเมล็ดพันธุ์ไปเพาะปลูกพื้นที่หลวง เพื่อจะได้มอบให้ชาวบ้านต่อไปความดีย่อมตกลงมาไม่ถึงเฟยจู ด้วยไม่อาจหาข้ออ้างเรื่องที่นางเป็นเพียงสาวใช้ในตำหนัก แต่มีพันธุ์ข้าวที่วิเศษเช่นนี้ แต่หลี่หมิงฮวนก็ไม่ได้ใจดำกับนางเกินไป ความดีหลายส่วนจึงตกไปอยู่ที่ตระกูลอู่ หลี่หมิงฮวนยกเรื่องที่เขาได้เมล็ดพันธุ์มาจากตระกูลอู่ขึ้นมาพูด เมื่อลองปลูกตามจึงพบว่าได้ผลผลิตดีจริง อีกอย่างแปลงนาของตระกูลอู่ยามนี้หากส่งคนไปตรวจสอบก็จะพบว่าเป็นเรื่องจริงอู่เถียนและอู่ซิ่วที่ถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าอย่างเร่งด่วน ได้รับคำชี้แนะมาจากอาซานและอาสือที่ไปรับตัวพวกเขามาแล้ว ว่าต้องตอบคำถามของฮ่องเต้เช่นใด ยังดีที่อู่ซิ่วมีความฉลาดเฉลียวอยู่บ้างจึงตอบออกมาได้อย่างไม่ลนลานมากนักสุดท้ายฮ่องเต้พระราชทานรางวัลให้คนตระกูลอู่ไม่น้อย ทั้งยังมอบจวนหลังใหญ่ในเมืองหลวงให้อีกด้วย พร้อมทั้งตำแหน่งหนานให้อย่างใจกว้างถึงแม้ตำแหน่งหนาน จะอยู่ต่ำที่สุดในห้าบรรดาศักดิ์ แต่ก็นับว่าจากสถานะชาวนาพุ่งขึ้นสูงเพียงนี้เห็นจะ