All Chapters of ชะตาเกี่ยวพัน: Chapter 1 - Chapter 8

เฟยจู ก้มหน้ามองนิ้วมือที่บวมแดงของตนเองแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง นางตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ต้องนำผ้ากองโตมานั่งซักอยู่ที่โรงซักล้างด้านหลังตำหนักอ๋องที่อากาศหนาวเหน็บผ่านมาได้หลายวันแล้ว แต่นางก็ยังคงทำใจให้ยอมรับความจริงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับชีวิตที่กำลังไปได้ด้วยดี เดิมทีตัวนางเป็นนักวิจัยพันธุ์พืชให้กับสถาบันวิจัยใหญ่ของประเทศจีนองค์กรของนางร่วมมือกับรัฐบาลจีนเพื่อปรับปรุงพันธุกรรมข้าวสายพันธุ์ใหม่ ให้ได้ผลผลิตที่มากกว่าเดิม และสามารถปลูกได้ทุกสภาพดิน วันที่นางและทีมงานออกสำรวจพื้นที่เพื่อเตรียมนำเมล็ดข้าวที่เพาะเลี้ยงออกมาได้ลงปลูก เพียงแค่ก้มหน้าลงขุดดิน ภาพตรงหน้าก็ดับมืดลงพอตื่นขึ้นมาอีกที นางก็พบว่าตนเองอยู่ในร่างของเด็กวัยสิบสามหนาว ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น...นางดันทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณ ที่ตัวนางไม่คิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น และยัง...มันยังไม่จบเมื่อตัวนาง ดันถูกบิดามารดาเจ้าของร่างขายตัวให้เป็นสาวใช้เพื่อนำเงินไปรักษาอาการป่วยของพี่ชายนางจากความทรงจำเดิม เจ้าของร่างก็ดูเหมือนจะเต็มใจด้วยสงสารพี่ชายของตน ถึงแม้จะไม่ใช่การขายตัวแบบขาด แต่ก็ไม่รู้ว่าท

หลี่ฉินเหลี่ยงเดินเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของนาง “เอาไว้ปลิดชีพตนเอง”เสียงหัวเราะชอบใจของเขายังดังก้องอยู่ในหูของนาง สติของเฟยจูยังไม่ทันกลับเข้าที่ ก็ถูกลากตัวไปด้านหลังตำหนักที่เงียบสงบเสียแล้วเสียงร้องโหยหวนดังเข้าหูเฟยจูช่วยเรียกสติที่เตลิดไปของนางกลับเข้าที่ พื้นที่ห่างไกลจากเรือนพักหลังอื่น ทำให้เสียงที่ดังราวกับถูกเชือดของคนที่โดนทรมานอยู่ด้านใน คนในตำหนักถึงไม่มีผู้ใดได้ยินฝ่าเท้าของเฟยจูดูเหมือนจะหนักอึ้งทันที นางรู้แล้วว่าเหตุใดชินอ๋องถึงไม่ต้องการลิ้นของนางแล้ว เขาต้องการให้นางตายอย่างทรมานที่สุด เพื่อให้สาสมกับความปากดีของนางที่กล้าตำหนิเขาต่อหน้าบ่าวไพร่ทั้งจวน และรู้เหตุผลที่องค์ชายสามส่งมีดสั้นไว้ให้นางปลิดชีพตนเองแล้วเสียงร้องของคนจำนวนไม่น้อยด้านใน เป็นนางหากต้องถูกทรมานเช่นนั้นก็คงอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป นางอยากจะวิ่งหนีไปให้ห่างจากคุกใต้ดินตรงหน้า แต่ไม่รู้จะหาหนทางหนีอย่างไรองครักษ์สือเหมือนจะรู้ความคิดของเฟยจู เขาลากนางอย่างไม่ปรานีเข้าไปด้านใน ก่อนจะโยนร่างบางของเฟยจูเข้าไปภายในห้องขังที่มีน้ำอยู่มากกว่าครึ่งเสียงร้องของนางยังไม่ทันได้เปล

ตัวหลี่หมิงฮวนเองก็กัดฟันแน่นข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ถึงแม้มิได้มีเลือดไหลออก ผิวหนังปริแตกเช่นเฟยจูที่อยู่บนพื้น แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ต่างจากนางเลยสักนิด“เจ้าทำอันใดกับข้า” เขากระชากนางขึ้นมาถามอย่างเจ็บแค้นเฟยจูแทบจะหมดสติไปแล้ว ร่างกายของนางถึงจะอยู่ภายในมิติหลายวัน แต่พอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ก็กลับไปอ่อนแอเปราะบางเช่นเดิม มาถึงยังจะถูกเขาทรมานจะให้นางทนรับความเจ็บปวดเช่นนี้ได้อย่างไร“หากท่านอ๋องไม่โง่พอ คงจะมองออกว่ามีแต่ข้าที่ถูกท่านทำร้าย” เสียงของนางเบาราวกับยุงบินผ่าน แต่องครักษ์ที่อยู่ไกลล้วนได้ยิน ต่างก็ตกใจไม่น้อยที่เฟยจูยังคงปากกล้าไม่เปลี่ยน ทุกคนคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วลมหายใจต่อมาจะต้องเห็นศีรษะของนางหล่นลงพื้นเป็นแน่แต่ทุกคนล้วนคาดเดาผิด หลี่หมิงฮวนสะบัดตัวนางออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะสั่งให้องครักษ์ลากเฟยจูไปขังไว้ที่คุกมืดที่หนาวเหน็บแทน “พานางไปขังไว้ หากครั้งนี้ปล่อยให้นางหนีหายออกไปได้ พวกเจ้าก็นำหัวของเจ้ามามอบให้เปิ่นหวางแทนหลี่หมิงฮวนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปทันที เขาต้องทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเสียก่อน ด้วยไม่เข้าใจว่าเหตุใดยามที่ลงมือทำร้ายนาง มิใช่มีเพียง

เฟยจูกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย นางคุกเข่าลงเช่นเดียวกับป้าเมี่ยวแล้วก้มหน้าลงไม่เงยหน้าสนใจเขาอีก กลัวว่าหากเห็นหน้าเขา นางจะเผยความเกลียดชังออกมาทางแววตา“เจ้าออกไปก่อน”“เพคะ” ป้าเมี่ยวลุกขึ้นถอยออกไป เฟยจูเองก็ทำท่าจะลุกตาม“เปิ่นหวางสั่งเจ้าหรือ” เขาเลิกคิ้วมองนางอย่างเย็นชา“...” เฟยจูคุกเข่าก้มหน้าลงเช่นเดิม“ตอบทุกสิ่งที่เปิ่นหวางถาม มิเช่นนั้น...เปิ่นหวางก็ไม่รังเกียจหากต้องเพิ่มรอยแส้บนตัวเจ้าอีกสักสองสามรอย”เฟยจูถอนหายใจออกมา “เชิญท่านอ๋องสอบสวนหม่อมฉันได้เลยเพคะ”“ดี อ้อ...ก่อนที่จะสอบสวน ครอบครัวของเจ้าอยู่ในเงื้อมมือของเปิ่นหวาง เจ้าควรคิดให้ดีก่อนที่จะพูด”เฟยจูเงยหน้าขึ้นมองหลี่หมิงฮวนอย่างไม่พอใจ นางไม่คิดว่าเขาจะเลวร้ายถึงขั้นจับตัวคนในครอบครัวมาต่อรองกับนาง สิ่งที่อาสือเคยบอกนางไว้ นางล้วนแต่จำไม่ได้แล้วทั้งสิ้น จึงไม่แปลกใจที่พอได้ยินนางจะตกใจเพียงนี้“เจ้าหายออกจากคุกใต้ดินไปได้เช่นใด”“หม่อมฉันเองก็ไม่รู้เพคะว่าหายออกไปได้เช่นใด” ก็นางไม่รู้จริงๆ ว่าสิ่งใดที่ทำให้นางไปโผล่ในห้วงมิติของเทพแห่งการสร้างได้หลี่หมิงฮวนหรี่ตามองนางราวกับอสรพิษร้าย “แล้วเจ้ากลับมาได้อย