ชะตาเกี่ยวพัน

เฟยจู ก้มหน้ามองนิ้วมือที่บวมแดงของตนเองแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง นางตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ต้องนำผ้ากองโตมานั่งซักอยู่ที่โรงซักล้างด้านหลังตำหนักอ๋องที่อากาศหนาวเหน็บ

ผ่านมาได้หลายวันแล้ว แต่นางก็ยังคงทำใจให้ยอมรับความจริงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับชีวิตที่กำลังไปได้ด้วยดี เดิมทีตัวนางเป็นนักวิจัยพันธุ์พืชให้กับสถาบันวิจัยใหญ่ของประเทศจีน

องค์กรของนางร่วมมือกับรัฐบาลจีนเพื่อปรับปรุงพันธุกรรมข้าวสายพันธุ์ใหม่ ให้ได้ผลผลิตที่มากกว่าเดิม และสามารถปลูกได้ทุกสภาพดิน วันที่นางและทีมงานออกสำรวจพื้นที่เพื่อเตรียมนำเมล็ดข้าวที่เพาะเลี้ยงออกมาได้ลงปลูก เพียงแค่ก้มหน้าลงขุดดิน ภาพตรงหน้าก็ดับมืดลง

พอตื่นขึ้นมาอีกที นางก็พบว่าตนเองอยู่ในร่างของเด็กวัยสิบสามหนาว ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น...นางดันทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณ ที่ตัวนางไม่คิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น และยัง...มันยังไม่จบเมื่อตัวนาง ดันถูกบิดามารดาเจ้าของร่างขายตัวให้เป็นสาวใช้เพื่อนำเงินไปรักษาอาการป่วยของพี่ชายนาง

จากความทรงจำเดิม เจ้าของร่างก็ดูเหมือนจะเต็มใจด้วยสงสารพี่ชายของตน ถึงแม้จะไม่ใช่การขายตัวแบบขาด แต่ก็ไม่รู้ว่าทางบ้านเดิมจะหาเงินห้าสิบตำลึงเงินมาไถ่ถอนตัวได้หรือไม่

หากนางมาอยู่ในร่างนี้เร็วกว่านี้ คงไม่มีทางเห็นด้วย เพื่อแลกกับเงินเพียงไม่กี่ตำลึง ต้องกลายมาเป็นสาวใช้ ตำหนักอ๋องก็ดูจะหน้าเลือดอยู่ไม่น้อย หากต้องการไถ่ถอนยอดพุ่งสูงไปถึงสิบเท่า

เฟยจูห่อตัวหนาวสั่นสลัดความคิดที่ว้าวุ่นออกจากหัว หากนางซักผ้าไม่เสร็จ ก็คงไม่ได้กินข้าวเช่นเมื่อวาน จึงรีบลงมือซักผ้าอย่างจำใจ น้ำเย็นจัด ฝ่ามือก็แข็งจนแทบขยับไม่ได้ แล้วนางจะเร่งให้เสร็จเร็วได้อย่างไร

กว่าเฟยจูจะซักผ้ากองโตเสร็จ อาหารกลางวันก็เหลือเพียงแค่ก้นหม้อแล้ว

“จูจู เจ้ามาช้าเกินไป ข้าเก็บเอาไว้ให้เจ้าได้เท่านี้ รอมื้อเย็นก็แล้วกัน” ป้าเมี่ยวแม่ครัวตำหนักอ๋องมองนางอย่างเห็นใจ

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตัวข้าเล็กเพียงนี้จะกินได้มากแค่ไหน” นางรับชามข้าวมาพุ้ยกินอย่างหิวโหย มื้อเช้าก็ไม่มีสิ่งใดตกถึงท้อง หากไม่ได้มื้อเย็นของเมื่อวานที่ป้าเมี่ยวเก็บเอาไว้ให้มากหน่อย นางคงได้หิวตายไปแล้ว

“หากเจ้าไม่คิดหนี คงไม่ต้องถูกโยนไปไว้ที่โรงซักล้าง เอาเถิด จำเอาไว้เป็นบทเรียน พ่อบ้านเถา คงไม่ได้บอกท่านอ๋อง หากทรงรู้ชีวิตน้อยๆ ของเจ้าก็ไม่เหลือแล้ว” ป้าเมี่ยวมองนางอย่างเห็นใจ

เฟยจูได้แต่ยิ้มแห้งออกมา นางไม่ได้คิดหนี เพียงตอนที่ลืมตาขึ้นมามองเห็นข้าวของแปลกตาในยุคโบราณ นางตกใจจึงได้วิ่งออกจากห้องที่นอนพักอยู่ วิ่งไปทั่วจนบ่าวในตำหนักคิดว่านางจะหนี ถึงได้จับตัวนางเอาไว้ และเรียกให้พ่อบ้านเถามาลงโทษนาง

จากสาวใช้ช่วยงานเล็กน้อยในห้องครัว กลายเป็นสาวใช้ซักล้าง ถือว่าเป็นงานต่ำที่สุดของสาวใช้แล้ว ป้าเมี่ยวที่ดูแลเจ้าของร่างเดิม ตั้งแต่วันที่นางเข้ามาทำงาน จึงทั้งสงสารและโมโหที่นางคิดจะหนี

หลังจากกินข้าวเสร็จ เฟยจูก็ต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเอง ยังดีที่บ่าวในตำหนักอ๋อง ต่างตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตนเอง ไม่มีผู้ใดสนใจเรื่องของผู้อื่น และไม่มีผู้ใดกล้าหาเรื่องทะเลาะวิวาท

เฟยจู เคยได้ยินสาวใช้ซักล้างด้วยกันเล่าเรื่องภายในตำหนัก ด้วยนางไม่เคยได้ยินว่าในตำหนักอ๋องมีนายหญิงหรือสาวใช้ห้องข้างเลยสักคน ในเรือนพักสาวใช้ยังมิอาจเดินเข้าออกไปตามอำเภอใจ มีเพียงองครักษ์และบ่าวชายสองสามคนเท่านั้น

“เมื่อเดือนมีสาวใช้ใหม่ใจกล้า คิดอยากจะปีนเข้าที่สูง เท้านางยังไม่ทันก้าวเข้าห้องท่านอ๋อง หัวนางก็หลุดจากบ่าเสียแล้ว”

“จริงหรือ นางโง่จริง เหตุใดถึงได้ใจกล้าเช่นนั้นกัน” สาวใช้อีกคนตกใจจนเกือบกรีดร้องออกมา

“สาวใช้นางนั้นก็คงเพียงต้องการมีชีวิตที่ดีขึ้น ทำเหมือนนางเป็นมดปลวกที่ฆ่านางทิ้งโดยที่ไม่มีความเห็นใจเลยสักนิด” เฟยจูอดจะเอ่ยความเห็นออกมาไม่ได้

“เจ้าไม่รู้อันใด ก่อนที่จะถูกซื้อตัวมา พ่อบ้านเถาจะแจ้งข้อห้ามทั้งหมดก่อนแล้ว นอกจากเรือนพักของท่านอ๋องที่ไม่อาจเข้าได้ ยังมีห้องตำราที่เป็นเขตหวงห้าม แม้แต่สายตายังมองไปทางห้องตำราไม่ได้ มีคนเคยถูกควักลูกกะตาออกมาด้วย”

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ควรเอาชีวิตผู้คนตามอำเภอใจ” นางหยักไหล่อย่างไม่เห็นด้วย

“เรื่องในตำหนัก ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะเอามาสนทนากันได้ หากไม่อยากถูกตัดลิ้นก็เงียบปาก ก้มหน้าทำงานของพวกเจ้าไปเสีย” สาวใช้ชรา ที่นั่งซักล้างอยู่ไม่ไกลเอ่ยเตือนพวกนาง ทั้งหมดจึงหุบปากลงอย่างรวดเร็ว

เฟยจู นางไม่เคยเห็นหน้าชินอ๋องมาก่อนเลยสักครั้ง จะบอกได้ว่านางไม่เคยเดินออกไปจากด้านหลังตำหนักเลยสักครั้ง ไกลสุกคงจะเป็นห้องครัวเท่านั้น ยิ่งไม่รู้ถึงความโหดเหี้ยมที่สาวใช้ต่างหวาดกลัว ที่จะเอ่ยชื่อของเขาออกมา

สาวใช้ซักล้าง ไม่ทันสังเกตเห็นกลุ่มคนที่อยู่อีกฝั่งของโรงซักล้าง ด้วยมีต้นไม้ใหญ่และป่าไผ่ปิดกั้นระหว่างคนสองฟากไม่ให้มองเห็นกัน

“น่าสนใจไม่น้อย ไม่คิดว่ามาเยือนตำหนักเสด็จอาในวันนี้ หลานจะได้พบสิ่งที่น่าสนใจ”

“หึ ก็แค่เพียงสาวใช้ที่ไม่กลัวตาย มีสิ่งใดน่าสนใจกัน อาสือ ตัดลิ้นของนางทิ้งเสีย” กล่าวจบก็สะบัดชายเสื้อเดินหายไปอย่างเฉยชา

“ประเดี๋ยวก่อนเสด็จอา นางยังเป็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่งเท่านั้นท่านจะตัดลิ้นของนางทิ้งจริงหรือ”

“หรือเจ้าจะยกลิ้นของเจ้าให้แทนนาง” เขาเลิกคิ้วขึ้นหันมามองหลานชายปากมากอย่างเรียบเฉย

องค์ชายสาม หลี่ฉินเหลี่ยง เงียบปากทันที แล้วเร่งฝีเท้าตามชินอ๋องไปอย่างเงียบๆ

เฟยจู ที่กำลังนำผ้าไปตาก ถูกองครักษ์ใบหน้าดุดันสองคนเข้ามาลากตัวของนางออกไป ท่ามกลางสายตาตื่นกลัวของคนที่เหลือ

“ประเดี๋ยวก่อน ข้าทำสิ่งใดผิด พวกท่านจะพาข้าไปที่ใด” นางร้องถามอย่างตกใจ ด้วยไม่รู้ว่าตนเองทำสิ่งใดถึงได้ถูกลากตัวราวกับจะพาไปฆ่าเช่นนี้

“ปากของเจ้าพูดสิ่งมีประโยชน์ไม่ได้ ก็อย่าได้เก็บเอาไว้” อาสือมองนางอย่างดุดัน

“ห๊ะ!!! จะตัดลิ้นข้าหรือ แล้วข้าพูด...” เฟยจูที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าอาสือหมายถึงสิ่งใด จึงได้อ้าปากค้างทันที

นางไม่คิดว่าคำพูดที่ริมบ่อน้ำของโรงซักล้าง จะล่วงรู้ไปถึงหูของชินอ๋องได้

“ท่านองครักษ์ ข้ารู้ตัวว่าปากมากเกินไปแล้ว ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ”

“ไร้ประโยชน์ ก่อนพูดเจ้าไม่คิด ท่านอ๋องตรัสแล้วไม่มีทางเก็บคำพูดคืน” ในสายตาของอาสือ เขาไม่มีความรู้สึกเห็นใจเฟยจูเลยสักนิด

เฟยจูรู้สึกสิ้นหวังทันที แต่นางไม่อยากถูกตัดลิ้น หากรอดชีวิตนางจะกลายเป็นใบ้ แต่ผู้ใดจะรู้ว่านางจะรอดหรือจะตายเล่า นางยื้อตัวเอาไว้สุดชีวิต พอดิ้นหลุดก็คลานไปกอดขาของอาสือเอาไว้

“จะ เจ้าทำอันใด” อาสือเคยถูกสตรีโดนตัวเช่นนี้เสียที่ไหน เขาเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก