All Chapters of หย่ารักซุป’ตาร์เบอร์1: Chapter 31 - Chapter 40

และเมื่อคิดมาจนถึงจุดนี้ได้สองขาแข็งแกร่งก็ก้าวยาว ๆ ขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองที่มีเจ้าเด็กนั่นนอนอยู่ เขาพบว่าเจินเจินที่นอนหลับน่ารักจนใจเจ็บ เมื่อมองมุมนี้แล้วเจ้าตัวก็มีความคล้ายกับเจลกาเป็นอย่างมาก คิดถึงเมื่อตอนนั้นเขาชื่นชอบที่จะนั่งจ้องมองใบหน้ายามหลับเช่นนี้จากเจลกาเช่นกัน เขาอดใจไม่ไหวที่จะสูดดมความหอมของแป้งเด็กที่แก้มใส"ถ้าป๊าเป็นพ่อแท้ ๆ ของเจินเจิน เจินเจินจะโกรธป๊าไหมที่ปล่อยให้แม่เจลลำบากเลี้ยงเจินเจินมาคนเดียวมาตั้งนาน เจินเจินจะให้อภัยป๊าได้หรือเปล่า"ชายหนุ่มพูดออกมาทั้งที่รู้ว่าเด็กน้อยจะไม่ได้ยิน เขาสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับอีกคนก่อนโอบกอดลูกสาวที่ดูเหมือนจะไม่สมมติไว้แนบอก คนที่รู้ดีที่สุดในเรื่องนี้ก็คงไม่ใช่ใครที่ไหน นอกเสียจากเจลกา เพียงแค่เขาเองยังต้องการเวลาในการคิดทบทวนเรื่องนี้อีกสักหน่อยในการตั้งตัวเพื่อถามอดีตภรรยาอีกครั้งเขากลัวเหลือเกินว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันจะมีอะไรแอบแฝงและอาจทำร้ายเจลกาจนอีกคนหายไปจากชีวิตเขาได้อีกครั้ง เพียงแต่เขาจะไม่มีวันยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีกแน่นอน ดังนั้นเรื่องนี้ก่อนที่อะไร ๆ จะกระจ่างเขาจะต้องค่อย ๆ ทำให้เจลกากลับมามีค

."เธอยังไม่เข้านอนอีกเหรอเจล" เสียงของหญิงสาวทำให้คนที่นั่งว้าวุ่นใจอยู่ที่ระเบียงห้องสะดุ้งตัวโยนเพราะกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดและเรื่องที่ผ่านพ้นมาแล้ว"คุณทำแบบนี้ต้องการอะไรจากพวกเราสองแม่ลูกเหรอ" เจลกาไม่อาจทนต่อความว้าวุ่นใจได้จึงได้เอ่ยถามความสงสัยบของตัวเองออกไป เธอนั่งคิดมาสักพักแล้วความอัดอั้นทั้งหมดที่สะสมมาส่งผลให้เธอใจกล้าที่จะเอ่ยถามมันออกไปตรง ๆ ส่วนคนตัวสูงก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าต้องเจอกับคำถามแบบนี้แน่ ๆ เพราะเขาสังเกตว่าเจลกามีอะไรอยู่ในใจตลอดเวลาตั้งแต่ตอนเย็น"ผมแค่อยากดูแลคุณกับลูกก็แค่นั้น" เขาพูดในสิ่งที่คิดออกไป ทั้งที่ใจจริง ๆ อยากจะถามว่าเจินเจินคนนั้นใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของเขาหรือเปล่า แต่ดูไปแล้วยังไงเจลกาก็ไม่มีทางบอกเขาแน่ ๆ ดังนั้นตอนนี้เขาต้องใช้ความจริงใจเข้าแลกไปก่อน"ฉันกับลูกไม่ต้องการค่ะ พวกเราดูแลกันเองได้" หญิงสาวละสายตาจากวิวเมืองด้านหน้าหันมามองอดีตสามีด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร ส่วนเมืองหนาวก็เดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ และทอดสายตามองไปที่วิวเมืองด้านหน้าแทนทำให้ร่างเล็กบางคาดเดาอะไรจากเขาไม่ได้เลย"เจลกา" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"โอ้โห แม่เจลขาเจินเจินขอเบิกเงินกับแม่เจลได้ไหมคะ เจินเจินอยากได้อันนี้เหมือนเพื่อน ๆ ค่ะ" ว่าที่ซูเปอร์สตาร์ในอนาคตพูดพร้อมกับชี้ไปที่หน้าจอทีวีที่แสดงโฆษณาของเล่นบางอย่างอยู่ตอนนี้"หื้อ ไม่ต้องถึงกับต้องเบิกเงินค่าแรงจากแม่เจลหรอกครับ เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วปะป๊าพาไปซื้อเองนะ" ชายหนุ่มยกยิ้มเอ็นดูลูกสาวที่บอกว่าอยากได้ของเล่นจนต้องขอเบิกเงินค่าแรงจากผู้เป็นแม่ ดูท่าแล้วแม่ของเจ้าตัวคงจะเข้มงวดมากทีเดียวมืนหนายกขึ้นมาลูบที่หัวทุยเด็กน้อยกับอีแค่ของเล่นแค่นั้นทำมันไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย เขาสามารถเหมาทั้งโรงงานให้ก็ได้ถ้าลูกสาวต้องการ แต่ทว่าปัญหานั้นมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นเลย แต่กลับเป็นตรงที่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขานี้ต่างหาก"ไม่ได้ค่ะ ไม่ให้เบิกทั้งเงินแล้วก็ไม่ให้ใครซื้อให้ด้วยทั้งนั้น โควตาของเล่นเจินเจินหมดแล้วนะคะต้องรอเดือนหน้าแล้ว" และนั่นคือเสียงดับฝันของสองพ่อลูกทันที เด็กน้อยที่ได้ยินแค่นั้นก็ถึงกับหน้าเจื่อนลงทันตา แววตาของความตื่นเต้นเมื่อครู่สลดลงอย่างเห็นได้ชัด"แค่ของเล่นชิ้นเดียวเอง อย่าเข้มงวดกับลูกมากเลยคุณเดี๋ยวผมซื้อให้เจินเจินเองนะ" เมืองหนาวรับบทพ่อบ้านใจกล้าแกล้งพูด

คนฟังยกยิ้มกว้างเมื่อได้ยินประโยคที่อยากฟังมากที่สุดแล้ว เขาแสดงความดีใจเป็นการเข้าไปโอบกอดคนตรงหน้าอีกครั้งจนแน่นพร้อมเอ่ยขอบคุณอีกคนซ้ำไปซ้ำมา"ทำไมปะป๊ากอดแม่เจลของเจินเจินล่ะคะ" ทว่าเสียงของเด็กน้อยที่กลับมาจากการอาบน้ำและมาเห็นฉากรักของทั้งสองก็รู้สึกแปลกอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่เธอยังเดียงสากว่าจะรับรู้เรื่องราวอะไร เด็กน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปกระโดดใส่สองคนนั้นทันที"เจินเจินอยากกอดด้วยค่ะ" พูดจบก็ยกสองแขนขึ้นมาแล้วโอบที่เมืองหนาวและเจลกาคนละข้างเพื่อความเท่าเทียมกัน ความรู้สึก ณ ขณะนั้นมันช่างอบอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยมาก่อน"พอแล้ว ๆ ไปครับ เราไปกินชาบูกันเถอะ" ช่วงเวลาของบรรยากาศของครอบครัวก็เริ่มต้นแล้วในตอนแรกเมืองหนาวนึกภาพที่เขามีครอบครัวไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาได้มองดูบรรดาพี่น้องของตัวเองเลี้ยงลูกและเขาเองก็ไปช่วยเลี้ยงด้วยเป็นบางครั้ง เพียงแต่ตอนนี้เขาเพิ่งรู้ว่าความรู้สึกของคนที่มีลูกเมียเป็นของตัวเองแบบจริงจังมันช่างสุดยอดมากจริง ๆเจลกาเห็นบรรยากาศแบบนี้ก็วางใจ บางทีเวลาอาจทำให้คนเราเติบโตขึ้น มีความรับผิดชอบและรู้ว่าอะไรที่ควรทำและอะไรที่ไม่ควรทำแล้ว

เด็กน้อยยังคงไม่อยากจะไปจากคนเป็นแม่ในตอนนี้ ก็เพราะว่าไม่วางใจที่แม่ตัวเองมีท่าทางแปลก ๆ ถึงแม่ว่าใบหน้าที่เจื่อนลงของเจินเจิน ๆ จะน่าสงสารมากแค่ไหน แต่คืนนี้เมืองหนาวมีเรื่องราวมากมายที่ต้องคุยกับเจลกา และไม่สะดวกที่จะปล่อยให้เจ้าตัวเล็กอยู่ที่นี่ด้วยจริง ๆ"แม่เจลไม่สบายครับ เดี๋ยวเจินเจินติดไข้เอาได้ แล้วพอไปเรียนก็เอาไปติดเพื่อนอีก พอเพื่อนไม่สบายเพื่อนก็จะไม่ได้ได้มาเล่นกับเจินเจินนะครับ" เป็นอันเข้าใจ เด็กน้อยก็พยักหน้าหงึกหงักบ่งบอกว่าเธอตกลง เจ้าตัวรอไม่นานนักก็มีคนมารับเธอไปยังบ้านของผู้เป็นย่า"เกิดอะไรขึ้นเหรอเจล" เมืองหนาวถามหญิงสาวด้วยความอยากรู้ เพราะว่าก่อนหน้านั้นก็ยังดี ๆ อยู่แต่เพียงหลังจากที่เพื่อนมาหาเจ้าตัวก็มีอาการแปลกไป"ไม่มีอะไรหรอก แล้วเจินเจินไปไหนแล้วเนี่ย" เจลกาไม่อยากจะเล่าเรื่องที่เพิ่งเจอมาให้อีกคนได้ฟังจึงบอกปัดไปก่อน แต่อีกคนก็ยังคงไม่วางใจง่าย ๆ"เจินเจินไปนอนบ้านแม่ผมน่ะ จะบอกให้ว่าผมรู้ว่ามีเรื่องในใจ แต่ถ้าคุณยังไม่อยากเล่าผมก็จะไม่ถาม" หญิงสาวถอนหายใจออกมาอยู่ครั้งหนึ่งก่อนมองไปที่ชายหนุ่มด้วยแววตาของความลังเล"ถ้าไม่เป็นอะไรแล้วขอดูหน้ายิ้มหน่อ