Semua Bab สยบรักพยศร้าย NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 3: Bab 101 - Bab 110

“ใช่ ผมวางมันไว้ตรงโซฟา” เขาตัดสินใจเดินมาหาหล่อนอีกครั้ง“ผมขอโทษอีกครั้งนะจีน่า”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง จีน่าสบตาคมเข้ม รู้สึกได้ว่าเขากล่าวมันออกมาจากใจ หญิงสาวพยักหน้ารับ“ต่อไปนี้เราเป็นอะไรกันนะ” เขาเอ่ยถามย้ำสถานะของตัวเอง“เป็นคนรู้จักกัน” หล่อนตอบ“นิยามของ คนรู้จักกัน นี่คือเป็นยังไง”ชายหนุ่มถือโอกาสหย่อนตัวลงนั่งตรงขอบเตียง หล่อนดูผ่อนคลายและงัวเงียจึงไม่ได้ใส่ใจ อีกอย่างในส่วนลึกที่ไม่รู้ตัวนั้น ก็เพราะหล่อนคุ้นเคยกับการเห็นเขาอยู่บนเตียงกับหล่อนนั่นเอง“ก็คือเจอกันก็ทักทาย ไม่มีอะไรก็ไม่ต้องโทรมาหา รักษาระยะห่างให้พอดี ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน”หล่อนเอ่ยออกมา“ไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัว หมายถึง ผมมีผู้หญิงอื่นได้อย่างนั้นหรือ”เขาแสร้งถาม เห็นหล่อนนิ่งไปนาทีหนึ่งก่อนจะพยักหน้า“ใช่” หล่อนเอ่ย“ไม่หึงผมเลยเหรอ”เผลอทำน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ออกมานิดหนึ่ง ที่หล่อนไม่หึงเขา ก็แสดงว่าหล่อนไม่แคร์ ไม่รักเขาเลย... บ้าแล้ว รักอย่างนั้นหรือ...?เขาล่ะ เขารักหล่อนหรืออย่างไรกัน... เขารู้ว่าเขาค่อนข้างหลงใหลคลั่งไคล้หล่อนในเวลานี้ แต่มันจะใช่ความรักหรือเปล่านะ... เขาจะทนได้ไหมถ้า

นิคไปถึงบ้านก็แทบไม่ได้นอน เขาตื่นมาตอนเช้า ได้คิดหาวิธีและใคร่ครวญหาทางที่จะเอาชนะใจคนที่ไม่แยแสเขา ชายหนุ่มอาบน้ำแต่งตัว ออกมาข้างนอกพบกับมารดาและคุณโรสเลนกำลังนั่งดื่มกาแฟกันอยู่“อรุณสวัสดิ์ครับ” ชายหนุ่มส่งเสียงทักทาย เดินเข้าไปหอมแก้มมารดาอย่างประจบ“แม่ครับ คุณอาครับ ผมมีเรื่องอยากเรียนปรึกษาครับ”อย่างน้อยเขาควรต้องเรียนให้มารดาเขาและมารดาหล่อนทราบอย่างเป็นกิจลักษณะ เวลานี้เขารู้ใจตัวเองแล้ว เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้หล่อนยอมรับเขาให้ได้“มีอะไรหรือตานิค” มารดาเอ่ยถามออกมา นิครวบรวมกำลังใจอยู่ครู่หนึ่ง“ผมรักจีน่าครับ ผมอยากแต่งงานกับเขา”เขาเอ่ยออกไปในที่สุด คุณเดเลียชะงักมือที่กำลังจะยกกาแฟจิบ คุณโรสเลนทำตาเบิกกว้างก่อนจะยิ้มกว้างออกมา“แน่ใจหรือตานิค เลิกเกลียดเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันหือ”มารดาทำเสียงไม่เชื่อแล้วยกกาแฟขึ้นจิบต่อ นิคทำหน้ามุ่ยนิดหนึ่ง“ไม่ได้เกลียดสักหน่อย คุณแม่อย่าหาความผมสิครับ คุณอาเข้าใจผมนะครับ ผมไม่เคยเกลียดเขา แค่ เอ่อ แกล้งเขานิดหน่อยเท่านั้นเอง”เขาเอ่ยสารภาพ คิดว่าเป็นลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ คุณโรสเลนยิ้มพยักหน้าเข้าใจ“อาเข้าใจจ้ะ นิคแค่อยากต่อ

“ถืออะไรมานิค นั่งก่อนสิลูก”คุณโรสเลนเอ่ยชวน นิคจึงหย่อนตัวลงไปนั่ง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมลงไป หล่อนออกไปดินเนอร์กับรอยด์อย่างนั้นหรือ ดึกจนป่านนี้ยังไม่กลับอีก“พอดี ผมมีเวลาเลยทำมาการองมาฝากครับ”ชายหนุ่มยื่นไปให้คุณโรสเลน ซึ่งทั้งหมดรู้ดีว่าเขาทำมาให้จีน่าโดยเฉพาะ“อยู่รอน้องก่อนสินิค เดี๋ยวคงจะกลับ ไปตั้งแต่สองทุ่มแล้วล่ะ”“ผมคิดว่าเขาอยู่ทานข้าวกับพวกแม่ๆ เสียอีก” เขาเอ่ย“ก็กินด้วยกันแล้วจ๊ะ แต่พอรอยด์โทรมา เขาไม่ได้เจอกันนานแล้วนี่ ตั้งแต่งานแต่งเบิร์น เลยดีใจเสียยกใหญ่”มารดาของเขาตอบ นิคแอบสงสัยว่าเขาเป็นลูกที่ท่านเก็บมาเลี้ยงหรืออย่างไรกันแน่ ดูเหมือนท่านจะทำตัวเป็นมารดาของจีน่ามากกว่ามารดาของเขาอีก ชายหนุ่มถอนหายใจเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ภายใน“ผมจะกลับละครับ” เขาเอ่ยออกมาพร้อมกับลุกขึ้น“อ้าว ไม่อยู่ก่อนล่ะนิค อุตส่าห์ทำขนมมาให้น้อง น่าจะอยู่รอจนกว่าเขาจะกลับมา”คุณโรสเลนเสียอีกที่พยายามแสดงออกว่าอยู่ฝ่ายเขาเต็มที่ ชายหนุ่มยิ้มขอบคุณท่าน คุณเดเลียแอบยิ้มกับท่าทางหน้าสลดละห้อยของลูกชาย เธอจำได้ถึงครั้งแรกที่เจ้าลูกชายมันปฏิเสธเสียงแข็งหัวชนฝาตอนที่ท่านบอกว่าจะให้เขาลอ

นิคนั่งดื่มต่อและเมาหลับๆ ตื่นๆ จนกระทั่งถึงเย็นจึงค่อยลุกเดินโซเซไปอาบน้ำ เขาไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน มารดากับคุณโรสเลนยังอยู่ที่แฟลตของจีน่า พวกท่านจะเดินกลับในวันพรุ่งนี้ เห็นมิสคอลจากมารดา เขาคงเมาหลับอยู่ขณะที่ท่านโทรมาอาบน้ำเสร็จก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวจนต้องล้มตัวไปนอนขวางกลางเตียงแล้วหลับตาแน่น ปวดศีรษะเหมือนมันกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆนิคได้ยินเสียงประตูเพนต์เฮาส์เปิด คงเป็นมารดาและคุณโรสเลนนั่งเอง ชายหนุ่มรู้สึกกระเพาะร้อนวูบวาบ ศีรษะแทบยกไม่ขึ้น เขานอนหลับตาอยู่อย่างนั้นร้อยวันพันปีไม่เคยเจ็บป่วยจึงไม่รู้ว่า เวลาร่างกายเจ็บป่วยนั้น จิตใจมันก็พลอยอ่อนแอและเจ็บป่วยไปด้วย เขาตัวคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบจริงๆ หากเขาตายไปในเวลานี้คงไม่มีใครรู้หรอก ชื่อเสียงและความสำเร็จที่ได้มามันช่างไร้ความหมายเสียจริงๆนิคเผลอหลับไป มาสะดุ้งตื่นอีกทีก็เมื่อรับรู้สึกผ้าเย็นที่มากระทบผิวหน้า ชายหนุ่มค่อยลืมตาขึ้น สายตาพร่าจนต้องกระพริบอยู่หลายครั้ง ใบหน้านวลใสที่ตามหลอกหลอนเขาทั้งยามหลับและยามตื่น แม้กระทั่งยามเมา หล่อนมาได้อย่างไร“มาทำไม” เขาเอ่ยถามเสียงหมางเมินแล้วหลับตาลงเช่นเดิมจีน่ากล

​“นิคขา”หล่อนลองเรียกเขาเบาๆ เขาไม่โต้ตอบและหยุดดิ้นกระสับกระส่ายแล้วเวลานี้ เพียงแต่กอดหล่อนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย"นิโคลัส คนเกเร รักจีน่าจริงหรือเปล่า"หล่อนกระซิบถามเสียงแผ่วเบากับอกกว้างร่างสูงใหญ่นอนหลับหายใจแผ่ว นอนนิ่งหลับลึกไม่รู้สึกตัวเลย จีน่าค่อยแกะมือเขาออก แล้วลุกขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองเปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนกางเกง เสื้อผ้าหลายชุดยังคงอยู่ในตู้ หล่อนกลับมาอีกครั้ง เห็นเขาทำท่ากระสับกระส่ายอีกแล้ว หญิงสาวรีบใช้ผ้าชุบน้ำหมาดเช็ดตัวให้เขาอีก ตัวของเขายังคงร้อนอยู่ ถ้าหากไม่ดีขึ้น เห็นจะต้องพาไปหาหมอ“จีน่า เบบี้... อืม”เขาละเมอเพ้อชื่อหล่อน มือใหญ่ไขว่คว้าหา จีน่าจึงกุมมือของเขาเอาไว้“จีน่าอยู่นี่ค่ะนิค”หล่อนกระซิบบอกเขาเสียงอ่อนโยน รู้สึกสงสารเขามาก เขาทำอย่างไรถึงไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ จีน่าเช็ดตัวให้เขาตลอดเวลา เขาสงบลงและหลับไปอีกครั้ง หญิงสาวนั่งกุมมือเขา นอนกอดเขาและเช็ดตัวให้สลับกันไปจนกระทั่งผล็อยหลับไปในเวลารุ่งสางนิครู้สึกตัวตื่น ชายหนุ่มค่อยลืมตาขึ้น รู้สึกถึงลำคอที่แห้งผาก เขากระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตา กลิ่นหอมละมุนที่คุ้นชินใจทำให้ก้มมอง เห็นศีรษะเล็กปกคลุมด้วยผมส