All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

“ก็ทุกครั้งที่บังเอิญเจอกัน แกไม่สนใจมองเธอแต่ฉันมองอยู่ตลอด แต่ช่างเถอะเธอมีผัวแล้วคงไม่เอาแกแล้วล่ะ ไม่ต้องเป็นกังวล แต่ก็นะสวยเด็ดขนาดนั้น ฉันล่ะอิจฉาผัวเธอจริง ๆ ไม่ได้หลับได้นอนหรอก เป็นฉันก็ไม่นอน เอิ๊กกกก”หวังเทียนหลางดื่มจนเมามาย เลยพูดจาไม่ระวังเหมือนลู่เหว่ยไม่มีผิด ความคิดในเบื้องลึกจึงเอ่ยปากพูดออกมาจนหมด มือก็รีบกระดกแก้วเหล้าลงคอจนหมดเกลี้ยง นานแล้วที่เขาไม่ได้ดื่มหนักกับเพื่อนสนิทแบบนี้ จึงรู้สึกสนุกมากเป็นพิเศษ“น้อยไปสิ”คนที่พลาดพลั้งเอ่ยพึมพำเสียงเบา“แกว่าอะรายนะ อะไรน้อย ๆ ”คนเมาทั้งสองยังอุตส่าห์หูดี“ฉันขอตัวกลับก่อน โทรเรียกคนขับรถมารอรับที่หน้าคลับแล้ว พวกแกก็อย่าขับรถเองเด็ดขาด ถ้าไม่ไหวก็นอนที่นี่ไปก่อน”ฝูอวี้ชวนไม่ได้อธิบายให้คนเมาเข้าใจ เขาจะกลับคอนโดที่พักส่วนตัวย่านใจกลางเมือง ไม่ได้กลับคฤหาสน์ตระกูลฝู เพราะไม่อยากพูดคุยกับมารดาเรื่องงานแต่งงาน“อืม/อืม พวกฉันจะนอนที่นี่ล่ะไม่กลับ”คนเมาสองคนตอบรับการนอนค้างที่ไนต์คลับ เพราะคาดหวังอยากมีสาว ๆ มานอนกอด จึงไม่ได้โทรศัพท์เรียกคนขับรถมารับกลับบ้านเหมือนฝูอวี้ชวน ที่ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงมาก่อน“เบา ๆ ด้วยน

“เออ กูจะจัดการข้างล่างเอง แม่งเอ้ยผิวขาวเนียนมาก หอมก็หอม ถึงว่าล่อลวงคนรวยได้สำเร็จ”พวกมันหาญกล้าจุดตะเกียงน้ำมันโบราณ ที่มีอยู่ในกระท่อมร้าง เพราะอยากเห็นเรือนร่างของเหยื่อชัด ๆ พอได้เห็นก็ยิ่งเกิดอาการหื่นกระหายและตื่นเต้นจนมือสั่นระรัวในขณะที่ทั้งห้าคน กำลังห้อมลอมรุมกระชากชุดเดรสสีแดงตัวจิ๋วออกจากร่างอวบอิ่ม ดวงตาที่ก่อนหน้านี้ปิดสนิทก็ลืมตาขึ้นมาทันที“เฮ้ย คนสวยตื่นแล้วว่ะ ฮ่า ฮ่า แบบนี้สิวะจะได้สนุก”เจ้ายักษ์ตะโกนบอกลูกน้องด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น มันชอบรังแกคนมีสติมากกว่าคนหลับ“อึก! อึก!”คำพูดต่อมาที่กำลังจะพูดยั่วยุให้เหยื่อรู้สึกหวาดกลัว ถูกสกัดด้วยนิ้วชี้เรียวยาวตามสัญชาตญาณของผู้ตื่นขึ้นเซียนสาวใช้นิ้วชี้ที่คุ้นเคยจากการใช้งานมานานหลายพันปี ชี้สกัดจุดชายฉกรรจ์ทั้งห้าคน จนแน่นิ่งในท่ามือไขว่คว้าอากาศ“เฮ้อ! ข้าไม่ได้เกิดเป็นทารกหรอกหรือ แล้วพลังเซียนยังติดตามมาด้วย”เสียงหวานบ่นพึมพำอย่างปลงตก ถึงว่าลางสังหรณ์ก่อนละสังขารถึงได้รุนแรงถึงเพียงนั้นสายตาผู้มาใหม่จ้องมองไปรอบ ๆ กระท่อมร้าง เมื่อแน่ใจแล้วว่าตนกลับมาเกิดในช่วงเวลาที่เติบโตไม่ใช่ทารกน้อยอย่างที่ควรจะเป็น เสิ่นซื

“ผมอยากฟังจากปากคนขับรถคนนั้น”มือใหญ่ประสานกันอยู่ใต้คาง พลางจ้องมองเจ้าของเรื่องสั้นด้วยสายตาเฉยชา คนพวกนี้คิดว่าเขาโง่นักหรือยังไงจึงกล้าแต่งเรื่องมาหลอกลวงกัน“เอ่อ ลุงเลี่ยงกลับบ้านนอกไปแล้วค่ะ แกละอายแก่ใจที่ดูแลซือหนิงไม่ดีพอจนเกิดเรื่องบัดสีแบบนี้ขึ้น ในรถยนต์คันที่แกใช้ขับรับส่งมาตั้งแต่น้องยังเป็นเด็ก”เสิ่นม่านม่านตอบ แล้วรีบหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมา“จริงหรือครับคุณลุง คุณป้า”โอกาสสุดท้ายแล้วที่เขาจะมอบให้คนเหล่านี้“เฮ้อ! เป็นแบบนั้นจริง ๆ ลุงก็ละอายที่ต้องยอมรับในเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว คงปิดบังคุณชายใหญ่ไม่ได้หรอก ไม่สู้ยอมรับเสียแต่เนิ่น ๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องบาดหมางใจกันไปมากกว่านี้”เสิ่นจ้วงเหยียนผู้เป็นบิดา จำเป็นต้องเล่นไปตามบทบาทที่ลูกสาวลงมือกำกับด้วยตนเอง หากกล่าวหักล้างกันในเวลานี้ เสิ่นม่านม่านคงได้กลายเป็นผู้หญิงขี้โกหก ในสายตาของฝูอวี้ชวนอย่างแน่นอน“หึ หึ ผมว่าไม่ทันแล้วครับ”คนตระกูลเสิ่นมีนิสัยโกหกปลิ้นปล้อนกันทุกคนเลยหรือยังไง แม้กระทั่งคนที่เขากำลังตามหา ก็ขี้โกหกไม่ต่างกัน!“คุณชายใหญ่หมายความว่ายังไงคะ”เสิ่นม่านม่านรีบถามทันที ท

“นึกออกแล้วพี่ใหญ่เคยติดต่อกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอบอกว่าอยากสั่งสอนภรรยานอกสมรสของสามีสักหน่อย พี่ใหญ่ก็เลยส่งวิญญาณไปครับ ครั้งนั้นพี่ใหญ่ไม่ได้คิดค่าจ้าง เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กครับ”“สำนักเต๋าของพวกเราอยู่กันมาหลายสิบปี ไม่เคยถูกผู้มีบุญล่วงล้ำเลยสักครั้ง คงต้องสืบดูสักหน่อยว่าท่านผู้นั้นเป็นใครมาจากไหน”เสวียนเจี้ยนกั๋วหันไปสั่งการลูกศิษย์ข้างกาย ให้รีบไปสืบหาต้นตอของพลังจิตแสงสีทองในมุมหนึ่งของโรงพยาบาลปักกิ่ง ดวงตากลมโตคู่หนึ่งจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง สำนักเต๋าอย่างนั้นหรือก็แค่สำนักลวงโลก ที่ใช้วิชาอาคมทำร้ายผู้บริสุทธิ์เพื่อเงินค่าจ้างก็เท่านั้น“คงต้องจัดการให้สิ้นซาก”น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นในมุมมืดหลังจากนักพรตเฒ่าตรวจดูอาการของลูกศิษย์เอกเสร็จ ก็รีบเดินทางกลับสำนักเต๋าเพื่อศึกษาเคล็ดวิชาลับ เผื่อจะมีสักเล่มที่สามารถต่อกรกับผู้ทรงพลังได้เสิ่นซือหนิงสะกดรอยตามเสวียนเจี้ยนกั๋ว เจ้าสำนักเต๋าผู้โด่งดังมีชื่อเสียงเกี่ยวกับศาสตร์ของพลังจิต จนเดินทางมาถึงอารามบนเขาย่านชานเมืองหลวง ภายในอารามแห่งนี้ เต็มไปด้วยไอหมอกสีดำของวิญญาณชั่วร้าย ซึ่งถูกกักขังไว

“สวมไว้ตลอดนะคะ ห้ามถอดเด็ดขาดแล้วคุณจะปลอดภัย เครื่องรางนี้ฉันได้มาจากบรรพบุรุษ สิ่งนี้ช่วยเหลือปลดปล่อยคุณให้หลุดพ้นจากมนต์ดำ”เสิ่นซือหนิงจำต้องบิดเบือนความเป็นจริงไปเล็กน้อย หากไม่อธิบายสิ่งใดเลย ผู้ชายตรงหน้าคงสงสัยมากเกินไป ถึงแม้จะบอกกล่าวไปแบบนี้ แต่เธอรู้ดีว่าฝูอวี้ชวนยังมีคำถามอยู่ในใจมากมาย แค่มีมารยาทมากพอที่จะไม่ซักถามในเวลานี้“มนต์ดำ?”“ใช่ค่ะ คุณถูกผู้มีวิชาร่ายมนต์ดำเข้าใส่ จุดมุ่งหมายเพื่อให้ทำตามทุกอย่างที่ต้นทางสั่งการ โดยผ่านทางของใช้ส่วนตัว ลองนึกดูสิคะว่าใครเข้าถึงตัว หรือเข้ามาพบคุณเมื่อช่วงเดือนที่แล้ว หลังจากที่ฉันหายตัวไป”ร่างอรชรโน้มตัวเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น เพราะเธอสวมสร้อยจี้หยกให้เขาไม่ถนัดมือ“เสิ่นม่านม่าน!”ฝูอวี้ชวนรีบบอกกล่าวในสิ่งที่เขานึกขึ้นได้ มีครั้งหนึ่งที่เสิ่นม่านม่านมาขอพบที่ห้องทำงาน แล้วหลังจากนั้นผ้าเช็ดหน้าส่วนตัวของเขาก็หายไป แต่เวลานั้นไม่ได้นึกสงสัยหรือใส่ใจ เพราะไม่คาดคิดว่าจะมีเรื่องมนต์ดำมาเกี่ยวข้องเขาเติบโตเป็นหนุ่มและดำรงตำแหน่งผู้นำตระกูลฝูในปี 1990 ซึ่งเป็นยุคแห่งการเริ่มต้นเข้าสู่เทคโนโลยีล้ำสมัย ใครจะไปคาดคิดว่ายังคงหลงเหลือว