All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

“สายตาสั้นเหรอ”เขาก็ถามไปอย่างนั้นเพราะรู้ว่าคนบนตักสายตาดี ฝูอวี้ชวนจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่ไร้การแต่งแต้มใด ๆ แต่กลับสวยงามมากกว่าเดิมแก้มเนียนใสมีเลือดฝาดของหญิงสาว กำลังยั่วยวนให้ภมรหนุ่มเข้าไปซุกไซ้ แต่คนมองก็พยายามหักห้ามใจเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นคงเลยเถิดแน่นอน หากได้แตะต้องผิวกายของคนตัวหอม เขาก็ไม่คิดถอยห่างจนกว่าจะพอใจ“ใส่แว่นเพื่อปลอมตัวมาสืบข่าวค่ะ สายตาปกติมองเห็นชัดเจน”“แล้วชุดพื้นเมืองแบบนี้ ใส่เพื่อปลอมตัวด้วยไหม”เมื่อกล่าวถึงชุดแปลกตาซึ่งไม่เคยเห็นสาวสวยเซ็กซี่ประจำเมืองสวมใส่ คนมือไวจึงแกะกระดุมเสื้อพื้นเมืองสีครีมออกทันที ยิ่งเสิ่นซือหนิงแต่งกายเรียบร้อยมากเท่าไหร่ เขายิ่งอยากรู้อยากเห็นไปหมด“ไม่ต้องแกล้งเลยค่ะ ฉันต้องรีบกลับแล้ว”เจ้าของชุดพื้นเมืองรีบตะครุบชายเสื้อไว้ได้ทัน“ซือหนิง คุณท้องลูกของเราแล้วเหรอ”จู่ ๆ คนถามก็นึกอยากรู้ผลจากค่ำคืนนั้น หากเดาไม่ผิดอดีตคู่หมั้นน่าจะมีบางอย่างแปลกไป ดูได้จากบางจุดที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย“เอ๊ะ! รู้ได้ยังไงคะ”ยังไม่ได้พูดคุยกันเรื่องลูกเลย ทำไมผู้ชายคนนี้ดูออกว่าเธอท้อง ผู้หญิงอายุครรภ์ไม่ถึงเดือนร่างกายยังไม่เปลี่ยนแปลงเล

ภายในรถยนต์คันใหญ่ของประธาน ยังอยู่ในขั้นตอนการเจรจาขอร้องให้ช่วยเหลือกัน ระหว่างคุณชายอันดับหนึ่งผู้หล่อเหลา กับคุณหนูคนสวยประจำเมืองหลวง“ป่านนี้เสิ่นม่านม่านคงโมโหมาก”คนตัวเล็กกว่าออกความเห็น หลังจากได้ฟังเรื่องที่คนตัวโตลงมือทำจากความทรงจำเดิมญาติผู้พี่ค่อนข้างเจ้าอารมณ์ ต่อหน้าคนอื่นแสร้งทำเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่พออยู่บ้านก็เอาแต่ใจตัวเอง จนกระทั่งคนงานในบ้านต่างก็เอือมระอา“ผมโมโหกว่าอีก”“เธอคงหาทางควบคุมคุณด้วยวิธีเดิม แต่คงไม่มีโอกาสแล้ว”ประโยคหลังเจ้าตัวพูดพึมพำเสียงแผ่วเบา หากคนทำจิตใจไม่ใฝ่กิเลสก็คงไม่น่าเวทนาสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นไปในทางกลับกัน ก็ต้องรับผลกรรมที่ตนเองก่อเอาไว้“ผมมีคุณอยู่ข้าง ๆ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เมียผมเก่ง”ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นเข้าใส่ใบหูเล็ก ขนอ่อนตรงซอกคอสาวลุกชันจนมองเห็นได้ชัด ฝูอวี้ชวนกลับมาสร้างอารมณ์วาบหวามกับคนในอ้อมกอด เพื่อสานต่อกิจกรรมบำบัดอาการป่วย ความทรมานจะได้ทุเลาเบาบางลงด้วยวิธีที่เขารอคอยเจ้าลูกชายตัวเขื่องกำลังแผลงฤทธิ์อย่างหนัก หากไม่ได้คนคุ้นเคยช่วยเหลือคงแย่แน่ ๆ ยิ่งหวนคิดไปถึงค่ำคืนแสนหวาน ร่างกายของเขาก็แทบควบคุมตนเองไม่อยู่ อยาก

“คุณยุงมีของเล่นเยอะหยอคะ”เด็กหญิงแก้มยุ้ยเดินตามคุณลุงตัวสูงด้วยความสนใจ เพราะได้ยินว่ามีของเล่นเยอะแยะ ที่บ้านของเธอมีของเล่นเพียงไม่กี่ชิ้น เพราะคุณแม่บอกว่าให้ช่วยกันประหยัดเงิน ถ้าซื้อบ่อย ๆ เงินจะหมดเดี๋ยวอดกินของอร่อย“ครับ แต่ก่อนอื่นมาถ่ายรูปสวย ๆ กับลุงสักหน่อยนะครับ ลุงจะส่งให้คุณพ่อของหนูดู ป่านนี้คุณพ่อนั่งร้องไห้คิดถึงน้องเจียวซินแย่เลย”ฝูอวี้ชวนหยิบกล้องถ่ายรูปขนาดพอดีมือ ซึ่งเขาเตรียมมาถ่ายรูปคู่หมั้นสาวเพื่อเก็บไว้ดูยามคิดถึง อยากมีรูปของเธอแขวนไว้ในห้องนอนและโต๊ะทำงาน แต่ตอนนี้ต้องถ่ายรูปหลานสาวตัวน้อย เพื่อส่งให้ลู่เหว่ยกับพี่ชายดูเสียก่อน“ได้ค่า คูมพ่อคือใครคะ ตัวใหญ่แบบคุณยุงป่าว หย่อไหมคะ”ใบหน้ากลมเคียงคอถามด้วยความใสซื่อ เจ้าตัวจ้อยชอบคนหล่อจึงพูดคำนี้ได้คล่องปาก“ตัวใหญ่ครับรูปหล่อแต่น้อยกว่าลุงนิดหน่อย คุณอาของหนูก็ตัวใหญ่ แต่หล่อน้อยกว่าลุงเหมือนกัน”“ฮ่าฮ่า คุณยุงหย่อจริงค่า”แก้มยุ้ย ๆ พยักหน้าหงึกหงักขึ้นลงอย่างเห็นด้วย“มาเร็วครับน้องเจียวซิน ยิ้มสวย ๆ ค้างไว้เลย ยิ้มครับโอ้!สวยมากเลยรูปนี้ ลุงขอถ่ายอีกสักรูป ยิ้มครับเอียงคอนิดหน่อย แบบนั้นแหละรูปนี้น่า

“ซือหนิง ฮือ ฮือ เธอกลับมาแล้ว หม่าม้า ฮือ ฮือ กำลังจะสิ้นลม”จ้าวเถียนหงยืนหลบอยู่มุมหนึ่งของห้องรักษา หันกลับมาตามเสียงเรียกอันคุ้นเคย ก็ได้พบเจอเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว ซึ่งเธอนึกเป็นห่วงอยู่ทุกวันเสิ่นซือหนิงขาดการติดต่อมานานเป็นเดือน นัดหมายให้ไปสมัครงานด้วยกันก็ผิดนัดทั้ง ๆ ที่รับปากเป็นมั่นเหมาะจ้าวเถียนหงเคยขอให้คนของบิดา ไปสืบหาข่าวคราวของเพื่อนสนิท ก็ได้รับข่าวว่าเสิ่นซือหนิงหนีตามชายชู้ไป ซึ่งเธอไม่เชื่อข่าวลวงพวกนั้นอย่างเด็ดขาด เพราะรู้ดีว่าเพื่อนหมายตาคุณชายใหญ่ตระกูลฝูเพียงคนเดียว จะหนีตามผู้ชายคนอื่นได้อย่างไร!เมื่อเห็นข่าวเสิ่นม่านม่านประกาศหมั้นหมายกับฝูอวี้ชวน ผู้ชายคนเดียวที่เพื่อนมีค่ำคืนเร่าร้อนจนได้หมั้นหมาย เธอยิ่งนึกเป็นกังวลในความปลอดภัยของคนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยความคิดในด้านลบเกิดขึ้นทุกวัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากรอคอย อีกทั้งช่วงเวลานั้นมารดาก็ล้มป่วยลงกระทันหัน ทุกอย่างเลยถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน จ้าวเถียนหงจึงไม่มีเวลาไปตามหาเพื่อนสนิทด้วยตนเอง“ใจเย็น ๆ ให้ทุกคนถอยออกมาก่อน เถียนเถียนเธอเชื่อใจฉันไหม ฉันรักษาคุณป้าได้ ให้คนไม่เกี่ยวข้องออกไปจากห

“เถียนเถียนรีบไปหยิบกล้อง มาถ่ายรูปเก็บหลักฐานทุกอย่างเอาไว้ จากนั้นส่งให้คุณลุงตามสืบหาเจ้าของกำไลหยกสีชมพูชิ้นนี้ หากคาดการณ์ไม่ผิดคนนั้นแหละที่วางยาพิษคุณป้า”“อืม ซือหนิงแกถอยห่างจากยาพิษหน่อย ฉันเป็นห่วงถ้าโดนพิษขึ้นมาไม่มีใครฝังเข็มให้แกได้นะ ยาแก้พิษก็ไม่มี”จ้าวเถียนหงจ้องมองผงสีขาวละเอียดตรงหน้า ด้วยสายตาตื่นตระหนก เหตุใดเพื่อนของเธอจึงกล้าเข้าใกล้ผงพิษขนาดนั้น ไม่กลัวเลยหรืออย่างไร มิหนำซ้ำยังกล้าใช้มือเปล่าจับกำไลเจ้าปัญหาอีกด้วย“ไม่เป็นไรหรอก สิ่งที่ฉันชอบมากที่สุดก็คือยาพิษนี่แหละ”เซียนที่เคยใช้ชีวิตร่วมกับยาพิษหลากหลายชนิด ย่อมเห็นยาพิษเป็นสิ่งตื่นเต้นน่าค้นหา“เอ่อ…แกแปลกไปแต่ฉันชอบแกที่เป็นแบบนี้ เท่ห์สุด ๆ ไปเลย”ถึงจะไม่กล้าถามไถ่เรื่องอัศจรรย์ แต่ขอชื่นชมสักหน่อยเถอะ“รีบไปเอากล้องมาถ่ายรูปเถอะ ฉันจะได้เก็บยาพิษลงขวดเพื่อส่งมอบให้ตำรวจ”เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็ถึงเวลารับประทานอาหารมื้อค่ำพอดีคืนนี้เสิ่นซือหนิงต้องนอนค้างที่คฤหาสน์ตระกูลจ้าว เพื่อรอดูอาการของผู้ป่วย ที่ถึงแม้จะลุกเดินได้บ้างแล้วแต่ก็ยังอ่อนแรงอยู่มากในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารอยู่นั้น พ