All Chapters of มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

เช้าตรู่วันนี้หลี่ฮุ่ยน่าได้รับการดูแลจากเซียวหยุนฟงตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า ขี้ผึ้งสารพัดประโยชน์ถูกนำมาใช้งานจนหมดไปเกือบครึ่งตลับ จากนั้นเขาก็อุ้มนางให้ไปนอนหลับต่อบนรถม้า ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบรับแต่โดยดี ดวงหน้างามนอนหลับตาพริ้มไร้ซึ่งพิษสง คนที่เฝ้ามองจึงเผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เจียงหลงได้แต่สงสัยว่าเหตุใดคุณหนูหลี่จึงมีอาการเจ็บป่วยกะทันหัน ถึงขั้นต้องไปนอนหลับต่อในรถม้า ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปมองเห็นร่องรอยสีแดงบนต้นคอขาวผ่อง เขาก็ล่วงรู้เหตุการณ์ทุกอย่างได้ทันที และไม่ได้เอ่ยซักถามให้คนทั้งสองกระดากอายแต่อย่างใด เมื่อเห็นผู้เป็นนายเดินลงมาจากรถม้าจึงเข้าไปรายงานสถานการณ์ประจำวันตามปกติ“ส่งคนไปแจ้งเฉินกั่งเซิงแล้วขอรับ เขาตอบตกลงที่จะคอยสอดส่องในเมืองหลวงอย่างดีที่สุด หากมีเหตุด่วนจะรีบหาทางแจ้งข่าวให้พวกเรารับรู้โดยเร็ว เขาฝากจดหมายมาให้คุณหนูหลี่ด้วยขอรับ”เซียวหยุนฟงไม่ได้ร้องขอให้จอมมารผู้นั้นออกเดินทางไปด้วย เพราะยังไม่แน่ชัดว่ามารฝ่ายใดกันแน่ที่หลุดลอดออกมา และทางเมืองหลวงก็น่าเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย หากมีมารร้ายหลุดออกมาจริง ๆ ชาวบ้านที่ไร้วรยุทธ์ย่อมตกเป็นเหยื่อโดย

เจียงหลงอาสาไปตามชุนลั่วหยางถึงเรือน เพราะเม่ยเหลียงหรือป้าเม่ยที่ถูกสั่งการให้ไปตามในคราแรก กำลังตกอยู่ในสภาพกลัวลนลานถึงขั้นก้าวขาไม่ออก ดีที่ยังไม่ฉี่ราดพื้นให้อับอายผู้คนผ่านไปไม่นาน ผู้นำหมู่บ้านสายหมอกก็เดินทางมาถึงเรือนใหญ่ท้ายหมู่บ้าน และได้เห็นสภาพของบุตรสาวคนเล็กนั่งขดตัวอยู่กับพื้นห้องโถง ร่างผอมบางถูกห่อคลุมด้วยผ้าปูเตียงสีขาวอย่างมิดชิด มีเพียงใบหน้าซึ่งเปียกปอนไปด้วยน้ำตาโผล่พ้นออกมาให้รู้ว่าสตรีที่ถูกห่อคล้ายศพคือผู้ใดกันแน่“ผู้เฒ่าชุน หวังว่าข้าจะได้เห็นการจัดการที่เด็ดขาดและสบายหูสบายตา ไม่เช่นนั้นฮูหยินของข้าคงเกิดโทสะขึ้นมาอีกรอบ ซึ่งแน่นอนว่าข้าไม่ขอรับรองความปลอดภัยของบุตรสาวท่าน”เมื่อเซียวหยุนฟงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นก็แทบอดกลั้นโทสะเอาไว้ไม่อยู่ เกือบได้ลงมือบั่นคอสังหารบุตรสาวชาวบ้านเสียแล้ว แล้วยิ่งเมื่อเห็นสายตาเดือดดาลที่จ้องมองเขาในระยะประชิดตัว คล้ายกำลังกล่าวหาบางอย่างอยู่กลาย ๆ บุรุษผู้ที่กลัวอดอยากจึงรีบไปนำผ้าปูเตียงที่ใช้แล้ว นำมาให้เจียงหลงใช้คลุมตัวสตรีเจ้าปัญหาจนมิดชิด เพราะไม่อยากเห็นภาพอุจาดตาของสตรีอื่น คิดได้อย่างไรแต่งกายเช่นนั้นม

เหยี่ยวสื่อสารสีขาวขนาดใหญ่บินมาเกาะขอบหน้าต่างเรือนนอนของประมุขสำนักหมอเทวดาแห่งแคว้นตง มือแห้งกร้านของชายวัย 54 ปี รีบหยิบกระดาษตรงอุ้งเท้าขึ้นมาอ่านทันที‘ไม่สำเร็จเคลื่อนไหวได้เลย’ลายมือหวัด ๆ ของน้องชายปรากฏเด่นชัดอยู่ในกระดาษสีน้ำตาลแผ่นเล็ก ๆ ถึงจะนึกสงสัยอยู่มากแต่เขาก็ลุกไปเขียนจดหมายสั้น ๆ ฉบับหนึ่ง แล้วให้เหยี่ยวสื่อสารบินไปส่งยังที่หมายทันทีณ กระท่อมกลางป่าเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำเพื่อส่งข่าวให้ผู้เป็นนายรับรู้ มือเรียวขาวซีดเอื้อมออกมาจากอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยสมุนไพรกลิ่นฉุน แล้วรับกระดาษแผ่นเล็ก ๆ จากบริวารมาอ่านข้อความข้างในในอ่างอาบน้ำมีชายหนุ่มรูปงามเรือนร่างสูงโปร่งผู้หนึ่งกำลังโอบซ้อนร่างผอมบางจากทางด้านหลัง น้ำในอ่างกระเซ็นออกมาเป็นระยะ ๆ ในจังหวะดุดัน บริวารชายที่เข้ามาส่งข่าวรีบเดินหลบออกไปทันทีอย่างรู้ความมุมปากของสตรีผิวซีดเซียวอมยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษ ถึงเวลาแล้วเช่นนั้นหรือ? ไม่เสียแรงที่นางเพียรมอบร่างกายที่มั่นใจว่างดงามเป็นหนึ่ง หากไม่นำไปเปรียบเทียบกับอดีตสหายรักสหายแค้น เพื่อแลกกับข้อมูลที่อยากรู้บนดินแดนแห่งนี้ โด

“อึก! อึก! น่าน่า เตรียมตัวฝ่าวงล้อมแล้วหนีไป ข้ากับเจียงหลงจะต้านพวกมันไว้เองไม่ต้องเป็นห่วง จากกันครานี้อย่าได้โทษตัวเอง จงหนีเอาชีวิตให้รอด รีบหนีไปให้ไวแล้วอย่าได้หันกลับมาอีกเป็นอันขาด!”เซียวหยุนฟงพยายามฝืนตัวเองแล้วเอ่ยสั่งการเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน วงแขนแข็งแรงเตรียมส่งหลี่ฮุ่ยน่าให้หายไปจากวงล้อม ด้วยวรยุทธ์ขั้นสูงสุดจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะต้านทานพวกมารไว้ได้ชั่วคราว แล้วส่งสตรีเพียงคนเดียวให้หนีรอดไปได้ ต่อให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนตัวตายเขาก็จะทำ!“ข้าไม่หนี ข้ามีสิ่งที่สามารถจัดการพวกมันได้ แค่ต้องรอคอยเวลาที่เหมาะสมอีกประเดี๋ยว ท่านประมุขได้โปรดไว้ใจและเชื่อใจข้าสักครั้ง เป็นท่านที่สมควรรีบเดินลมปราณสกัดพิษร้ายก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เร็วเข้าเซียวหยุนฟงได้โปรดเชื่อใจข้า!” เสียงกระซิบกดต่ำเพื่อตอกย้ำความมั่นใจ แล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีอ่อน เพื่อวอนขอให้ได้รับความไว้วางใจจากเขาสักครั้งก็ยังดี“น่าน่า ข้ารักเจ้า รักเพียงเจ้าคนเดียวมานานเหลือเกิน ข้าจะเชื่อทุกคำกล่าวของเจ้า ฮูหยินของข้า”เมื่อเห็นประกายความเชื่อมั่นในตนเองปนร้องขอให้ได้รับความไว้วางใจ จมูกคมจึงก้มลงสูดดมกลุ่

เมื่อได้ยินวาจาดูถูกเหยียดหยามจากสตรีที่ตนเกลียดชัง เลี่ยงหรงจึงหยุดชะงักฝีเท้าลงแล้วหันมาโต้กลับพวกมนุษย์ที่คิดว่านางโง่เขลาเบาปัญญา“หลี่ฮุ่ยน่า อย่ามากล่าววาจาสบประมาทข้า เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ไม่มีความสามารถจับกุม รอก่อนเถิดรอคอยเวลาที่ข้าสามารถหาดวงจิตดวงใหม่ได้ ข้าจะกลับมาสะสางเอาความพวกเจ้าทุกคนอย่างแน่นอน!”เลี่ยงหรงที่รู้สึกเหนื่อยล้ามากแล้วถึงจะได้รับพลังจากความมืดมิด แต่นางไร้ซึ่งดวงจิตมารจึงไม่สามารถรับพลังได้เต็มส่วนเลยไม่คิดหลงกลวาจายั่วยุ อยู่ให้โง่ แรงหายไปมากกว่าครึ่งถึงเพียงนี้ ยิ่งสู้ก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าร่างกายไม่ไหวเต็มทีเมื่อตัดสินใจหลบหนี ร่างซีดเซียวจึงพุ่งทะยานออกไปทันที ทว่าพุ่งไปได้ไกลเพียงสามจั้งเท่านั้น (ราว ๆ 10 เมตร) ก็ถูกแสงสีขาวนวลดักทางเอาไว้เสียก่อน“ดาบจันทรา!/ดาบจันทรา!” ทั้งหลี่ฮุ่ยน่าและเลี่ยงหรงต่างเอ่ยขึ้นพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ เพราะทั้งสองรู้จักดาบเล่มนี้มานานหลายพันปีแล้ว ‘ดาบของบุรุษผู้นั้นมาอยู่แดนมนุษย์ได้อย่างไร’ฮุ่ยน่าเลิกใส่ใจที่มาที่ไปของดาบจันทราเล่มนี้ คงจะตกทอดกันมานานจนกระทั่งมาถึงตระกูลเซียว นางไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจเมื่อเห็นดาบ