Lahat ng Kabanata ng มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 31 - Kabanata 40

ค่ำคืนที่ผ่านมาเรือนหอรอรักอาจจะไร้รักอย่างที่ควรจะเป็น ทว่าจวนที่ชานเมืองกลับเต็มไปด้วยความหอมหวานกรุ่นกลิ่นละมุนละไม เพราะบุรุษสูงศักดิ์ได้ย้อนกลับมาหาเจ้าของจวนผู้งดงามในยามค่ำคืนดังเช่นที่นางเคยกล่าวปรามาสไว้จริง ๆ “ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก พรุ่งนี้แต่เช้ามืดข้ามีเหตุให้ต้องเข้าวังอย่างเร่งด่วน คงไม่ได้เจอหน้าเจ้าสัก 2-3 วันเป็นอย่างต่ำ เผลอ ๆ อาจนานกว่านั้นข้าจึงถือวิสาสะมาพบเจ้าในยามค่ำคืน” วงแขนแกร่งกอดรัดร่างอวบอิ่มเข้าแนบชิดตามใจปรารถนา ค่ำคืนนี้บุรุษสูงศักดิ์ริอ่านทำตัวเป็นโจรเด็ดบุปผา ปีนเข้าหน้าต่างเรือนนอนของสตรี ที่ไม่รู้ว่าสลักกลอนหน้าต่างของนางได้ดันออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็มิอาจรู้ได้ องครักษ์เงาที่วางกำลังอยู่รอบ ๆ จวนถึงกับอ้าปากค้างกับการกระทำของนายเหนือหัวของพวกตน ที่ใจร้อนยิ่งกว่าบรรดาคุณชายในราชวงศ์หยางเสียอีก แต่ก็พอเข้าใจได้ เจ้านายของพวกเขาเป็นบุรุษรุ่นใหญ่ใจนิ่งมานานหลายปีจนพระเชษฐาถอดใจและนึกหวั่นใจกลัวว่าพระอนุชาจะไม่ชอบสตรี ครั้นพอเจอคนที่พึงใจชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วจึงเร่งเร้าไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือ “อื้อ ! ตัวก็โตยังมาน

ท้องพระโรงมหาราชวัง เช้าตรู่วันนี้ องค์ฮ่องเต้หยางจงเจี้ยน เรียกบรรดาแม่ทัพแต่ละหัวมุมเมือง รองแม่ทัพทุกตำแหน่ง รวมไปถึงกุนซือผู้เกี่ยวข้องกับการศึกทั้งหมด เข้าร่วมประชุมปรึกษาหารืออย่างเร่งด่วน เพราะมีราชสาส์นลับตราสีแดงแจ้งมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ซึ่งหมายถึงเรื่องอันตรายขั้นสุดบริเวณชายแดนที่มีเขตแดนติดกับแคว้นเหวิน แคว้นใหญ่ที่อยู่ทางตอนใต้ของแคว้นฉินแห่งนี้ “ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋ว เจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องการศึกในครั้งนี้” ฮ่องเต้หยางจงเจี้ยนถามพระอนุชาผู้ที่ดำรงตำแหน่งกุนซือสนับสนุนของกองทัพ ทั้งยังนึกแปลกใจที่หน้าตาของพระอนุชาสดใสยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ที่เคยพบเห็น หรือเจ้าน้องชายคนนี้จะมีเมียแล้ว องค์ราชันย์ได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ ที่ต้องเป็นกุนซือสนับสนุนเพราะชินอ๋องมีภารกิจเป็นราชครูให้เหล่าบรรดาองค์ชายวัยเล่าเรียน จึงไม่สะดวกที่จะเข้าร่วมสงครามโดยตรง ทว่าหากมีเหตุจำเป็นจึงได้เข้าร่วมสงครามในฐานะกุนซือสนับสนุนของกองทัพ “หากเจราจาต่อรองกันได้ก็ย่อมดีกว่าเกิดศึกสงครามพ่ะย่ะค่ะ อย่างไรเสียแคว้นฉินของเราก็เสียเปรียบอยู่หลายส่วน”

ดวงตากลมโตจ้องมองการบริหารจัดการของร้านน้ำชาแห่งนี้ เพราะต้องการประเมินบางอย่างอยู่ในใจ ร้านน้ำชาเย่วเซียงถูกจัดการในรูปแบบดั้งเดิมตั้งแต่ไป๋เย่วเซียงยังมีชีวิตอยู่ กล่าวคือเคยเป็นเช่นไรก็เป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด เจียงเม่ยเม่ยไม่ได้ลงแรงหรือคิดเปลี่ยนแปลงสิ่งใดให้พัฒนาขึ้นเลย มีแต่ลูกจ้างเก่าแก่ของไป๋เย่วเซียงเป็นผู้จัดการแทนนางทั้งนั้น สตรีเห็นแก่ตัวจะเข้ามาที่ร้านน้ำชาเย่วเซียงเฉพาะวันที่รู้ผลกำไร และจากไปโดยไม่ได้ใส่ใจไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของพนักงานในร้านเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่เพียงอวี้ซูเซียวผู้เป็นบุตรสาวที่มักจะแวะเวียนมาดื่มน้ำชากับสหาย โดยที่ไม่เคยจ่ายตำลึงให้ทางร้านแม้แต่อีแปะเดียว ประหนึ่งว่าร้านน้ำชาแห่งนี้เป็นสมบัติของพวกนางสองคนแม่ลูกอย่างไรอย่างนั้น เมื่อคิดการบางอย่างจนลุแก่ใจ อวี้ซินเหยียนจึงหันไปตอบคำถามของเสี่ยวเอ้อที่ยืนรอคอยรับบริการอยู่ไม่ไกล ก่อนที่เจ้าแก้มกลมของนางจะสั่งแต่ถังหูลู่ของโปรดของเจ้าตัว“ขอน้ำชาที่ดีที่สุดของทางร้านหนึ่งกา กับขนมที่ขึ้นชื่ออีกสักจานเจ้าค่ะ หากมีถังหูลู่ก็เอามาด้วย 4 ไม้” ซินเหยียนกล่าวพลางขบขันท่าทาง

“ฮ่าฮ่า น่าขันยิ่งนัก เย่วเซียงก็ชื่อมารดาของข้า หากเป็นร้านของมารดาเจ้าเหตุใดไม่ใช้ชื่อร้านน้ำชาเม่ยเม่ยเสียเล่า โอ๊ะโอ๋ ! หรือว่าไม่ใช่เจ้าของร้านตัวจริงเลยไม่มีอำนาจเปลี่ยนชื่อร้านกันแน่ ท่านเจ้ากรมการค้าคงมีตาและหลงเหลือความยุติธรรมให้แก่ผู้ลาลับอยู่บ้าง เจียงเม่ยเม่ยจึงแย่งชิงของผู้อื่นไม่สำเร็จไปเสียทั้งหมด อย่างน้อย ๆ ก็หลงเหลือชื่อร้านที่ถูกต้องไว้ให้ทายาทตัวจริงระลึกถึง” ซินเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน ทั้งยังตั้งใจตะเบ็งเสียงดังให้ผู้คนในร้านน้ำชาได้ยินและรับรู้กันถ้วนหน้า พลางหยิบจอกน้ำชาที่เจียวหลิงเทน้ำชาเตรียมไว้ให้ยกขึ้นกระดกลงคอจนหมดจอก ด้วยใช้เสียงที่ดังกว่าปกติ ยามนี้นางจึงคอแห้งยิ่งนัก ทางด้านเสวียนเป่าคังที่นั่งหันหลังให้กลุ่มผู้มาใหม่ ก็มัวแต่เคี้ยวถังหูลู่ชิ้นใหญ่จนแก้มทั้งสองข้างป่องพองออกมา เด็กชายกินขนมหวานอย่างเอร็ดอร่อยเพราะไม่ได้ยินสิ่งใดมาให้เป็นกังวลใจทั้งสิ้น เขามองเห็นแต่สีหน้าของมารดาที่ดูคล้ายกำลังมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น มารดาจึงอมยิ้มไม่ยอมคลายเช่นนี้ มารดามีความสุขเขาก็มีความสุข“อ่า…ข้าขอพักเสียงเพื่อจิบน้ำชาสักครู่ คอแห้งชะมัด

“ข้ากล่าวเท็จเช่นนั้นหรือ หึหึ ช่างน่าไม่อายโดยแท้ ร้านน้ำชาเย่วเซียงเป็นของไป๋เย่วเซียงมารดาของข้า แล้วเหตุใดยามนี้จึงกลายเป็นของเจ้าได้เล่าเจียงเม่ยเม่ย มิใช่ว่าสินเดิมของมารดาย่อมส่งต่อให้บุตรสาวหรอกหรือ ข้าเกิดมาก็พึ่งเคยพบเจอว่ามีผู้ส่งต่อสินเดิมของตนให้เมียน้อยของสามี หากไปเล่าให้ผู้อื่นฟัง คงมีแต่คำถามกลับมาว่าจะมีผู้ใดโง่เขลาเพียงนั้นเชียวหรือ” อวี้ซินเหยียนเปิดฉากปะทะกับแม่เลี้ยง ด้วยกิริยาดุดันแข็งกระด้างไร้อาการหยอกล้อเช่นก่อนหน้า เมื่อเห็นว่าเจียวหลิงพาเสวียนเป่าคังขึ้นไปบนห้องทำงานชั้นสองแล้ว โดยมีเสี่ยวเอ้อและผู้จัดการร้านที่ตามมาสมทบทีหลังนำทางอย่างเต็มใจ “ปากดียิ่งนัก เหตุใดไม่ตาย ๆ ไปเสีย” เมื่อเกิดโทสะเพราะถูกพูดจายั่วยุไม่หยุดหย่อน เจียงเม่ยเม่ยจึงเผลอตวาดออกไปเสียงดังทั้ง ๆ ที่พึ่งเตือนบุตรสาวไม่ให้กระทำการเสื่อมเกียรติตนเอง“หึหึ เผยนิสัยที่แท้จริงออกมาจนได้ ที่เจ้าส่งมือสังหารมาเยี่ยมเยียนที่จวนหลังใหม่ของข้า คงเพราะกลัวถูกทวงสมบัติคืนหรืออย่างไร แต่อนิจจาพวกมันทั้งหมดกลับไม่ตายดีเลยสักคน”ซินเหยียนเอ่ยออกมาพอให้ได้ยินกันสองคนกับเจียงเม่ยเม