Lahat ng Kabanata ng มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 11 - Kabanata 20

สินเดิมที่กล่าวถึง คือสินเดิมที่ฝั่งท่านตามอบให้อวี้ซินเหยียนตอนแต่งเข้าตระกูลเสวียน ซึ่งเป็นตำลึงจำนวนมาก อีกทั้งเครื่องประดับก็มีมูลค่าสูงทั้งนั้น แต่อวี้ซินเหยียนผู้โง่เขลา กลับนำไปมอบให้แม่สามีเกือบทั้งหมด เพราะอยากได้ความรักความเอ็นดูจากสามีและพ่อแม่ของสามี นางใช้สินเดิมซื้อใจคนตระกูลเสวียนแต่ก็ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง ครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าคันใหญ่ก็แล่นจากไป ไม่มีแม้กระทั่งเสียงด่าทอหรือเสียงร่ำลาจากสตรีร้ายกาจที่ทุกคนในจวนตระกูลเสวียนต่างกล่าวขานเล่าลือมาตลอดระยะเวลา 6 ปี อวี้ซินเหยียนอดีตสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเสวียนที่เคยสร้างแต่เรื่องราววุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน นางเดินจากไปโดยไร้ซึ่งอาการเสียใจแต่อย่างใด ประหนึ่งแค่แวะมาพักค้างอ้างแรมที่จวนแห่งนี้ แล้วยามนี้ก็ถึงเวลาลาจากก็เท่านั้น บุตรชายและสาวใช้ของนางก็อยู่ในอาการนิ่งเฉยไม่ต่างกัน ทั้งสามคนจากไปอย่างเงียบเชียบเปรียบดั่งสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็พัดผ่านไปหลงเหลือไว้เพียงความทรงจำในห้วงเวลาหนึ่ง ใบหน้างดงามหวานซึ้งสวมผ้าคลุมปกปิดใบหน้าไว้อย่างมิดชิด และสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ของชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋ว เพ

“อวี้ซินเหยียนเจ้าจะไปที่ใด” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกขานอย่างมั่นใจว่าเป็นนางอย่างแน่นอน ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วที่เดินทางกลับจากสำนักศึกษาหลวงในวันปิดภาคเรียน แล้วบังเอิญขี่ม้าผ่านทางมาแถวร้านขายม้าพันธุ์ดีจึงรีบหยุดทักทายคนบังคับรถม้าที่มีท่าทางแสนดื้ออยู่ไม่น้อย เขาจดจำลักษณะของสตรีที่สวมผ้าปกปิดใบหน้าที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนบังคับรถม้าได้ดี นางคืออวี้ซินเหยียนสตรีที่เขาช่วยเหลือเอาไว้เมื่อช่วงเช้า มองซ้ายมองขวาก็เห็นว่านางอยู่เพียงลำพังไม่มีสามีตามมาด้วย จึงได้เอ่ยเรียกเพื่อสอบถามตามประสาคนรู้จักกัน“ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ เอ่อ ! หม่อมฉันจะไปศาลาว่าการเมืองหลวงเพคะ” น้ำเสียงไม่มั่นใจเอ่ยตอบบุรุษรูปงามที่อยู่บนหลังอาชาสีขาวปลอด นางรู้สึกอับอายเล็กน้อยที่ต้องมาพบปะกับเจ้าของเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่สวมคลุมทับอยู่บนตัวนาง เมื่อคิดจะถอดคืนตรงนี้เขาก็เคยเอ่ยว่าไม่ขอรับคืน ครั้นต้องสวมต่อหน้าเจ้าของเสื้อคลุมทั้ง ๆ ที่นางจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ อย่างไรพิกล เมื่อทำสิ่งใดไม่ได้อวี้ซินเหยียนจึงทำเพียงก้มหน้าเพื่อหลบสายตาคมกริบที่มักจะจ้องมองมาเวลานางเผลอ “หืม เจ

“ท่านพ่อ ท่านแม่ทัพคงกำลังเครียดเรื่องงานแต่งงานที่ต้องจัดอย่างเร่งด่วน คงไม่มีเรื่องใดแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อกลับไปสะสางงานต่อเถิด เรื่องทางนี้ข้าจะจัดการแทนเอง” อวี้ซูเซียวกล่าวพลางกอบกุมมือใหญ่ของคนรักให้ใจเย็นและมีสติก่อนที่เขาจะทำเสียเรื่อง จนกระทั่งไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้นซึ่งนางยอมไม่ได้เป็นอันเด็ดขาด “อืม เช่นนั้นก็ฝากเจ้าดูแลท่านแม่ทัพด้วย ท่านแม่ทัพข้าขอตัวก่อน” เสนาบดีอวี้จิ่งเทาเดินจากไปทันที เพราะเขามีกิจธุระหลายอย่างที่ต้องเร่งสะสางตามคำสั่งการของฮ่องเต้หยางจงเจี้ยน ไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระเช่นนี้หรอก บุตรสาวที่ไม่มีสิ่งใดเชิดหน้าชูตากับหลานชายพิการย่อมไร้น้ำหนักในหัวใจของเสนาบดีเฒ่าผู้ที่หวังแต่ประโยชน์ส่วนตนเป็นใหญ่ “ท่านแม่ทัพวันรุ่งขึ้นก็จะเป็นวันดีของเราทั้งสองคนแล้วนะเจ้าคะ แวะไปสงบสติอารมณ์ที่เรือนของข้าสักประเดี๋ยวดีหรือไม่” น้ำเสียงหวานกล่าวยั่วยวนทั้งยังถูไถหน้าอกเข้ากับต้นแขนแกร่งเฉกเช่นที่เคยทำมาตลอดหลายปี ซึ่งมารยาหญิงเช่นนี้อวี้ซินเหยียนไม่เคยกระทำเลยสักครั้ง ยามนี้เสวียนเจิ้งโจวได้แต่นึกเปรียบเทียบสตรีทั

คล้อยหลังที่ซินเหยียนบังคับรถม้าเข้าไปในตลาด เงาดำสองสายก็ตามติดคอยอารักขาอยู่ห่าง ๆ ตามคำสั่งการของนายเหนือหัวที่สั่งการก่อนจะกลับตำหนักว่า ห้ามเข้าใกล้โดยไม่จำเป็น ห้ามมองหน้า ห้ามมองรูปร่าง และห้ามให้ผู้ใดมารังแกนางกับลูกเป็นอันขาด หากมีพวกไม่กลัวตายเข้ามารังควานนางกับลูก ให้สังหารได้เลยไม่ต้องรอข้าอนุญาต องครักษ์เงาได้แต่มองหน้ากันด้วยความงุนงงสงสัย ท่านอ๋องห้ามปรามทุกอย่างขนาดนั้น แล้วพวกเขาจะมองเห็นเป้าหมายได้อย่างไรกันเล่า ครึ่งชั่วยามต่อมา อวี้ซินเหยียนก็ซื้อของทุกอย่างที่นางต้องการในการเริ่มต้นชีวิตใหม่จนเกือบครบถ้วน ทั้งยังได้เข็มเล่มเล็ก ๆ จำนวนหนึ่งร้อยเล่มตามที่ต้องการจากร้านขายยาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางตลาด พร้อมกับยาสมุนไพรขั้นพื้นฐานที่นางพอจะหยิบจับใช้งานอีกจำนวนหนึ่ง นางมีบุตรในวัยเยาว์ เรื่องการป่วยไข้ย่อมเป็นของคู่กัน เผื่อเกิดเหตุในยามวิกาล จะได้มียาสมุนไพรไว้ต้มกินรักษาอาการเบื้องต้นก่อนจะพาไปพบท่านหมอ และที่ขาดไม่ได้เลยคือสุราและหัวเชื้อหมักสุรา อวี้ซินเหยียนว่าที่ผู้นำตระกูลอวี้แห่งหมู่เกาะฮ่องกง นางอายุ 28 ปีแล้ว ถึงจะมีใบหน

“นับว่าเป็นสัญญาณที่ดี การที่ขาของเจ้ารู้สึกเจ็บหลังจากไม่เคยรู้สึกเจ็บมาก่อน แสดงว่าเส้นเอ็นที่ขาเริ่มกลับมาทำงานบ้างแล้ว”“ข้าจะเดินได้แล้วเช่นนั้นหรือขอรับ” ใบหน้ากลมยิ้มแป้นเมื่อเข้าใจว่าตนเองจะเดินได้เหมือนคนอื่น“เจ้าจะเดินได้อย่างแน่นอนแต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย เสี่ยวเป่าอดทนรอคอยได้หรือไม่เล่า” น้ำเสียงใจดีเอ่ยปลอบประโลมบุตรชายให้เขาสงบสติอารมณ์ คาดหวังได้แต่ต้องรู้จักการรอคอยด้วยเช่นกัน“ข้ารอได้ขอรับท่านแม่” เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจฝังเข็มในวันแรก อวี้ซินเหยียนก็ถือมีดพร้าเดินไปตัดไม้ไผ่ที่ขึ้นเรียงรายตามธรรมชาติอยู่ด้านหลังจวนซึ่งอยู่ในเขตพื้นที่ของนาง เพื่อนำมาสร้างราวไม้ไว้ให้บุตรชายฝึกลงน้ำหนักที่ขาทั้งสองข้าง ซึ่งเป็นหนึ่งในขั้นตอนกายภาพบำบัดที่สำคัญยิ่ง องครักษ์เงาของชินอ๋องที่คอยอารักขาอยู่ห่าง ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าเหตุใดสตรีในห้องหอทั้งยังเคยเป็นถึงอดีตฮูหยินเอกท่านแม่ทัพทิศประจิม จึงสามารถตัดไม้ไผ่ให้ขาดภายในไม่กี่ครั้งที่ลงมีด สตรีงดงามผู้นี้ยังมีท่าทางคล่องแคล่วว่องไวไม่คล้ายสตรีคนอื่น ๆ ที่มักจะมีกิริยานุ่มนิ่มอ่อนแอรอคอยบุรุษให้ช่วยเ