Lahat ng Kabanata ng มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 41 - Kabanata 50

“เอ๋ ? อวี้ซินเหยียนบุตรีคนโตของเสนาบดีอวี้จิ่งเทา นางแต่งงานกับแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวและหย่าขาดกันแล้วใช่หรือไม่ หรือว่าเจ้าคือว่าที่สามีใหม่ของนาง โอ้ ! เรื่องราวของพวกเจ้าช่างน่าปวดหัวยิ่งนัก ถึงข้าจะเป็นฮ่องเต้แต่ก็มิเคยคิดรังเกียจสตรีม่ายเลยสักครั้ง แค่เจ้าไม่เป็นต้วนซิ่วข้าก็ดีใจแล้ว แต่ดูท่าว่าแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวคงจะเป็นก้างชิ้นใหญ่ของเจ้าอย่างแน่นอน” ฮ่องเต้หยางจงเจี้ยนที่รักพระอนุชาร่วมอุทรเป็นที่สุด มีความกังวลใจในเรื่องของชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วเพียงแค่เรื่องเดียวเท่านั้น คือเรื่องที่นึกหวั่นเกรงว่าพระอนุชาจะรักชอบไม้ป่าเดียวกัน ทว่ายามนี้พระองค์ทั้งโล่งใจและหนักใจไปในคราเดียวเมื่อได้ยินความจริงที่น่าปวดหัวไม่แพ้กัน บุรุษผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรย่อมใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในพระราชวัง แต่หูตาของพระองค์ช่างกว้างไกลยิ่งนัก ทรงรับรู้เรื่องราวอื้อฉาวของแม่ทัพทิศประจิมเช่นเดียวกับชาวเมืองหลาย ๆ คน เผลอ ๆ อาจจะรู้ลึกยิ่งกว่านั้น เพราะเรื่องราวหลังบ้านของผู้ใต้บังคับบัญชา มักจะมีผลต่อประสิทธิภาพการทำงานเพื่อบ้านเมือง พระองค์จำต้องรู้ให้มาก ทั้งยังรู้ด้วยว่าแม่

“อื้อ เสียวจัง” เสียงหวานครางกระเส่า เมื่อถูกนิ้วร้ายกาจบิดบี้ตรงจุดกระสันของร่างกาย แผ่นหลังบอบบางก็แอ่นยกขึ้นเพื่อให้มือสากระคายบีบได้เต็มที่ เมื่อเห็นอาการร่านสวาทของสตรีในอ้อมกอด ชินอ๋องจึงโอบอุ้มเอาร่างอวบอั๋นให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วจับขาเรียวให้คร่อมลงบนตักแกร่ง ท่วงท่าเช่นนี้จะได้มองหน้าโฉมสะคราญได้อย่างแจ่มชัด เขาอยากเก็บทุกความทรงจำเอาไว้หวนคำนึงหายามห่างไกลจากกายงามหอมกรุ่น แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในเรือนนอนค่ำคืนนี้ก็ช่างเป็นใจยิ่งนัก ยามนี้สาดส่องตรงดวงหน้าหวานละมุนอย่างพอเหมาะพอดี ทั้งยังสว่างลามมาถึงเต้าทรวงอวบอิ่มที่เปลือยเปล่าอวดยอดถันสีหวานให้เขาเชยชม “หากคืนนี้ข้าจะไม่อดทนเยี่ยงที่เคยให้สัจจะวาจา เจ้าจะว่าอย่างไร จะโกรธเคืองข้าหรือไม่” สายตาล้ำลึกจ้องมองเข้าไปในดวงตาดำขลับที่กำลังจ้องเขากลับเช่นกัน มือใหญ่ทั้งสองข้างผละจากอกอวบลงมาบีบบั้นท้ายงามงอน ทั้งยังออกแรงโยกขยับให้กายแกร่งที่ตั้งชันของตนเสียดสีเข้ากับโพรงนุ่มใต้อาภรณ์ ขาทั้งสองข้างของอวี้ซินเหยียนรัดเข้ากับเอวสอบจนแนบชิด ท่วงท่าเช่นนี้จึงเปิดเผยความเปียกชื้นให้ค

ร่างอวบอัดปีนลงจากตักแกร่ง อวี้ซินเหยียนไม่ได้จากไปไหนอย่างที่ชินอ๋องเข้าใจ ทว่านางกำลังจัดแจงตนเองให้อยู่ในท่าคลานเข่าก้มหน้าเข้าหาท่อนเนื้อที่ตั้งโด่รอคอยรับการสัมผัส จากนั้นก็จัดการชิมรสชาติของบุรุษเพศทันที ชาติก่อนยังไม่เคยมีโอกาสลิ้มลองเลยสักครั้ง มาชาตินี้นางจะไม่พลาดอีกเด็ดขาด บุรุษของนางกำลังจะเข้าร่วมการศึก หากเกิดเรื่องผิดพลาดใหญ่หลวง ไม่ถือว่านางพลาดพลั้งทั้งสองชาติเลยหรืออย่างไร แต่รับรองได้ว่าบุรุษของนางจะไม่มีทางแพ้การศึกกลับมาอย่างแน่นอน เพราะอวี้ซินเหยียนผู้นี้จะส่งอาวุธที่นางประกอบขึ้นเองทั้งหมด ให้ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วนำไปถล่มศัตรูให้ย่อยยับ จนหาทางหนีกลับแคว้นเหวินแทบไม่ทันเลยคอยดู “อ่า….ซินเอ๋อร์” ชินอ๋องจ้องมองแม่คนงามดูดเลียแท่งรักลำยาวของเขาจนสุดลำคอ นางเก่งยิ่งนักที่อมเข้าไปได้ทั้งหมด ในเมื่อเจ้าตัวดียาวเสียขนาดนั้น เมื่อถูกเล่นงานกลับจนใกล้จะสุขสม บุรุษที่อยากชิมรสชาติความหอมหวานเช่นกันจึงโอบรัดกายบางให้ลงไปนอนหงายแผ่หราอยู่บนเตียงกว้าง “ข้าอยากชิมน้ำหวานของเจ้าบ้าง” ไม่เพียงแค่กล่าวแต่ใบหน้าหล่อเหลายังโน้มลงสูดดมกลางก

รุ่งเช้าวันใหม่มาเยือน อวี้ซินเหยียนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ เพราะรู้สึกเย็นสบายตรงช่องทางรักที่เจ็บแสบไม่น้อย ซึ่งเกิดจากเมื่อคืนนี้นางโหมกระหน่ำใช้งานหนักจนเกินไป ยิ่งคิดก็ยิ่งอับอายไม่รู้จะกล้ามองหน้าบุรุษที่ได้ทั้งตัวและหัวใจหรือไม่ “โอ๊ย ! อ๊ะ…” เพียงขยับกาย อวี้ซินเหยียนก็รู้สึกระบมตรงช่วงล่าง ซึ่งเกิดจากร่องรอยที่เจ้าตัวยาวได้บดเบียดกระแทกกระทั้นเข้าใส่เป็นเวลานาน หากจะให้นางย้อนนับดูน่าจะเกิน 2 ชั่วยามเป็นอย่างน้อย และอีกความรู้สึกหนึ่งที่ปล่อยผ่านไปไม่ได้ คือความรู้สึกเย็นสบายซึ่งไม่ได้เกิดจากสายลมที่พัดพาเข้าใส่ตรงส่วนนั้นอย่างแน่นอน หากแต่เกิดจากบุรุษที่นางไม่กล้ามองหน้า กำลังก้มหน้าก้มตาสำรวจบาดแผลอยู่ตรงหว่างขาเรียวยาว ซึ่งมีเขาเป็นผู้กระทำให้เกิดบาดแผลอยู่เกือบค่อนคืน “ท่านอ๋อง อือ พอแล้วมันแสบ” นางกล่าวได้เพียงแค่นั้นเมื่อเรือนร่างขาวผ่องซึ่งเปิดเปลือยโผล่พ้นออกมาจากการสะบัดผ้าห่มให้พ้นทางของคนตัวโต ถูกจับให้นอนคว่ำหน้าแล้วยกบั้นท้ายตั้งขึ้นในท่าชันเข่า สตรีที่ยังงัวเงียตื่นไม่เต็มตาจึงได้แต่แอ่นบั้นท้ายรอรั

บุรุษที่ถนัดแต่จับดาบมาเนิ่นนานหลายปี ถึงกับนึกหวั่นเกรงอาวุธที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงที่กองเรียงรายอยู่ตรงหน้า หากเขาปาระเบิดเข้าใส่กองกำลังทหารของแคว้นเหวิน เหล่าทหารชั้นผู้น้อยที่ถูกฮ่องเต้ทรราชผู้นั้นบังคับให้ยกทัพออกศึก คงได้กลายเป็นซากศพที่มิอาจระบุแน่ชัดว่าเป็นร่างของผู้ใดอย่างแน่นอนและเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนลืมบอกกล่าวเรื่องราชสาส์นด่วนที่ทางแคว้นเหวินส่งมา เรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับองค์หญิงต่างแคว้นให้คนรักฟังก่อนออกเดินทางไปชายแดนทิศอุดร ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วจึงรีบบอกกล่าวเรื่องราวก่อนที่อวี้ซินเหยียนจะไปได้ยินจากปากของผู้อื่น หากเป็นเช่นนั้นเขาคงถึงคราวอับจนหนทางอย่างแน่นอนด้วยรู้นิสัยใจแข็งของนางดี“หืม ! พระองค์ทรงกล่าวว่าอย่างไรนะเพคะ” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้น แววตาที่มักจะยั่วเย้าอารมณ์ก็ดุดันแข็งกร้าวขึ้นทันที สายตาเช่นนี้เขาเคยเห็นครั้งสุดท้ายตอนนางกำลังจะยิงปืนเข้าใส่ศัตรูคู่อาฆาต“เอ่อ ! ทางนั้นส่งราชสาส์นมาแต่ข้าเผาราชสาส์นฉบับนั้นไปแล้ว และยืนยันกับฮ่องเต้ไปแล้วด้วยว่าไม่ยินยอมแต่งกับสตรีบ้านางนั้นอย่างเด็ดขาด ตอนที่กลับมาหาเจ้า ข้าก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับกิจรักใ