Lahat ng Kabanata ng มาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 21 - Kabanata 30

แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวทำใจปล่อยผ่านเสียงนินทาว่าร้ายและสายตาอยากรู้อยากเห็นของชาวเมืองหลวง เพราะที่ชาวเมืองกล่าวมานั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด จากนั้นก็กระโดดขึ้นหลังม้าศึกคู่ใจเพื่อมุ่งหน้ากลับจวนตระกูลเสวียน จะได้จัดการพิธีการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นกันไปเสียที เขาจะได้มีเวลาออกตามหาอวี้ซินเหยียนกับเสวียนเป่าคังอดีตภรรยาและบุตรชายที่ยังคงอยู่ในห้วงคำนึงของหัวใจ นานแค่ไหนแล้วที่ข้างกายของเขาไม่มีสตรีหน้างิ้วผู้นั้นมาคอยตามเอาอกเอาใจ และตามหึงหวงสาวใช้ทุกนางที่เข้าใกล้ ยิ่งคิดหัวใจของเสวียนเจิ้งโจวก็ยิ่งบีบรัดจนจุกแน่นอยู่ในอก เสี่ยวเป่าจะนึกถึงบิดาชั่วผู้นี้บ้างหรือไม่ สารพัดคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้อยู่ร่วมกับสตรีที่ตนเคยคิดว่าพึงใจ ช่วงเวลาที่แม่ทัพหนุ่มขี่ม้านำหน้าขบวนเจ้าสาวเคลื่อนที่ผ่านย่านการค้าใจกลางเมืองหลวง เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่อวี้ซินเหยียนขี่ม้าออกจากจวน เพื่อนำแบบวาดรถเข็นที่ใช้กลไกอัตโนมัติมาส่งให้ช่างไม้ของทางร้านเครื่องเรือนลองฝึกประกอบดู เช้าวันนี้ร่างระหงสูงโปร่งแต่งกายด้วยอาภรณ์รัดกุมสีน้ำเงินเข้ม เพราะนางจะ

“มะ…หมายความว่าเจ้าไม่ใช่นาง ?” เสวียนเจิ้งโจวมิใช่คนโง่เขลา จึงพอเข้าใจในคำกล่าวของสตรีตรงหน้า อีกทั้งบรรยากาศรอบ ๆ กายของนางก็ดูเย้ายวนมีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย แววตางดงามคู่นั้นก็แลดูเย่อหยิ่งและทรงพลัง ลักษณะเช่นนี้เขาย่อมไม่เคยพบเห็นจากอดีตภรรยามาก่อนเลยสักครั้ง จึงกล่าวในสิ่งที่ตนสงสัยออกไปทันที “เจ้าค่ะ ข้าไม่ใช่นาง เรื่องนี้เสี่ยวเป่ารู้ดีที่สุด แต่ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องใด เสี่ยวเป่าถือว่าเป็นบุตรชายของข้า นับจากนี้เขาจะเติบใหญ่อย่างมีความสุขมากที่สุด และไม่ต้องนอนร้องไห้รอคอยให้บิดามารดาใจร้ายมาพบหน้าอีกต่อไป” กล่าวจบร่างอวบอิ่มก็เดินจากไปทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายหอมกรุ่นที่แม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวไม่มีโอกาสสัมผัสแนบชิดแม้แต่น้อย สายตาคมกล้าของแม่ทัพหนุ่มมองตามร่างงดงามอวบอั๋นไปทั้งตัวจนสุดสายตา หากอยากได้ภรรยากลับคืนสู่อ้อมกอดเขาคงต้องพยายามให้มากกว่านี้ ถึงจะเชื่อถือคำกล่าวของนางทั้งหมดแต่เสวียนเจิ้งโจวก็ไม่คิดที่จะปล่อยผ่านไป อวี้ซินเหยียนผู้นี้เป็นมารดาของบุตรชายของเขาย่อมหมายถึงเป็นภรรยาของเขาด้วยเช่นกัน !เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตลาด องคร

“หืม เจ้าเข้าใจว่าอย่างไร บอกกล่าวให้ข้าฟังบ้างได้หรือไม่” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาหาคนตัวเตี้ยกว่า ด้วยเพราะจงใจใช้ใบหน้าที่ผู้คนในเมืองหลวงกล่าวขานว่ารูปงามเป็นหนึ่ง ล่อลวงคุณหนูผู้งดงามยิ่งกว่าบุปผาที่ชูช่อดอกปลิวไสวอยู่กลางสวนดอกไม้ที่เขาให้คนดูแลอย่างดีมาโดยตลอด ก่อนที่จะขายจวนหลังนั้นให้สตรีตรงหน้า “เอ่อ เข้าใจว่าพระองค์ไม่มีสตรีอยู่ในตำหนักและไม่คิดมีพระชายาหลายคนเพคะ” เมื่อถูกกดกันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ อวี้ซินเหยียนจึงรีบตอบให้บุรุษตัวโตพึงพอใจ จะได้หลุดพ้นจากอาการเขินอายที่กำลังเริ่มทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น “หึหึ เข้าใจได้ดี” ชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋วยิ้มกว้างจนอวี้ซินเหยียนมองเห็นรอยบุ๋มสองข้างแก้มของเขา ซึ่งก็คือลักยิ้มมหาเสน่ห์ที่นางแอบตั้งฉายาให้เขาอยู่ในใจ ‘ตาแก่แก้มบุ๋มท่านยิ้มเยอะเพียงนี้ข้าจะไม่หลงไหวหรือ’ เสียงที่ดังอยู่ในห้วงมโนความคิดบ่งชัดแน่แล้วว่านางก็มีใจให้ตาแก่เจ้าเล่ห์เช่นกัน“เดินตามมาเถิดเพคะ ป่านนี้เสี่ยวเป่าคงรอหม่อมฉันแย่แล้ว” นางบ่นเสียงเบาเพื่อระงับอาการเขินอายของตน ที่นาน ๆ ทีจะเกิดความรู้สึกเช่นนี้ “

“หึหึ ขายเก่งเว่อร์” ซินเหยียนเผลอพูดภาษาที่ตนถนัดออกไป เมื่อได้ยินคำกล่าวเสริมเยินยอตนเองของบุรุษผู้หิวโหย ดูเอาเถิดอยากจูบนางก็คงไม่กล้าลงมือกระมัง จึงเทียวใช้นิ้วมือลูบไล้ริมฝีปากไปมาจนนางรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดแล้ว “หมายถึงสิ่งใด ภาษาของแคว้นเจ้าเช่นนั้นหรือ” “ใช่เพคะ หมายถึงช่างเยินยอตนเองเก่งยิ่งนัก หม่อมฉันมาจากที่ห่างไกลแสนไกล จึงใช้ภาษาแตกต่างไปจากแคว้นฉินอยู่มาก วันที่เกิดเหตุหม่อมฉันประสบเหตุร้ายตกลงทะเลอันกว้างใหญ่ แต่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในสระบัวที่พระองค์เมตตาช่วยเหลือเอาไว้ มาได้อย่างไรก็ไม่รู้เช่นกันเพคะ แต่เมื่อมาแล้วก็ได้รับความทรงจำจากอวี้ซินเหยียนผู้นั้น หม่อมฉันคิดว่านางจมน้ำตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้นและร่างก็หายสาบสูญไปเลย” อวี้ซินเหยียนบอกกล่าวเรื่องราววันนั้นออกไปอย่างซื่อตรง เพราะรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับชินอ๋องหยางเจี้ยนกั๋ว ความรู้สึกสบายใจเช่นนี้เหมือนที่นางเคยได้รับจากผู้ชายอีกคน ที่มีชีวิตอยู่ในอีกมิติหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น “มิน่าเล่า คราแรกเจ้าจึงดูคล้ายคนที่ไม่รู้เรื่องว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างช

จวนตระกูลเสวียน ยามบ่ายเป็นฤกษ์งามยามดีที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวจะถูกส่งตัวเข้าเรือนหอ ยามนี้เจ้าสาวถูกแม่สามีพาไปรอเจ้าบ่าวที่เรือนหอหลังใหญ่ ส่วนเจ้าบ่าวกำลังนั่งดื่มฉลองงานมงคลสมรสอยู่กับสหายสนิทเพียงไม่กี่คน “ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย ประเดี๋ยวผู้คนจะนินทาลับหลังเอาได้ว่าเจ้าบ่าวถูกบังคับให้แต่งงานเป็นครั้งที่สอง เรื่องหย่าร้างก็ยังไม่หาย เรื่องใหม่ก็มาเติมเสริมเชื้อไฟ ดูท่าเรื่องราวในจวนท่านแม่ทัพเสวียนเจิ้งโจวช่างเป็นที่น่าสนใจจริง ๆ” รองแม่ทัพจ้าวอู่หลงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในวงสนทนา “ข้าพยายามแล้วแต่ได้เท่านี้ ที่กลับมาส่งตัวให้เสร็จสิ้นก็นับว่าให้เกียรติผู้อื่นจนตัวตาย” “ผลของการกระทำย่อมตามมาในทุกเรื่อง เจ้าเลือกเองก็ต้องยอมรับให้จงได้ ชายชาตินักรบกล้าทำก็ต้องกล้ารับ คำกล่าวนี้เจ้ากล่าวกับผู้ใต้บังคับบัญชาอยู่เสมอจำไม่ได้เลยหรืออย่างไร” จ้าวอู่หลงเอ่ยอย่างสมน้ำหน้าสหายอยู่ไม่น่อย เขารู้เรื่องทุกอย่างและก่นด่าสหายไปหลายรอบ มีอย่างที่ไหนอยากแต่งคนน้องจนเอ่ยขอหย่าคนพี่ ทั้งยังทิ้งขว้างบุตรชายที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเ