All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 121 - Chapter 130

บทที่ 121 แทบคลั่ง 2 เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนหลายคนดังสะท้อนไปตามทางเดินชั้นใต้ดินอันเงียบสงบและวังเวง ธาวินวิ่งนำหน้าสุดด้วยหัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาเพราะความกังวล ความรู้สึกผิดปกติบางอย่างบอกชายหนุ่มว่าหล่อนจะต้องยังอยู่ในห้องเก็บเอกสารเก่าแน่ ๆ "แยกกันหา ดูทุกซอกทุกมุม" ธาวินตะโกนสั่งเสียงดังเมื่อมาถึง รปภ. อีกสองคนซึ่งตามลงมาด้วยเริ่มใช้ไฟฉายส่องไปตามกองตู้เหล็กมหาศาลที่ตั้งเรียงรายเป็นพืด หมอกฤศคลำทางหาสวิตช์ไฟแต่ก็ไม่เจอเลยหยิบมือถือมาเปิดแสงไฟฉายแทน ทุกคนแยกกันไปคนละมุม "น้องขิม น้องขิม อยู่ที่ไหน!" ไอรีนร้องเรียกเสียงหลงพลางสำรวจตามมุมอับ ส่วนหมอกฤศพยายามมองหาร่องรอยการต่อสู้หรือสิ่งผิดปกติ หากแต่ก็ยังไม่มีใครพบ จนกระทั่งรองประธานหนุ่มก้าวเข้าไปถึงโซนเก็บเอกสารเก่าด้านในสุด แสงไฟฉายในมือสั่นระริกขณะสาดไปกระทบกับตู้เหล็กใบหนึ่งซึ่งตั้งหลบมุมอยู่ มันผิดปกติตรงที่มีไม้ถูพื้นอันใหญ่ขัดอยู่หน้าต

บทที่ 123 รับผิดชอบ 2 สายขิมยังคงไม่ฟื้นด้วยร่างกายอ่อนเพลียพอสมควร ภายในห้องเงียบมีเพียงเสียงการทำงานสม่ำเสมอของเครื่องวัดสัญญาณชีพกับเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้น แสงไฟสีนวลตาช่วยขับให้ใบหน้าซีดเผือดของคนป่วยดูมีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย ไอรีนขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอกให้หล่อนอย่างเบามือ มองร่างเล็กด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสาร พยาบาลสาวถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินมานั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ หมอกฤศซึ่งกำลังนั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความกังวล “ไง มีอะไรจะบอกฉันไหม” “บอกอะไร” คุณหมอหนุ่มแกล้งทำเฉไฉทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่สามารถปกปิดเพื่อนรักได้อีกต่อไป ยิ่งอีกฝ่ายเป็นพยาบาลด้วยแล้วยิ่งโกหกได้ยาก “แกอย่ามาทำไขสือ คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่าแกให้ไล่ไอ้วินออกไปทำไมตอนทำการรักษาน้องขิม” “ให้ตายสิ

บทที่ 125 เอาคืน 2 พฤกษ์นอนทอดร่างไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยแม้จะล้างท้องทันตอนพยายามกินยาฆ่าตัวตายหากแต่ก็ส่งผลกระทบต่ออวัยวะภายในพอสมควร ทำให้ยังต้องรักษาตัวอยู่โดยมีธันยาผู้เป็นภรรยานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าอมทุกข์ สถานการณ์ในครอบครัวตอนนี้ไม่สู้ดีเท่าไหร่ ขาข้างหนึ่งเข้าใกล้คำว่าล้มละลายไปแล้วหากยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาทั้งหมดได้โดยเร็ว “ลูกไปไหนล่ะคุณ” พฤกษ์เอ่ยถามหลังจากเพิ่งตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นลูกสาวนั่งอยู่ในห้องด้วย ไม่รู้ว่าเงินค่าใช้จ่ายที่ธาวินจ่ายเอาไว้จะทำให้เขารักษาตัวอยู่ที่นี่ได้อีกนานเท่าไหร่ “ฉันให้ไปง้อคุณวินอยู่ค่ะ ยัยเด็กนั่นทำอะไรไม่คิด ไปรังแกหลานสาวแม่เลี้ยงของเขาแบบนั้นใครจะไปยอม บ้านเรายิ่งเสี่ยงจะอดตายกันอยู่ ตอนนี้คงมีแต่ต้องยอม ๆ ไปก่อนค่ะ” “แต่วันนั้นคุณวินดูโกรธมากนะ ไม่บีบคอลูกเราตายก็บุญแล้ว ให้ลูกไป

บทที่ 127 ห้องข้าง ๆ 2 NC++ ร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ บิดลูกบิดประตูห้องของสายขิมอย่างเบามือแล้วสอดตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะลงกลอนประตูแน่นหนา กันทั้งคนในออก กันทั้งคนนอกเข้า ดวงตาคมจับจ้องไปยังเจ้าของห้องที่กำลังนอนหลับสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เขาเดินเข้าใกล้เตียงเห็นหล่อนนอนหงายอย่างสบายใจ ชุดนอนเป็นแบบผ้าบางเบาโปร่งสบายต่างจากปกติซึ่งจะเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นมากกว่าทว่าชุดเหล่านี้กลับทำให้สองเต้าอวบชูชันขึ้นมา ธาวินยืนมองด้วยลมหายใจเริ่มติดขัด อยากจะสัมผัสคนตัวเล็กจนแทบทนไม่ไหว ยิ่งนับวันเธอจะยิ่งสวยขึ้นผิดหูผิดตา ทั้งยังดูอวบอิ่มกว่าแต่ก่อนขึ้นมาเล็กน้อยจนดูน่าขย้ำเพียงแค่สบสายตา ชายหนุ่มไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไปเขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างเงียบเชียบ สายตาคมไล่สำรวจใบหน้าเนียนใสที่กำลังหลับพริ้ม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ลำคอระหง กลิ่นหอมกรุ่นจากผิวกายสาวทำเอาคนตัวโตกว่าแทบคลั่ง มือหนาเริ่มไม่อยู่สุขเลิกผ้าห่มส่วนล่างออกแล้วแทรกตัวเข้าไปซ้อนหลังร่างเล็กทันที

บทที่ 129 ฝากท้อง 2 สายขิมตื่นแต่เช้ามาเตรียมตัวด้วยวันนี้จะต้องไปหาหมอตามนัด เธอรอจนมั่นใจว่าจะไม่มีใครเห็นจึงแอบย่องออกมาจากบ้านเพื่อจะไปรอหมอกฤศหน้าปากซอย โชคดีมากที่เมื่อคืนนี้ ธาวินไม่กลับมานอนบ้าน ไม่อย่างนั้นหนทางการแอบออกมาคงจะยากลำบากมากกว่านี้คนตัวเล็กเดินมาจนถึงหน้าปากซอยซึ่งรถยนต์ของหมอกฤศมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว เขาลงจากรถมาเปิดประตูให้หล่อน คอยดูแลอย่างดีด้วยการตั้งครรภ์ใกล้จะครบสองเดือนแล้วก็จริง แต่ยังอยู่ในช่วงอันตราย สายขิมส่งยิ้มให้เขาแล้วขึ้นไปนั่งบนรถ คาดเข็มขัดเรียบร้อยท่าทางดูมีความสุขหลังจากตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บเด็กเอาไว้ ก็กลายเป็นว่าเธอตั้งหน้าตั้งตารอวันจะได้เจอลูกจนแทบทนไม่ไหว“หน้าตาดูดีขึ้นมากเลยนะ คงเริ่มตัดสินใจกับชีวิตได้แล้วใช่ไหม”“ดูออกด้วยหรือคะ”“แล้วสรุปว่าอย่างไร จะบอก…หรือไม่บอกพ่อของเด็ก”เกิดความเงียบขึ้นนานเป็นนาทีก่อนสายขิมจะค่อย ๆ พยักหน้า จากเหตุการณ์ล่าสุดทำให้เธอตัดสินใจได้ว่าอะไรจะเกิดก็