All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 151 - Chapter 160

 บทที่ 151 เรื่องน่าสงสัย 2   ทันทีที่รถสองแถวมาจอดหน้าบ้าน สายขิมก็รีบก้าวเดินเร็ว ๆ ไปหาชายหนุ่มซึ่งตอนนี้น่าจะกำลังลงพืชผักอยู่รอบรั้วบ้าน ทำเอาพยาบาลสาวเดินถือของพะรุงพะรังตามแทบไม่ทัน คนตัวเล็กเก็บความสงสัยเรื่องของสุวิทย์มาตลอดทาง พยายามคิดหาเหตุผลถึงเรื่องนี้แต่ก็คิดไม่ออก “กลับมาแล้วเหรอ” "พี่วิน... ลุงสุวิทย์ตายแล้วค่ะ ลุงถูกฆ่าตาย เมื่อกี้ในข่าวบอกว่าตำรวจกำลังสืบหาตัวฆาตกร แล้วก็กำลังตามหาลูกสาวของลุงด้วยนะคะ” คนฟังนิ่งเงียบไปแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจหรือตกใจเหมือนอย่างหล่อนเลยแม้แต่น้อย “อย่างนั้นเหรอ” “ทำไมพี่ดูไม่ตกใจเลยล่ะคะ” เสียงหวานถามออกไป คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน หมอกฤศเห็นว่าทั้งสองคนอาจมีเรื่องต้องคุยเลยลุกขึ้นไปช่วยพยาบาลสาวหิ้วของเข้าไปเก็บข้างใน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลางวางจอบลง ช้า ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาจับไหล่หล่อนให้ใจเย็นลง 

บทที่ 153 งานเข้า 2 สายขิมเดินคอตกกลับเข้ามาในบ้านหลังจากใช้เวลาปลอบประโลมไอรีนอยู่นานสองนาน แต่ดูเหมือนความเสียใจของพยาบาลสาวจะฝังรากลึกกว่าที่คิด เพราะนั่นคือครั้งแรกที่เธอยอมลดละตัวตนแข็งกร้าวเพื่อทำอะไรหวาน ๆ ให้คนรัก แต่กลับถูกปฏิเสธด้วยคำพูดไม่รักษาน้ำใจ คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนั่งข้างธาวินบนโซฟาด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย แววตาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดธาวินเหลือบมองเมียสาวด้วยความสงสาร เขาขยับตัวเข้าใกล้แล้วใช้ฝ่ามือหนาดันศีรษะเล็กของหล่อนให้ซบลงบนบ่าแกร่งเบา ๆ พลางลูบหัวปลอบโยนโดยไม่พูดอะไร เป็นจังหวะเดียวกับที่หมอกฤศเดินออกมาจากห้องครัว ในมือถือจานเปล่าซึ่งมีเพียงคราบน้ำมันของผัดคะน้าหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยพอเห็นหน้าคุณหมอหนุ่ม สายขิมก็เชิดหน้าใส่ทันที หล่อนเมินมองไปทางอื่นด้วยความโกรธเคืองแทนพี่สาวที่รัก หมอกฤศถึงกับยิ้มแห้งด้วยเป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมาที่เขาถูกสาวน้อยผู้เรียบร้อยอย่างเธอโกรธเข้าจริง ๆ"ไอ้วิน... ฉันออกไปหาไอรีนก่อนนะ"หมอกฤศกระซิบบอกเพื่อ

บทที่ 155 ฝนดาวตก 1 NC รัตติกาลริมชายหาดภูเก็ตในค่ำคืนนี้ดูจะเงียบสงัดกว่าทุกวัน มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบากับกลิ่นหอมกรุ่นของดอกราตรีที่โชยมาตามลม แต่ภายในห้องนอนเล็กของบ้านพัก บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยมวลความร้อนแรงสวนทางกับอากาศภายนอกหมอกฤศกับพยาบาลสาวขยับสถานะมาใช้ห้องร่วมกันอย่างเต็มตัวในฐานะคนรัก ค่ำคืนนี้ชายหนุ่มตั้งใจเป็นพิเศษที่จะลบภาพความทรงจำแสนวุ่นวายในอดีต เขาอยากให้ครั้งนี้เป็นความทรงจำงดงามตราตรึงใจสำหรับผู้หญิงที่ตนเองรัก"ยัยโหด ยังเจ็บนิ้วอยู่ไหม"คุณหมอหนุ่มกระซิบถามเสียงทุ้ม ขณะดึงรั้งร่างผอมเพรียวของคนรักเข้ามาแนบชิดบนเตียงกว้าง"เจ็บสิ แต่ถ้าแกยังเอาแต่จ้องหน้าฉันแบบนี้ ฉันคงเจ็บใจมากกว่า"ไอรีนตอบแก้เขิน แววตาสั่นระริกด้วยความประหม่า"ครั้งนี้ฉันจะไม่ใจร้อนเหมือนตอนแกเมาแน่ ๆ ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ผู้หญิงถึก ๆ อย่างที่แกชอบด่าตัวเองน่ะ...เวลาอยู่ใต้ร่างฉัน แกน่าหลงใหลขนาดไหน"คุณหมอหนุ่มยิ้มกริ่ม

บทที่ 157 เหงา 1 แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนสนามหญ้าหน้าบ้านพัก บรรยากาศเงียบสงบอบอวลไปด้วยความสุข จนสายขิมรู้สึกเหมือนตนเองกำลังใช้ชีวิตอยู่ในปราสาทกลางนิทานที่เคยฝันถึง ร่างเล็กเดินเคียงข้างธาวินที่วันนี้สลัดคราบรองประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึม มาสวมชุดลำลองเตรียมลงมือจัดสวนดอกไม้ซึ่งเขาสั่งมาลงเพิ่มเป็นพิเศษเพื่อเอาใจเมียสาวไม่ไกลกันนัก หมอกฤศกับพยาบาลสาวกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ตรงม้านั่งไม้ ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันถึงวันลาหยุดที่ใกล้จะหมดในอีกสองวันด้วยไม่ได้ใช้วันลาเยอะนัก"ไอ้หมอ อีกสองวันเราก็ต้องกลับไปทำงานกันแล้วสินะ ลามาตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้ว ป่านนี้คนไข้ที่โรงพยาบาลคงคิดถึงแย่แล้วมั้ง"ไอรีนเอ่ยขึ้นพลางทอดสายตามองท้องทะเล"นั่นสิ ตั้งแต่ทำงานมา ฉันกับแกแทบไม่เคยใช้วันลาพักร้อนเลยนะเนี่ย ครั้งนี้ถือว่าใช้คุ้มสุด ๆ"หมอกฤศยิ้มกว้างพลางหันไปมองแฟนสาว "แต่แกยังเหลือวันลาอีกเพียบเลยไม่ใช่เหรอ จะรีบกลับไปทำไมล่ะ""ฉันกะว่าจะเก็บวัน

บทที่ 159 ความลับของคนที่จากไปแล้ว 1 บรรยากาศภายในศาลาวัดขนาดเล็กย่านชานเมืองเต็มไปด้วยความเงียบเหงาวังเวง กลิ่นธูปคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของอากาศยามเย็น เสียงสวดอภิธรรมที่ดังเพียงแผ่วเบาจากลำโพง เก่า ๆ ยิ่งตอกย้ำถึงความอ้างว้างของครอบครัวซึ่งเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุด หน้าเมรุไม่มีพวงหรีดจากมิตรสหายในแวดวงไฮโซ ไม่มีแขกเหรื่อผู้มีชื่อเสียงมาปรากฏตัวเหมือนยามที่พฤกษ์ยังรุ่งโรจน์ ทุกคนต่างพากันหันหลังให้แก่คนล้มละลายอย่างน่าเวทนาธาวินก้าวลงจากรถยนต์คันหรูด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามองไปยังร่างบอบช้ำของสองแม่ลูกที่นั่งอยู่หน้าหีบศพเพียงลำพัง เมื่อชัญญาหันมาเห็นคนที่หล่อนถวิลหา หญิงสาวก็ลุกพรวดขึ้นแล้ววิ่งตรงเข้าหาชายหนุ่มอย่างไม่คิดชีวิต"คุณวิน... คุณวินมาแล้ว ฮือ..."ชัญญาโผเข้ากอดเขาแน่น ซบหน้าลงกับอกกว้างแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองร่างซูบผอมจนเห็นกระดูกไหปลาร้า ใบหน้าซึ่งเคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีซูบเซียว ขอบตาแดงก่ำหมองคล้ำจากการอดนอ