All Chapters of กาฝากรัก (Parasite) NC25+: Chapter 171 - Chapter 180

บทที่ 170 ความเจ็บปวด 2ลมทะเลพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่าง ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหวไปตามแรงลมราวกับจะปลอบประโลมคนที่อาศัยอยู่ในบ้านพักแห่งนี้ ธาวินไขกุญแจเข้าบ้านมาในช่วงตีสองหลังจากได้ข้อมูลทั้งหมดมาแล้วก็รีบบึ่งรถกลับมาหาเมียสาว แต่เวลานี้ทุกคนคงหลับไปหมดแล้ว เพื่อนสนิททั้งสองเองก็มีกำหนดการเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้แกร๊ก…คนตัวสูงบิดลูกบิดอย่างเบามือ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนด้วยความระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดัง แสงจันทร์สาดส่องลงบนเตียงกว้างเผยให้เห็นสายขิมที่กำลังนอนอยู่บนนั้น เขายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง จ้องมองใบหน้าหวานที่แม้ในยามหลับยังดูเหมือนมีความกังวลพาดผ่านอยู่ตลอด ความจริงทุกอย่างที่เพิ่งได้รับรู้ เหมือนมีค้อนปอนด์ทุบลงบนความรู้สึกจนแหลกสลายเขาสงสารเธอ... สงสารจนแทบขาดใจที่ผ่านมาเธอต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง ต้องกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ความแค้นของเขา ต้องถูกแม่แท้ ๆ ผลักไส แถมยังไม่สามารถเรียกว่าแม่ได้ ความโดดเดี่ยวที่หญิงสาวเผชิญมาตลอดชีวิตภายใต้รอยยิ้มพยายามเข้มแข็งนั้น ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของ ธาวินจนเจ็บปวดไปหมดชายหนุ่มค่อย ๆ เอนกายลงบนเตียงอย่างเงียบเชียบ เขาสอดแขนเข้าไปโอบกอดร่างบาง

บทที่ 172 กันและกัน 2 ลมทะเลพัดโชยเข้ามาในยามสาย บรรยากาศรอบบ้านพักริมทะเลเต็มไปด้วยความอบอุ่นหลังจากธาวินปลดล็อกความรู้สึกและบอกรักหญิงสาวอย่างเต็มปากเต็มคำ เขากลายเป็นคนละคน ดูแลเมียรักดีเสียจนแทบจะอุ้มเธอเดินไปไหนมาไหนตลอดเวลาเพราะกังวลว่าคนท้องสามเดือนจะเดินพลาดหกล้ม แม้แต่ตอนที่ต้องเดินมาส่งเพื่อนสนิทกลับกรุงเทพฯ ชายหนุ่มก็ยังช้อนคนตัวเล็กขึ้นไว้ในอ้อมแขน พาเดินมาส่งถึงที่จนคนถูกอุ้มหน้าแดงจัดด้วยความเขิน"ไอ้วิน เกินไปไหมวะ แกจะถนอมอะไรขนาดนั้น พื้นปูนเรียบขนาดนี้ กลัวสาวน้อยจะเดินสะดุดลมหรือไง"หมอกฤศยืนพิงรถมองเพื่อนรักด้วยสายตาหมั่นไส้ในความคลั่งรักอย่างออกนอกหน้า“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่บอกเพื่อนบอกฝูงเลยนะ”"ก็หลับกันหมดแล้วจะให้ปลุกขึ้นมาบอกหรือไง แล้วอีกอย่าง…ฉันจะคอยดูแลเมียฉันมันไปหนักส่วนไหนของแกไม่ทราบ เมียใครเมียมันสิวะ”ธาวินสวนกลับแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มพลางหันสายตาไปทางเพื่อนรักอีกคนที่ถูกดึงเข้ามาเอี่ยวในบทสนทนาด้วย

บทที่ 174 ความฝันของสายขิม 2 บรรยากาศภายในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่โทนแสนอบอุ่นดูจะขัดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวรองประธานหนุ่มอย่างสิ้นเชิง ธาวินนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ไม้บุกำมะหยี่ ดวงตาคมจ้องมองชายแปลกหน้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามข้าง ๆ สายขิมอย่างไม่วางตา“พี่วินคะ นี่ ‘รุ่นพี่สาริน’ ค่ะ เป็นรุ่นพี่ที่คณะสมัยหนูเรียนมหาวิทยาลัย เราอยู่ชมรมจัดดอกไม้ด้วยกันค่ะ”สายขิมรีบแนะนำด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเมื่อเห็นท่าทีปั้นปึ่งของอีกฝ่าย เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้รุ่นพี่มานั่งลงข้าง ๆ แต่พอเธอนั่ง เขาก็ชิงมานั่งตัดหน้าธาวินเสียอย่างนั้น“ส่วนคนนี้คือพี่ธาวินค่ะ”“สวัสดีครับคุณธาวิน ผมสารินครับ ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าจะได้เจอเธอที่นี่ เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือเปล่า ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ไหนล่ะ”สารินเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มที่ชายหนุ่มมองว่ามันดูกวนประสาทเสียมากกว่า แต่แค่แป๊บเดียวก็หันไปคุยกับหญิงสาวแทน“ตอนนี

บทที่ 176 ง้อเก่ง 2ชัญญาลงมาจากรถแท็กซี่หลังมาถึงเต็นท์รถมือสองแถวชานเมือง ช่วงใกล้ล้มละลายเธอแอบเอารถยนต์คันหรูมาขายต่อที่นี่เพื่อหาเงินไว้ใช้ยื้อชีวิตไปเรื่อย แต่เพราะมีบางอย่างสำคัญที่ลืมเอาไว้และเพิ่งนึกขึ้นได้หลังได้ฟังเรื่องเล่าทั้งหมดจากมารดาจึงรีบถ่อสังขารมาอันที่จริงได้รับการติดต่อจากเจ้าของเต็นท์ไปตั้งแต่หลังเอารถมาขายได้แค่สามวันแล้วว่าเธอเอาเอกสารกับข้าวของต่าง ๆ ออกไปจากรถไม่หมด มีที่อยู่หน้าเก๊ะอีกจำนวนหนึ่ง“ฉันมาเอาเอกสารที่โทรบอกเมื่อวานค่ะ”“เชิญด้านในเลยครับ เดี๋ยวไปนั่งรอในห้องก่อนนะ ผมจะไปหยิบมาให้ ว่าแต่…ก่อนหน้านี้คุณยังบอกไม่สนใจ ไม่ใช่ของสำคัญอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะครับ ดีนะที่ผมยังเก็บเอาไว้”“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันสำคัญ ขอบคุณค่ะ”ชัญญาเดินเข้าไปนั่งไขว่ห้างรอ พลางคิดถึงเรื่องที่คุยกับมารดาไปในวันนั้นเกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อสุวิทย์ โชคดีที่ธันยายังมีอัลบั้มรูปเก่า ๆ เก็บไว้เลยเปิดรูปของเขาให้หล่อนดู มันจึงพาเธอมาอยู่ตรงนี้หญิงสาวนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน เธอกำลังจะขับรถออกไปทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติ ทว่ากลับเจอผู้ชายวัยเกือบหกสืบมายืนทำ

บทที่ 178 ซ่อนเร้น 2เช้าวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศก็สดชื่นมาก ๆ ฟ้าสีครามสว่างสดใสตัดกับสีเขียวชอุ่มของผักสวนครัวนานาชนิดซึ่งสายขิม ขอให้ชายหนุ่มช่วยลงแปลงปลูกไว้ตามแนวรั้วไม้ระแนงของบ้านก่อนหน้านี้ หญิงสาวในชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสีหวานขยับกายอย่างระมัดระวัง มือเรียวถือตะกร้าหวายใบเล็กค่อย ๆ บรรจงเด็ดพริกขี้หนูและใบกะเพราที่ชูช่อรับแสงแดด เพื่อเตรียมไปประกอบอาหารมื้อกลางวันเหมือนอย่างที่เธอทำเป็นประจำทุกวันทว่าขณะกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับแปลงผักนั้น หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่ตรงประตูรั้วไม้หน้าบ้าน ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขน สวมแว่นกันแดดสีดำสนิท ท่าทางดูลุกลี้ลุกลนและคอยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาเห็น"ขอโทษนะคะ... มาหาใครหรือเปล่าคะ ?"สายขิมเอ่ยถามพลางยืดตัวขึ้นส่งยิ้มบาง ๆ ให้ตามมารยาท แม้ในใจจะรู้สึกแปลก ๆ กับท่าทางลึกลับของอีกฝ่าย ชายแปลกหน้าคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดแว่นสายตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณธาวินอยู่ไหมครับ ผมมีเรื่องด่วนมากต้องพบเขา""อ๋อ... พี่วินอยู่ในบ้านค่ะ เชิญข้างในก่อนไหมคะ เดี๋ยวฉันไปตามให้"หญิงส