All Chapters of รักของเพื่อน toxic love ( set เพื่อนรัก 4 คู่ ): Chapter 121 - Chapter 130

สองวันต่อมาฉันตื่นแต่เช้ามาเตรียมข้าวให้น้องชายกินก่อนไปเรียน เตรียมอาหารเช้าให้กับแม่ปกติเหมือนอย่างเคย สองคืนที่ผ่านมาบอกตามตรงเลยว่าฉันร้องไห้ฟูมไฟร้องไห้จนตาบวมทุกวัน เพราะฉันไม่สามารถตัดใจจากคุณคเชนทร์ได้แบบปุบปับเลย ฉันคิดถึงเขา คิดถึงช่วงเวลาที่เราสองคนเคยอยู่ด้วยกัน ถึงแม้เขาจะไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับฉัน แต่ฉันก็ยอมรับว่านั่นเป็นความรู้สึกส่วนหนึ่งที่ดีมากๆการที่เราได้รักใครสักคนมันเป็นเรื่องดีนะ แต่รักข้างเดียวมันก็เจ็บมากเหมือนกันหลังจากที่ทำธุระในครัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เดินออกมาหาแม่ที่โต๊ะกินข้าวด้านนอก"ขุนยังไม่ลงมาอีกหรอแม่?""ยังเลย เดี๋ยวก็คงมาแหละมั้ง""...." ฉันหันมองไปที่นาฬิกาแขวนผนัง ตอนนี้มันก็ยังไม่สายหรอก แต่ปกติขุนมันจะแต่งตัวเสร็จลงมานั่งรอข้างล่างแล้วนี่นา สงสัยกำลังแต่งตัวหล่ออยู่ช่วงนี้ดูเหมือนว่ากำลังจะอินอยู่กับความรักซะด้วยน้องชายฉันกำลังจะมีแฟนแล้วมั้งเนี่ยตึกตึกตึก"ค่อยๆ เดินลงมาสิขุน วิ่งลงมาเดี๋ยวก็สะดุดขาตัวเองล้มลงเอาหรอก" ฉันหันไปดุน้องชาย ที่วิ่งลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว กลัวว่ามันจะสะดุดขาตัวเองแล้วล้มหน้าทิ่มลงมาคางแตกเหมือนตอนเด็กๆฉ

2ปีต่อมาตอนนี้ฉันได้ทำงานเป็นพนักงานอยู่ในบริษัทเล็กๆ แห่งนึง ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านของฉันหรอก ตอนเช้าก็มาทำงานเลิกงานแล้วก็กลับบ้าน ตอนนี้แม่ของฉันก็แข็งแรงขึ้นมากเดินเหินเองได้แล้ว คงเป็นเพราะแม่ฉันยอมเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่องกินยาทุกวันอย่างไม่ขาดตามที่คุณหมอสั่งทุกอย่าง อาการมันก็เลยดีขึ้นแบบนี้หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับคุณคเชนทร์อีกเลย ถึงแม้จะคิดถึงเขามากแค่ไหนก็ตาม ป่านนี้เขาคงจะได้แต่งงานกับคุณแพรวไปแล้วชีวิตครอบครัวคงจะมีความสุขกันมากได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาถึงตอนนี้ฉันจะยังเลิกรักเขาไม่ได้แต่ความรักก็ไม่ได้จำเป็นต้องได้ครอบครองเสมอไป ฉันขอแค่ได้ดูเขามีความสุขกับคนที่เขารักอยู่ห่างๆ แบบนี้ก็พอแล้ว และถ้าวันนึงเราสองคนจะต้องกลับมาเจอหน้ากันอีกฉันเองก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าฉันจะต้องทำตัวยังไงแสดงสีหน้ายังไงถ้าได้เจอกับเขา ต้องทำตัวเหมือนว่ากำลังโกรธเขาเหมือนเดิมหรือว่ายิ้มตอบรับแสดงความดีใจที่เขามีครอบครัวแต่ยังไงเรื่องของอนาคตฉันก็ตัดสินไม่ได้เราอาจจะได้เจอกันหรืออาจจะไม่ได้เจอกันเลยก็ได้ เพราะเรื่องของอนาคตไม่มีใครบอกได้เลยว่ามันจะเป็นไปแบบไหน"ขนม!""ค

ตอนเย็นหลังเลิกงานวันนี้ขนมทำโอทีอยู่ที่บริษัทจนกระทั่งเกือบสองทุ่ม ซึ่งก็แน่นอนว่าเวลานี้รถแท็กซี่ที่จะผ่านหน้าบริษัทน้อยมาก และที่ขับผ่านไปส่วนใหญ่ก็รับผู้โดยสารไปแล้ว เธอเลยต้องยืนรออยู่ที่มุมมืดๆ คนเดียว เพื่อรอรถแท็กซี่ขับผ่านปี๊บๆ !!รถเก๋งคันหรูสีดำขับมาจอดตรงหน้าของขนม ก่อนที่กระจกรถจะค่อยๆ เลื่อนลง เคยให้เห็นเจ้าของรถที่บีบแตรใส่เธอ"ท่านประธาน""ขึ้นรถสิฉันจะขับไปส่ง""ไม่เป็นอะไรค่ะ เดี๋ยวขนมรอรถแท็กซี่ดีกว่า""ฉันบอกให้มาขึ้นรถ" คราวนี้เขาใช้เสียงเข้มกับเธอ ทว่าหญิงสาวกลับยืนนิ่งไม่ได้ทำตามเขาแต่อย่างใด "จะขึ้นมาบนรถดีๆ หรือจะให้ฉันสั่งพักงานเพื่อนเธอ?""จะบ้าหรอคะท่านประธาน ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน""ทำได้หรือไม่ได้มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน จะยอมมาขึ้นรถดีๆ หรือจะให้ฉันสั่งพักงานเพื่อนของเธอ" พูดย้ำขึ้นอีกรอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทำให้ขนมเริ่มลังเล เพราะกลัวว่าเขาจะทำจริงๆ ไม่อยากให้ศรัณย์ต้องมาเดือดร้อนไปเพราะเธอ ยิ่งต้องทำงานหาเงินหาเลี้ยงทางครอบครัวอีกด้วย"...." มือเล็กเอื้องไปเปิดประตูรถหรูที่จอดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเข้าไปนั่งในรถเงียบๆ"เลิกงานตั้งนานแล้วทำไมยังไม่กลับอีก?"

เช้าวันต่อมาฉันรู้ว่าคุณคเชนทร์ต้องมาจอดรถรอรับฉันหน้าบ้านอย่างแน่นอน ก็เลยถือโอกาสออกจากบ้านก่อนปกติ ฉันไม่อยากไปกับเขาฉันไม่อยากโดนสายตาของคนทั้งบริษัทมอง เพียงเพราะฉันดูสนิทสนมกับประธานบริษัทและฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วยว่าฉันกับคุณคเชนทร์เคยเป็นอะไรกันมาก่อน ฉันไม่เคยอายที่ตัวเองเคยขายตัวเพื่อหาเงินมาเป็นค่ารักษาพยาบาลของแม่ แต่ฉันไม่อยากถูกคนอื่นมองว่าที่ฉันสนิทสนมกับคุณคเชนทร์เพราะว่าฉันกลับไปทำงานอย่างว่าอีก เพราะหลายคนอาจจะคิดว่าฉันใช้ความสามารถด้านนี้ไต่เต้าขึ้นทำงานตำแหน่งสูงๆบริษัทแห่งหนึ่ง..."ทำไมมาเช้าจังหนู" ยามด้านหน้าบริษัทถามฉัน ตอนนี้ในบริษัทก็ยังไม่เปิดหรอก"พอดีว่ามาทำธุระแถวนี้น่ะค่ะ เสร็จแล้วก็เลยแวะมา""นี่เรามาเช้ากว่าใครเลยนะ นึกว่ามีงานแต่เช้าซะอีก""เมื่อคืนก็กลับบ้านดึกด้วยค่ะ มัวแต่ทำโอทีจนลืมดูเวลา""ขยันจังเลยนะเนี่ยตัวแค่เนี้ย""แหะๆ ก็เป็นหัวหน้าครอบครัวนี่คะ ไม่ขยันทำงานแล้วใครจะขยัน""จะเข้าไปด้านในเลยไหมเดี๋ยวลุงจะเปิดประตูให้เลย""เปิดเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจะเข้าไปนั่งทำงานต่อเลย ขี้เกียจยืนรอไม่มีอะไรทำ""โอเคๆ"ลุงยามเดินไปเปิดประตูของบริษัทให้กับ

ตอนเย็นปี๊บ!ศรัณย์กับขนมสะดุ้งพร้อมๆ กันเพราะเสียงแตรรถที่ปี๊บดังจากด้านหลัง ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเตรียมตัวเพื่อที่จะกลับบ้านพร้อมกัน แต่แล้วเสียงแตรก็ดังขึ้นจากรถของประธานบริษัท"มีอะไรหรือเปล่าครับท่านประธาน" ศรัณย์ถามเพราะนี่มันก็เวลาเลิกงานแล้วคงไม่มีงานอะไรที่จะต้องทำอีก"ขนมมากับฉัน มีเรื่องงานจะคุยด้วย""คะ ตะ แต่ว่า...""ฉันมีเรื่องงานจะต้องคุยกับเธอ ขึ้นมาบนรถ เดี๋ยวฉันแวะไปส่งเอง""เรื่องงานค่อยเอาไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้มั้งคะ นี่มันเลิกงานแล้ว""ฉันบอกว่าคุยงานไม่ได้ให้เธอทำงาน นั่งรถไปคุยไปมันยากขนาดนั้นเลยหรือไง?""เอ่อท่านประธานครับ...""ฉันไม่ได้คุยกับนาย ขนม!" คเชนทร์หันไปเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่เข้มขรึม ทำให้หญิงสาวเริ่มลังเลก่อนจะเข้าไปนั่งอยู่ในรถของคเชนทร์"เอาไว้คราวหน้าพี่ค่อยไปส่งขนมนะ เจอกันพรุ่งนี้เช้านะพี่ศรัณย์" หญิงสาวลดกระจกลงมาพูดคุยกับชายหนุ่ม แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบกลับอะไรรถหรูก็แล่นออกไปซะก่อนแล้วบนรถ"ฉันว่าคุณทำเกินไปนะ""เกินไปยังไง ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ""ตอนเช้าหลอกให้พี่ศรัณย์ไปซื้อของทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่าร้านมันปิด ตกเย็นคุณยังมาใช้อำนาจโดยมิชอบอ