บททั้งหมดของ คุณพ่อเลี้ยง(เดี่ยว) [ เซ็ตพ่อลูกติด ]: บทที่ 41 - บทที่ 50

บริษัทณัชชา"ที่นี่คือที่ไหนหรอครับพ่อแทน""ที่ทำงานของป้าณัชชาไงครับ"วันนี้เป็นวันหยุดของพี่ทิวแต่แทนต้องไปเอางานที่มหาลัย และก็ต้องแวะมาหาณัชชาที่บริษัท เพื่อจะพาเธอกลับบ้านด้วยกันหลังเลิกงานและก็มีนัดจะพากันไปกินอาหารในร้านอาหารด้วยก๊อกๆๆ"เข้ามาได้เลย""ป้าณัชชา""พี่ทิว! โอ้โหแต่งตัวหล่อจังเลยครับ""พ่อแทนแต่งให้ครับ""แล้วนี่ไปไหนกันมาล่ะเนี่ย""ผมแวะไปเอาของที่มหาลัยมาครับ ก็เลยต้องพาพี่ทิวไปด้วยแล้วก็มาหาคุณนี่แหละครับ""อยากกินขนมหรือเปล่าครับ เดี๋ยวป้าให้คนเอาขึ้นมาให้""อยากครับ""ได้เลยครับ"ณัชชาโทรบอกเลขาให้เอาขนมขึ้นมาให้ ไม่นานทั้งขนมคุกกี้น้ำส้มและนมก็ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าของพี่ทิว สายตาของแกแพรวพราวขึ้นมาในทันทีเมื่อได้เห็นของอร่อยอยู่ตรงหน้า"โอ้โหเยอะแยะเลยนะครับ ขอบคุณนะครับพี่สาว""หืม พูดอะไรแบบนั้นครับ..." แทนดูตกใจเมื่อเห็นลูกชายพูดกับเลขาของณัชชาแบบนี้ ทั้งๆ ที่เลขาก็อายุมากกว่าเขาน่าจะเรียกป้าด้วยซ้ำ"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ น่ารักจังเลยนะคะเนี่ย""เล่นหูเล่นตาเก่งเจ้าชู้เป็นพ่อเลยนะเราเนี่ย" ณัชชาแซว"ไปที่โรงเรียนของพ่อแทนมาสาวๆ เยอะมากเลยครับป้าณัชชา มีค

บ้านของอคินหลังจากที่พาผู้เป็นแม่กลับมาถึงบ้าน อคินก็พยายามถามซักไซ้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นยังไงกันแน่ และแม่ของเขาได้รู้เรื่องที่สายธารเธอท้องหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรจากผู้เป็นแม่เลยนอกจากสายตาที่เย็นชา"แกจะไปสนใจทำไมกะอีแค่คนตายไปแล้ว ตายแล้วก็ปล่อยให้ตายไปสิจะไปมัวจมปลักอยู่ทำไม""ผมรู้ครับว่าไม่ควรจมปลัก รายการที่ผมไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยแบบนี้ ผมจำเป็นต้องจมปลักอยู่แบบนี้จนกว่าผมจะได้รู้ความจริงทั้งหมด" อคินพูดตอบกลับไปอย่างชัดเจน ตราบใดที่เขายังไม่มีทางรู้ความจริงว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่มีทางหยุดสงสัยและตามหาความจริงเรื่องนี้อย่างแน่นอน"จะไปเชื่ออะไรกับคำพูดของเด็กเมื่อวานซืนแบบนั้น แกอายุตั้งเท่าไหร่แล้วหัดทำตัวเป็นคนโตบ้างสิ!""ผมอายุตั้งปูนนี้แล้วแต่ผมยังไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองเลย มีแต่แม่ที่ปูทางทำอะไรไว้ให้ผมหมดจนผมไม่มีโอกาสได้ตัดสินใจใช้ชีวิตของตัวเองเลย""แล้วมันไม่ดีหรือไง ฉันทำทุกอย่างก็เพื่ออนาคตของแกนะตาคิน!""ไม่ครับ แม่ทำไปเพราะห่วงหน้าตาในสังคมของแม่ต่างหาก แม่เห็นแค่ผมเป็นหุ่นเชิดทำให้แม่มีหน้ามีตาในสังคม""ทำไมแกถึงพูดแบบนี้?""ผมพ

โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง...อคินยืนชะโงกหน้าแอบมองลูกชายที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในโรงเรียน เขายืนยิ้มอยู่คนเดียว เมื่อได้เห็นลูกชายกำลังวิ่งเล่นอยู่กับเพื่อนๆ อย่างมีความสุข สำหรับเขาไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้แล้วแค่ได้เห็นรอยยิ้มของลูกชายมันก็มีความสุขมากแล้วสำหรับเขา"อคิน..""ณัชชา แทน!" เจ้าตัวดูตกใจเมื่อได้เห็นทั้งสองยืนอยู่ทางด้านหลัง"คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ""อ๋อ แค่ผ่านมาก็เลยแวะมาดูน่ะไม่มีอะไรหรอก""....""ฉันกลับแล้วล่ะ" พูดจบอคินก็เดินกลับไปที่รถของตัวเองทันทีหลังจากนั้นก็ขับรถออกไป"เกิดอะไรขึ้นครับเข้ามาที่นี่ทุกวันเลยหรอ""อคินเคยบอกกับฉันว่า เขาแค่ขอมาแอบมองเฉยๆ แค่นี้ก็พอแล้ว""....""นายไม่ต้องกลัวไปหรอก อคินคงไม่มายุ่งกับนายกับพี่ทิวแล้วล่ะ""ทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้นล่ะครับ?""ก็ฉันเคยบอกไปแล้วไง ว่าอคินรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว มันปกปิดอะไรไม่ได้แล้วล่ะ แต่ต่อให้อคินจะรู้เขาก็ทำอะไรไม่ได้ นายปล่อยเรื่องนี้ไปได้หรือเปล่า" ณัชชาพูดเชิงอ้อนวอนเพราะไม่อยากให้แทนไปใส่ใจหรือคิดมากอะไรกับเรื่องพวกนี้ อยากให้แทนปล่อยผ่านไป"เฮ้อ...ถ้าคุณณัชชาเจอเขาอีก ก็บอกเขานะครับว่าถ้าอยากเล่นกับ

หลายเดือนผ่านไปอคินเริ่มมีความสนิทสนมกับพี่ทิวมากขึ้น ส่วนแทนก็เริ่มเปิดใจจากตอนแรกที่ไม่ค่อยจะเห็นด้วยสักเท่าไรที่ให้อคินมาอยู่ใกล้กับพี่ทิว แต่พอนานวันเข้าอคินก็ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรและพี่ทิวก็เข้าใจว่าผู้ชายที่มักจะแวะเวียนมาหาเป็นประจำพร้อมกับซื้อของกินของเล่นมาให้คือคุณลุงที่สนิทสนมอยู่กับพ่อและป้าของตัวเองบ้านแทน..."ดูอคินมีความสุขขึ้นเยอะเลยนะ" ณัชชาพูดขึ้นขณะที่แทนกำลังยืนดูลูกชายซึ่งกำลังนั่งเล่นอยู่กับพ่อแท้ๆ ของตัวเอง"รอให้พี่ทิวโตกว่านี้อีกหน่อย ผมจะเป็นคนบอกความจริงทั้งหมดกับแกเองครับ'"นาย...""ยังไงสักวันหนึ่งพี่ทิวก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี ผมไม่อยากปิดแกแล้วให้แกไปรู้ทีหลัง""ความจริงถ้าเรื่องนี้มันทำให้นายต้องคิดมากฉันว่านายไม่ต้องพูดก็ได้นะ ฉันคิดว่าถ้าพี่ทิวโตขึ้นแล้วแกก็คงจะเป็นเด็กที่มีเหตุผลเหมือนกับนายแหละ""ยังไงแกก็ต้องรู้อยู่ดีแหละครับ"ต่อให้จะไม่ได้รู้มาตั้งแต่แรกแต่พี่ทิวก็มีสิทธิ์ที่จะรับรู้ว่าความจริงแทนคือน้องชายของแม่ที่รับเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เกิด ส่วนพ่อแท้ๆ ของตัวเองก็คือคนที่กำลังนั่งเล่นอยู่ด้วยในตอนนี้แต่ตอนนี้พี่ทิวยังเด็กเกินไปที่จะรั

แทน Talkผมได้เข้าทำงานอยู่ที่บริษัทแห่งนึงซึ่งเป็นบริษัทใหญ่ไม่ต่างจากบริษัทของคุณณัชชาเลย เริ่มแรกจากการเป็นพนักงานฝึกหัดจนถึงตอนนี้ผมได้เลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการแล้ว เงินเดือนที่ได้รับทุกเดือนก็ถือว่าค่อนข้างดีเลยล่ะ มีเงินเก็บและมีเงินพอจ่ายค่าเทอมให้พี่ทิว ส่วนบ้านที่กำลังทำอยู่ก็ถือว่าเปลี่ยนแปลงไปเยอะเลยผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะไม่ขายบ้านและจะไม่ย้ายไปอยู่ที่อื่นเพราะบ้านหลังนี้เป็นบ้านของแม่ เพียงแต่ผมจะปรับปรุงและเพิ่มเติมให้มันดูดีกว่าเดิม เพราะพื้นที่บ้านมันค่อนข้างกว้างการต่อเติมก็เลยไม่เป็นอุปสรรคอะไรส่วนคุณณัชชาก็ไปๆ มาๆ ระหว่างสองบ้าน เราสองคนยังคบกันอยู่ ส่วนเรื่องการอยู่ด้วยกันเราก็ตกลงกันเอาไว้ว่าจะแบ่งเวลาไปอยู่ ผมไม่อยากขายบ้านไม่อยากทิ้งบ้านหลังนี้แล้วย้ายไปอยู่กับคุณณัชชา ผมแค่อยากดูแลสิ่งสุดท้ายที่แม่เหลือเอาไว้ให้ให้มันดีที่สุด****************"ขอโทษค่ะผู้จัดการ""อ่าครับ..มีอะไรหรือเปล่า""พอดีว่ามีคนมาขอพบค่ะ""ใครครับ""คุณณัชชาค่ะ""อ๋อให้เข้ามาได้เลยครับ""ค่ะ"ช่วงนี้ผมต้องทำงานก็เลยไม่มีเวลาแวะไปหาคุณณัชชาสักเท่าไร ผมคิดว่าถ้าได้เข้าทำงานแล้วมันคงจะมีเวลามา