登入แทน อายุ 24 ปี เป็นนักศึกษาปี 3 ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มีลูก 1 คนชื่อว่าน้องทิว เด็กชายอายุ 6 ขวบที่ช่างพูด "ผมมีลูกแล้ว ถ้าคิดจะรักผมก็ต้องรักลูกผมด้วย" ณัชชา อายุ 27 ปี ประธานบริษัทสาวสุดฮอต ที่ใครๆ ต่างก็หมายปอง ทว่าเธอนั้นกลับไม่สนใจใครเลย จนกระทั่งได้มาเจอกับแทนที่ได้มาทำงานในคลับที่เธอเป็นเจ้าของ "ฉันสามารถเลี้ยงดูนายกับลูกได้โดยไม่ต้องลำบากอีกต่อไป"
查看更多「妊娠八週です。おめでとうございます」
医師の言葉を聞いた瞬間、沙耶《さや》は診察台の上で息を止めた。
画面に映るのは、まだ人の姿とは呼べないほど小さな影だった。
「こちらが心拍です」
医師が示した場所から、規則正しい音が聞こえてくる。
その音が、自分の身体の中から生まれているのだと思うと、不思議だった。
沙耶は無意識に腹部へ手を添えた。
ここにいる。
怜司との子供が。
胸の奥から込み上げた喜びに、目頭が熱くなる。
けれど、その感情に身を任せるより早く、別の思いが浮かんだ。
怜司は、喜んでくれるだろうか。
黒崎怜司《くろさき・れいじ》は沙耶を愛していない。
そのことを、沙耶は三年前から知っていた。
夫婦として求められる夜はあった。
抱かれるときだけは、彼の熱も腕も確かに自分のものになる。それだけで、いつも少し期待してしまった。
いつか、この人の心もこちらを向くのではないか。
けれど夜が明ければ、怜司はいつもの怜司へ戻った。
冷静で、隙がなく、必要以上の言葉を口にしない夫。
身体の距離がなくなっても、心の距離だけは消えなかった。
それでも三年間、沙耶は諦めきれずにいた。
沙耶と怜司の結婚は、高瀬メディカルと黒崎グループの提携をより確かなものにするために決められた。
誰が見ても政略結婚だった。
けれど、沙耶にとっては違う。
結婚が決まるより前から、彼を愛していた。
だから、選ばれたときは嬉しかった。
理由が会社でもよかった。
最初は愛されなくても、同じ家で暮らし、同じ時間を重ねていけば、いつか。
そう思っていた。
だが怜司の心には、ずっと別の女性がいた。
五年前に彼の前から去った、一ノ瀬美玲。
沙耶がどれだけ近くにいても、その人の記憶だけは怜司の中から消えなかった。
それでも今日は、少しだけ夢を見てもいい気がした。
三度目の結婚記念日。
そして、二人の子供を授かった日。
今夜、伝えよう。
驚くだろうか。
いつもの無表情が、少しだけ崩れるだろうか。
もしかしたら――喜んでくれるかもしれない。
そんな期待を抱く自分が、ひどく幼く思えた。
それでも沙耶は、超音波写真と母子手帳を受け取るための案内を、折れないよう大切にバッグへしまった。
夕方、黒崎邸へ戻ると、自ら食卓を整えた。
怜司の好物は、三年の間にだいたい覚えた。
味の濃すぎるものは好まないこと。
魚なら白身を選ぶこと。
仕事で疲れている日は、重い料理より温かいスープをよく口にすること。
ワインも彼の好みに合わせた。
自分のグラスには、色の似た炭酸水を注ぐつもりだった。
気づいてくれるだろうか。
酒を飲まない理由を尋ねてくれるだろうか。
そんな小さな仕掛けまで考えている自分が可笑しくて、沙耶は一度だけ笑った。
怜司が帰宅したのは、料理が冷め始めた頃だった。
「お帰りなさい」
玄関へ迎えに出る。
怜司は無言で上着を脱いだ。
右は漆黒。
左は淡い灰青色。
生まれつき色の違う瞳が沙耶へ向けられたが、すぐに逸れた。
「食事の用意ができています。今日は――」
「話がある」
声を遮られた。
いつもより硬い。
沙耶の胸の奥に、冷たいものが落ちた。
それでも何も言わず、怜司を食堂へ案内する。
用意した料理を前にしても、彼は箸を取らなかった。
向かいへ座ると、白い封筒から一枚の紙を取り出した。
食卓の上を滑ったそれが、沙耶の前で止まる。
文字は読めているのに、意味が頭へ入ってこなかった。
離婚届。
その文字より先に、怜司の署名が目に入った。
もう、書いてある。
沙耶が今日一日、どうやって妊娠を伝えようかと考えている間に、怜司はこの紙へ自分の名前を書いていた。
数時間前に聞いた小さな心拍音が、耳の奥で蘇った。
命が始まったと知らされた日に。
夫婦の終わりを告げられている。
「どういう……意味ですか」
尋ねる必要などなかった。
それでも声が出た。
怜司は目を逸らさなかった。
「美玲が帰国した」
その名前だけで、十分だった。
五年前、怜司を残して別の男と国外へ去った女性。
一ノ瀬美玲《いちのせ・みれい》。
三年間妻だった沙耶よりも長く、怜司の心の中に居続けた人。
その女性が戻った。
ただ、それだけでこの結婚は終わるのだ。
「彼女と、やり直すのですか」
自分の声なのに、ひどく遠く聞こえた。
「そのつもりだ」
迷いのない答えだった。
沙耶は膝の上で手を握った。
バッグの中には、怜司に見せるつもりだった超音波写真がある。
今、言えばいい。
あなたの子供がいます、と。
その一言で、きっと何かは変わる。
怜司は責任から逃げる男ではない。
少なくとも、立ち止まりはするだろう。
その想像に、心が一瞬だけ縋った。
けれど。
それで、どうするのだろう。
子供がいるから残る夫を、毎日隣で見続けるのか。
心では別の女性を求めている人を、父親という役目だけでここへ縛りつけるのか。
「両社の提携は、離婚後も継続する。高瀬社に不利益が出ないよう手配する」
怜司の言葉に、沙耶はゆっくり顔を上げた。
離婚を告げた直後に、彼が口にしたのは会社のことだった。
高瀬と黒崎。
契約。
利益。
責任。
三年間、同じ家で暮らしてきた妻に対して、まず心配するのはそこなのか。
自分はそんなふうに見えていたのだろうか。
会社との関係さえ守られれば、納得する女だと。
離婚を告げられたこととは別の痛みが、胸の奥に広がった。
沙耶はバッグへ伸ばしかけていた手を、静かに膝へ戻した。
「分かりました」
怜司の眉が動く。
「沙耶?」
「離婚に応じます」
今度は自分でも驚くほど、はっきり言えた。
怜司の表情がわずかに揺れた。
すぐ承諾されるとは思っていなかったのかもしれない。
その反応を見て、ほんの少しだけ胸が疼いた。
引き止めてほしかったわけではない。
そう言い聞かせる。
「ただ、今夜は署名できません。少し考える時間をください」
「ああ」
怜司は短く答えた。
そして離婚届を食卓へ残したまま立ち上がる。
「今夜は書斎で休む」
夫婦の寝室には戻らない。
その意味くらい、説明されなくても分かった。
沙耶は引き止めなかった。
廊下を進む足音が遠ざかり、やがて書斎の扉が閉まった。
広い食堂に、一人きりになる。
目の前には、手をつけられなかった料理。
怜司のために選んだワイン。
結婚記念日のために整えた食卓。
ほんの一時間前まで、ここで妊娠を伝える自分を想像していた。
沙耶はしばらく動けなかった。
やがてバッグを開き、超音波写真を取り出した。
離婚届の隣へ置く。
一枚は、夫婦の終わりを告げる紙。
もう一枚は、二人の間に生まれた命の証。
あまりにも残酷な並びだった。
沙耶は震える指で、小さな影をなぞる。
今から書斎へ行けばいい。
この写真を怜司へ見せればいい。
「あなたの子です」と言えばいい。
きっと彼は、無視できない。
けれど、それは愛ではない。
沙耶は目を閉じた。
「ごめんね」
声が震えた。
子供を使って、愛されない結婚へ怜司を縛りつけたくない。
そして、この子にもいつか、自分が誰かを引き止めるための理由だったなどと思わせたくない。
沙耶は腹部へ両手を添えた。
そこにはまだ何も感じない。
けれど確かに、あの小さな鼓動がある。
「あなたのことは……まだ言えない」
今夜、怜司へ渡すはずだった言葉を、沙耶は自分の胸の奥へしまった。
หลายเดือนถัดมา...ตอนนี้ฉันคลอดลูกเรียบร้อยแล้วล่ะได้ลูกแฝดชายหญิง คนพี่เป็นผู้ชายให้ชื่อว่าสายฟ้า ส่วนคนน้องเป็นผู้หญิงให้ชื่อว่าต้นข้าวสองชื่อนี้แทนเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง ฉันเองก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะเห็นว่านี่ก็เพราะดีเหมือนกัน ก่อนหน้านั้นฉันไม่ได้คิดเลยว่าจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร ระหว่างที่กำลังท้องฉันมัวแต่ระวังจนไม่ได้คิดเรื่องอย่างอื่นเลย คุณหมอบอกว่าท้องแฝดยิ่งท้องโตก็จะยิ่งอันตรายจึงต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ จนกระทั่งคลอดเด็กน้อยทั้งสองคนคลอดออกมาปลอดภัยแข็งแรงสมบูรณ์ดี ในวันคลอดและรู้ว่าลูกทั้งสองคนของฉันแข็งแรงสมบูรณ์ดีมันเป็นวันที่ฉันรู้สึกโล่งและสบายใจมากที่สุดเลยที่ผ่านมาฉันไม่เคยรู้เลยว่าจิตวิญญาณของคนเป็นแม่มันเป็นยังไง พอได้มีลูกได้สัมผัสคำว่าแม่จริงๆ แล้วฉันถึงได้เข้าใจว่าลูกคือคนที่สำคัญมากที่สุดในชีวิต ยอมเสียสละได้ทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้ปลอดภัย ฉันไม่ได้สนใจสรีระร่างกายของตัวเองเลยหลังจากที่ได้ตั้งท้อง สิ่งเดียวที่ฉันยอมได้ก็คือลูก"แอ้~""อึกแอ้~"ทันทีที่คนนึงร้องออกมาอีกคนนึงก็จะร้องตามขึ้นมาทันที ตามประสาเด็กแฝดที่ต้องเลี้ยงอยู่ใกล้กัน แทนรีบวิ่งมาเพราะเขากำลังจัดการเ
สามเดือนต่อมา"พ่อแทน ป้าณัชชา ทิวกลับมาแล้วครับ" เสียงตะโกนของเด็กหนุ่มดังเข้ามาก่อนที่ตัวจะก้าวเข้ามาในบ้านซะอีก"มากันแล้วหรอ""สวัสดีครับพ่อแทนคิดถึงจัง""มาให้พ่อกอดหน่อยมา""ครับอือ...คิดถึงจังเลยครับ""พ่อก็คิดถึงเหมือนกัน แล้วไปอยู่ที่โน่นเป็นยังไงบ้างสบายดีไหม""ก็สบายดีครับ ช่วงหิมะตกจะอากาศหนาวมากๆ เลยครับ""มาให้ป้ากอดหน่อยสิ""ครับป้า""คิดถึงป้าหรือเปล่า""คิดถึงมากเลยครับ ป้าณัชชาสบายดีนะครับ""สบายดี เราล่ะหืม...พ่อคินดูแลดีหรือเปล่าเนี่ย ดูจะผอมลงนะ""เปล่านะครับ พ่อคินดูแลทิวเป็นอย่างดีเลย แต่พอได้เข้าเรียนก็ได้ทำกิจกรรมหลายอย่างครับ เหมือนได้ออกกำลังกายไปในตัวก็เลยเป็นแบบนี้ครับ""เข้าบ้านกันก่อนเร็ว""ครับพ่อแทน"ทิวประคองณัชชาที่ท้องเริ่มโตเข้าไปในบ้าน ส่วนแทนก็เดินตามหลังมาพร้อมกับอคิน พร้อมกับพูดคุยสารทุกข์สุขดิบกันตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน ถึงแม้จะโทรหากันแทบทุกวันแต่มันก็ไม่เหมือนกับการได้คุยต่อหน้าแบบนี้"ท้องของป้าใหญ่ขึ้นมากเลยนะครับ ใหญ่กว่าตอนที่คุยในโทรศัพท์อีก""เหรอครับ ก็เป็นลูกแฝดนี่ไม่น่าแปลกหรอกมั้ง""อยากรู้จังว่าน้องแฝดของทิวจะหน้าตาเหมือนใคร"
สามเดือนถัดมา"อึก.." ณัชชารีบเอามือปิดปากของตัวเองเพราะจู่ๆ ก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาขณะที่กำลังยืนเตรียมอาหารเย็นให้กับแทนอยู่วันนี้เธอกลับเร็วกว่าปกติ เพราะตั้งใจจะมาทำอาหารเย็นรอแทนและวันนี้ก็มีเรื่องที่สำคัญจะบอกกับเขาด้วย"อืม ให้ตายสิ เพิ่งจะรู้นะว่าอาการแพ้ท้องมันเป็นแบบนี้" เธอยืนบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบยกอาหารไปจัดเตรียมไว้ที่โต๊ะกินข้าวในบ้าน ไม่นานรถของแทนก็เสียงดังแล่นเข้ามาถึงในตัวบ้านพอดีตามเวลาที่เขาจะต้องกลับเป๊ะๆหมับ~"อือ...""กลับมาไม่บอกก่อนเลยนะครับเนี่ย ผมนึกว่าคุณยังประชุมอยู่ซะอีกก็เลยไม่ได้แวะไปหากะว่าจะกลับมาเตรียมอาหารรอ""ถ้าฉันบอกมันก็ไม่เซอร์ไพรส์นะสิ""ถ้างั้นเรื่องประชุมก็...""ฉันโกหกนายเองแหละ จะได้เซอร์ไพรส์ไง""แล้วนี่ทำอะไรครับเนี่ย ตั้งใจกลับมาทำอาหารโดยเฉพาะเลยหรอ""ใช่ ฉันอยากทำอะไรเพื่อนายบ้างไม่ใช่ให้นายต้องทำให้ฉันอย่างเดียว""น่าอร่อยจังเลยครับ""ไปล้างมือสิ จะได้มานั่งกินข้าวด้วยกัน""ครับ"เพราะทิวไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่กับพ่ออีกคนจึงทำให้บ้านหลังนี้เหลือเพียงแทนและณัชชาสองคนเท่านั้น พอทั้งสองออกไปทำงานกันบ้านหลังนี้ก็เลยเงียบมากๆ"ร้
เวลาผ่านล่วงเลยไปจนกระทั่งทิวได้เข้าเรียนมัธยมปลาย ตอนนี้ทิวเองก็โตขึ้นมาก ก่อนหน้านั้นแกมาขออนุญาตกับผมเรื่องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศกับพ่อของแกนั่นก็คือคุณอคิน ผมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะนั่นเป็นอนาคตของแก ทิวเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน และแกก็ทำหน้าที่ของแกดีมาโดยตลอดตอนนี้แกก็โตพอที่จะดูแลรับผิดชอบชีวิตของตัวเองได้มากแล้ว การไปเรียนต่อต่างประเทศแบบนั้นผมจึงไม่ค่อยเป็นห่วงสักเท่าไร ที่สำคัญคุณอคินเองก็ตามไปดูแลด้วยเพราะเห็นว่าจะต้องไปทำงานที่นั่น มันยิ่งทำให้ผมหายห่วงไปได้เยอะเลยสนามบิน..."เดินทางปลอดภัยกันนะทั้งสองคน ถึงแล้วอย่าลืมโทรมาบอกพ่อด้วยนะทิว""ครับพ่อแทน อยู่ที่นี่ก็ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ ดูแลป้าณัชชาด้วย""โอเคจะดูแลเป็นอย่างดีเลย""ฉันไปก่อนนะแทนณัชชา""เดินทางปลอดภัยนะอคิน ดูแลทิวด้วยล่ะ แทนยกหน้าที่นี้ให้เป็นหน้าที่ของนายแล้วนะ""ฉันจะทำหน้าที่พ่อให้ดีที่สุดเลยนายไม่ต้องเป็นห่วงนะแทน""ครับ ดูแลตัวเองกันดีๆ นะครับ""ถึงแล้วอย่าลืมคลอมาบอกป้าด้วยนะป้าเป็นห่วง""ครับป้าณัชชา ดูแลตัวเองด้วยนะครับ อย่าลืมมีน้องให้ทิวนะครับ""หื้ม...เป็นเด็กเป็นเล็กพูดอะไรของเราเนี่ยใครสอนพูดก
หนึ่งปีต่อมาณัชชา Talkฉันยังคงอยู่กับแทนมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ เรื่องแต่งงานฉันไม่ได้ซีเรียสอะไร ฉันเองก็อยากแต่งงานนะแต่พอได้เห็นแทนต้องทำงานหลายๆ อย่างหนักๆ พร้อมกันเพื่อเก็บเงินจัดงานแต่งเก็บเงินสร้างบ้านเก็บเงินทำธุรกิจของตัวเองมันทำให้ฉันไม่อยากเห็นแทนต้องทำงานหนักแบบนี้เลยได้เห็นแบบนี้แล้วฉั
บ้านแทน"อคิน..." ณัชชาเป็นคนเดินไปเปิดประตูเพราะมีเสียงกดกริ่งที่หน้าบ้าน"ฉันซื้อของเล่นมาให้พี่ทิวด้วยล่ะ แล้วก็มีของกินด้วย""เข้ามาก่อนสิ""แทนล่ะ""กำลังทำกับข้าวอยูู่""แล้ว...""กำลังเล่นอยู่ เข้ามาก่อนเถอะแล้วค่อยถาม""โอเคๆ"อคินเดินตามหลังณัชชาไปก่อนจะพบเข้ากับเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเล่นแ
หลังจากที่รอจนกระทั่งฝนหยุดตก อคินก็ขับรถไปที่คอนโดของตัวเอง เขามาคิดได้อีกทีว่าเขาไม่ควรที่จะคิดสั้นแบบนั้น อย่างน้อยก็ควรจะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อทำให้ตัวเองมีความสุข เขายังอยากมองหน้าลูกของตัวเองต่อทั้งๆ ที่รู้ดีว่าตัวเขาไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวของลูกอีกแล้วอคินมองดูลูกชายกำลังลงจากรถของผู้เป็นพ่อแล
ผ่านไปไม่นาน"คุณณัชชาครับ อาบน้ำอยู่หรอ""ใช่อาบน้ำอยู่ ใกล้จะเสร็จแล้ว รอแป๊บนึงนะแทน""ครับ"ขณะที่กำลังรอแฟนสาวอาบน้ำ แทนก็เดินไปรอบๆ ห้องนอนของตัวเองเหมือนที่เคยทำ จนสายตาได้ไปสะดุดกับซองสีน้ำตาลซึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา แทนหยิบซองสีน้ำตาลนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย เพราะคิดว่าเป็นซองที่พ