All Chapters of แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat): Chapter 11 - Chapter 20

บทที่11 เธอเติมเต็มหัวใจสิบห้านาทีผ่านไปรถของคิงจอดอยู่ข้างทางหน้ามหาวิทยาลัย ร่างเล็กในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากใต้ต้นไม้ เธอเห็นเขาก็รีบวิ่งมาหา ชายหนุ่มทันที คิงลงจากรถมาเปิดประตูให้กับหญิงสาว“พี่ดูเครียด ๆ นะคะ” จูนเอ่ยถามขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มขึ้นมานั่งที่หลังพวงมาลัยเปิดประตูให้ด้วยตัวเอง ก่อนที่เธอจะขึ้นไปนั่งด้านข้างคิงมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของเธอเบา ๆ“มีเรื่องงานให้คิดนิดหน่อย”“แน่ใจนะคะ?”“อืม เดี๋ยวก็ดีขึ้น” เขาหันมามองเธอ“ถ้ามีอะไรคุยกับจูนได้นะคะ”“ครับ” เขาเอ่ยตอบ“นอกจากกินข้าวแล้ว เธออยากทำอะไรอีกไหม”“มีค่ะ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าสวย“ทำอะไร?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงสงสัย“ทำให้พี่ยิ้มให้ได้ก่อนหมดวัน”ชายหนุ่มยิ้มกว้างทันที ราวกับคำพูดนั้นเปลี่ยนโลกทั้งใบของเขา“งั้นเรามาดูกัน ว่าเธอจะทำได้ไหม” เขาเอ่ยขึ้นเสียงท้าทายพลางสตาร์ทรถออกจากหน้ามหาวิทยาลัยรถหรูเคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวลไปตามเส้นทางสู่ห้างสรรพสินค้ากลางเมือง โชคดีที่ห้างสรรพสินค้าไม่ได้อยู่ห่างไกลจากมหาวิทยาลัยมากเท่าไหร่นัก เลยทำให้ไม่ต้องนั่งอยู่บนรถนาน ๆห้างสรรพสินค้าไม่นานนัก

บทที่13 คนกำลังมีความรักหน้าตึกคณะบริหาร08:21 น.“ยัยจูน! ทางนี้!!” เสียงใสดังลั่นมาจากกลุ่มเพื่อนหน้าตึก ก่อนที่จูนจะมองเห็นกัส เพื่อนสนิทของเธอกำลังกวักมือเรียก พร้อมกับเลย์“ขอโทษ ๆ มาสายเลยอะ แถมเมื่อคืนหลับแบบไม่รู้เรื่องเลย!” จูนพูดพลางวิ่งมาหยุดยืนหอบอยู่ข้างเพื่อน“แต่หน้าดูสดใสเป็นพิเศษนะยะ!” กัสแกล้งยื่นหน้าเข้ามาจ้อง พร้อมเลิกคิ้วอย่างจับผิด เลย์หรี่ตามองแล้วอมยิ้ม“มีอะไรในใจหรือเปล่า?”“บ้า! ไม่มี๊~” จูนรีบตอบเสียงสูงเกินปกติ จนกัสยิ่งจับไต๋ได้“แกอ่ะ มีแน่! ปกติใครมันจะบ้าหอบตุ๊กตาหมีมาเรียนวะ?” กัสชี้ไปที่หมีที่จูบกอดเอาไว้แนบอก “หรือว่ามีคนคีบให้?”จูนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะอมยิ้ม แล้วรีบเดินเลี่ยงไปอีกทางทันที เพราะถ้ายังฝืนยืนอยู่มีหวังเธอต้องหลุดปากพูดอะไรออกไปแน่ ๆ“เดินหนีแบบนี้แสดงว่ากูพูดถูกใช่ไหม” กัสเอ่ยตามหลังด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินตามจูนไป ส่วนเลย์ก็เดินตามหลังไปอีกคนเช่นกัน ท่าทางขี้เล่นของเพื่อนทั้งสองคน ทำให้จูนได้แต่กลอกตา พลางกอดตุ๊กตาหมีแน่นขึ้นอีกนิด เหมือนเป็นเกราะป้องกันจากคำแซว“จะเลิกพูดเรื่องหมีได้ยัง”“บอกมาเลย ใครคีบให้?”“พี่คิง” จูนตอบเสีย

บทที่15 เด็กดื้อ“พี่คิง!” จูนเอ่ยเสียงหลงทันทีที่เห็นว่าเจ้าของมือหนาที่แตะหัวเธอคือใครร่างสูงในเชิ้ตสีเข้มยืนอยู่ตรงหน้า แสงไฟจากโคมระยิบสะท้อนลงบนใบหน้าคมคาย ดวงตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ทำเอาหัวใจของเธอเต้นแรงรัวไม่เป็นจังหวะ“เด็กดื้อหนีเที่ยว” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบ“เอ่อ...คือ...” จูนอึกอักไปชั่วขณะ เธอไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่ “กัสชวนมาค่ะ”คิงก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ดวงตาคมกริบจับจ้องที่เธออย่างเอ็นดู ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มบนใบหน้าคม“เด็กดื้อ...รู้อยู่แล้วว่าตัวเองก็เมา ยังจะพยายามแบกเพื่อนอีก”คำว่า เด็กดื้อ ที่หลุดออกจากริมฝีปากเขาทำเอาใจของจูนสั่นวูบเหมือนถูกกระแทกตรงจุดอ่อน เธอรีบเม้มปากแน่น พยายามทำตัวไม่ให้ดูเขินเกินไป“หนูไหวค่ะ ไม่ได้เมามากซะหน่อย” เธอเถียงเสียงเบา ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พยายามจะประคองเพื่อนให้ลุกขึ้นอีกครั้งแต่ขาเจ้ากรรม ขาไม่รักดีไม่ให้ความร่วมมือกับเธอเลยสักนิด เรียวขาเล็กกลับอ่อนแรงจนเซถลาอีกครั้งคราวนี้ไม่ต้องเดาเลยว่าใครคว้าเธอไว้ ร่างสูงตรงหน้าโน้มตัวลงมารับทันที มือหนาโอบเอวเธอไว้แน่น“นี่เรียกว่าไหวงั้นเหรอ” คิงเอ่ยเสี

บทที่17 น้ำตาลขึ้นทั้งวันหลังจากที่ทานข้าวเช้าเสร็จ เขาก็พาเธอไปเที่ยวต่อ ตลอดทั้งวันเขาพาเธอเที่ยวทุกที่ที่เธออยากไป แค่เธอบอกว่าอยากไปไหน คิงก็พร้อมที่จะพาเธอไปในทันที โดยที่ไม่ต้องรออะไร“ขอบคุณนะคะ วันนี้สนุกมากค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณเขา“สบายมาก พี่ยินดีพาแฟนไปเที่ยวทุกที่ที่แฟนพี่อยากจะไป”“^_^” คนตัวเล็กยิ้มอยากพอใจทันที “ขอบคุณมากนะคะ แต่แค่นี้ก็มากพอแล้วค่ะ”ทันทีที่เสียงหวานของเธอเอ่ยจบประโยค เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาทันที จูนหยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนที่จะเงยหน้าสบตากับเขาอย่างเกรงใจ“เอ่อ..จูนขอตัวไปรับสายเพื่อนก่อนนะคะ”“ครับ ไปเถอะ” คิงพยักหน้ารับ ยกยิ้มอ่อนโยนส่งให้กับเธอจูนรีบเดินออกไปยังมุมเงียบๆ เพื่อรับสายของเพื่อนสนิท เสียงหัวเราะคิกคักและการพูดคุยยาวนานทำให้คิงอดเหลือบมองเป็นระยะไม่ได้ แม้เขาจะไม่รู้ว่าเธอพูดคุยถึงเรื่องอะไร แต่เพียงแค่เห็นรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเล็กนั่น เขาก็พลอยยิ้มตามไปด้วยเช่นกันหลายนาทีผ่านไปหญิงสาวเดินกลับมาหาเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม เธอทิ้งตัวนั่งลงที่เดิม พร้อมกับเงยหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งรอเธออยู่นานหลายนาที“ขอโทษนะคะ จูนคุย

บทที่ 19 ประกาศชัดแสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนของชายหนุ่ม กลิ่นเหล้าจาง ๆ จากเมื่อคืนยังคงอวบอวลผสมกับกลิ่นน้ำหอมที่ติดอยู่ภายในห้อง ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากการพักผ่อนได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง เสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอร่างสูงของชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องนอนชั้นบน เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกสวมอย่างง่ายดาย ท่วงท่าเฉื่อยช้าแต่แฝงไปด้วยอำนาจในทุกก้าว เมื่อเขาก้าวลงสู่โถงทางเดินด้านล่าง พนักงานภายในคลับต่างก็พากันหยุดสายตาลงมองเจ้านายหนุ่มอย่างเคารพ“กาแฟครับเฮีย” พนักงานชายรีบยกแก้วกาแฟร้อนมาให้ด้วยความเคยชินในทันทีชายหนุ่มพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย ยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ แสงแดดยามสายส่องสะท้อนกับขอบแก้วใส กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟตัดกับความคิดที่กำลังวนเวียนอยู่ในใจของเขาบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตรงหน้า มีสมุดบันทึกเล่มเล็กเปิดค้างอยู่ เดิมทีมันเต็มไปด้วยตัวเลข แผนงาน และรายชื่อโปรเจกต์มากมาย แต่ในเช้าวันนี้ กลับมีเพียงชื่อสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่น “จูน” พร้อมกับเส้นใต้ขีดเน้นย้ำอย่างชัดเจนเสียงหัวเราะเบาๆ ของใครบางคนดังขึ้น ร็อคเดินเข้ามาในโถงด้วยท่