All Chapters of แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat): Chapter 21 - Chapter 30

บทที่22 ค่ำคืนแสนอบอุ่นเขาพาเธอเดินออกมาจากโต๊ะ เดินผ่านโถงคลับไปเงียบ ๆ มีเพียงไฟสีส้มสลัวนำทาง จนมาถึงบันไดที่ทอดขึ้นไปยังชั้นบน ห้องพักส่วนตัวที่เขามักใช้เวลาพักผ่อนยามดึกพอมาถึงหน้าประตูห้อง ชายหนุ่มก็เปิดประตูให้เธอทันที ก่อนที่คนตัวเล็กจะก้าวเข้าไปเป็นคนแรก ตามหลังด้วยเขาที่เข้ามาเป็นคนสุดท้าย พร้อมกับปิดประตูห้องล็อคอย่างดี“เดี๋ยวพี่หาผ้าห่มเพิ่มให้นะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า“ไม่เป็นไรค่ะ แค่มีพี่อยู่ด้วย หนูก็อุ่นใจแล้ว” คำพูดหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ จนคนพูดต้องรีบกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อแก้เขินเขาหยุดชะงักทันที ก่อนที่จะหันกลับมามองเธอด้วยรอยยิ้มเจือความอบอุ่นที่หายาก“พูดแบบนี้ พี่อาจจะไม่ปล่อยให้หนูได้นอนเฉย ๆ แล้วนะ”“พี่คิง!” จูนตีแขนเขาเบา ๆ แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แต่ในขณะเดียวกันก็หัวเราะออกมาเพื่อลดความเขินเขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่เดินเข้ามาใกล้ โน้มหน้าลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ความรู้สึกอ่อนโยนแต่หนักแน่นนั้นทำให้เธอเผลอหลับตาลงโดยอัตโนมัติ“นอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นสาย” เขากระซิบแผ่วเบา ราวกับกำลังกล่อมให้เธอเข้าสู่นิทราและคืนนี้จะเป็นคืนแรกที

บทที่24 ผ่าน/ไม่ผ่านไอวี่ สาวสวยอายุสามสิบห้าปี เจ้าของผับชื่อดังย่านGP นี่แหละแม่ทูนหัวของไอ้บลู เธอสวยมีเสน่ห์ในแบบที่ไอ้บลูหลงจนลืมหน้าลืมหลัง มีแค่เธอเท่านั้นแหละ ที่ทำให้ไอ้บลูกลัวได้ขนาดนี้“ไม่เจอกันนานเลยนะคิง” ไอวี่เอ่ยทักทายคิงเสียงเรียบ“อืม สบายดีใช่ไหม” คิงเอ่ยถามกลับ สายตาของคิงกำลังจับจ้องอยู่ที่บลู“สบายดี”“ทักมันหน่อย เดี๋ยวมันร้องไห้เอา” คิงเอ่ยยิ้ม ๆ “ไปก่อนนะ มีธุระ”คิงเอ่ยจบเขาก็เปิดประตูขึ้นรถไปทันที ปล่อยให้ทั้งคู่ได้คุยกันแบบส่วนตัว เรื่องของไอ้บลูเขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง เรื่องของใครก็เรื่องของมัน เคลียร์กันเอาเองมหาลัยAA13:35 น.แดดบ่าย ๆ ยังคงสาดแสงจัดจ้าอยู่เหนือรั้วมหาลัย รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาในรั้วมหาลัย ทันทีที่รถของชายหนุ่มแล่นเข้ามา เสียงพูดคุยของนักศึกษาบางกลุ่มก็เงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย รถของชายหนุ่มเป็นที่โดดเด่นต่อสายตานักศึกษาเป็นที่สุดประกายแสงแดดสะท้อนกับผิวตัวถังสีดำเงาจนเกือบแสบตา ล้อแม็กเงาวับหมุนผ่านไปอย่างสง่างาม ทุกสายตาถูกดึงดูดราวกับมีแรงแม่เหล็ก รถสปอร์ตคนหรูเคลื่อนตัวช้า ๆ มุ้งตรงไปยังตึกของคณะบริหารซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลมากนัก พอรถเล

บทที่26 ยัยเด็กดื้อเช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น เสียงนกร้องจากสวนหลังบ้านดังคลอเบา ๆ จนทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นทีละน้อย ร่างกายที่เมื่อยล้าเพราะนอนพิงโซฟาทั้งคืนทำให้เขาขยับร่างกายได้ลำบากเล็กน้อย แต่สิ่งที่สะดุดสายตาเขากลับไม่ใช่ความเมื่อยล้า แต่เป็นเธอดวงตาคมก้มลงมองคนตัวเล็กที่กำลังนอนหนุนตักเขาอยู่ เส้นผมนุ่ม ๆ ของเธอปกปิดแก้มบางเล็กน้อย เขาเผลอยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างอ่อนโยนทันทีคิงขยับมือหนาคลายผ้าที่คลุมอยู่ออก แล้วจัดมันให้ห่มตัวเธออย่างดีไม่ให้เธอหวาน ก่อนที่จะนั่งมองใบหน้าใส่ ๆ ของเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนยิ่งกว่าทุกครั้งไม่นานนักคนตัวเล็กก็ค่อย ๆ ขยับตัวเล็กน้อย ขมวดคิ้วนิดหน่อยราวกับไม่ชอบแสงที่ลอดเข้ามากวน เธอครางงึมงำก่อนที่จะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมอง และสิ่งแรกที่เจอคือรอยยิ้มอบอุ่นของเขาที่กำลังมองเธออยู่“อย่าบอกนะคะ ว่าหนูหลับอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเลย” คนตัวเล็กเอ่ย รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที“ครับ ทั้งคืนเลย หลับสบายเลย” คิงหัวเราะเบา ๆ พลางคลี่รอยยิ้มให้กับคนตัวเล็ก“แล้วพี่ละคะ พี่ไ

บทที่28 ผู้หญิงของคิง13:01 น.แดดบ่ายโมงสาดแสงแรงจัดลงมาตรงถนนหน้ามหาลัย เงาของตึกสูงทอดยาวบนพื้นปูนซีเมนต์ร้อนผ่าว อากาศอบอ้าวจนเหมือนผิวกายถูกโอบด้วยไอร้อน นักศึกษาหลายคนต่างรีบก้าวเท้าเดินเข้าไปในรั้วมหาลัย รีบเดินขึ้นตึกเรียนทันที เพราะตอนนี้ถึงเวลาเรียนช่วงบ่ายแล้วบนบันไดตึกคณะบริหาร เสียงรองเท้านักศึกษาดังเป็นจังหวะเร่งรีบปนกับเสียงพูดคุยกันจอแจ บ้างก็หอบหนังสือหนา ๆ บ้างก็ถือแก้วชานมไข่มุกในมือ พยายามหาที่นั่งให้ทันก่อนอาจารย์เข้าห้องสามคนเดินมาถึงหน้าตึก ยังไม่ทันที่เท้าจะก้าวเข้าไปภายในอาคาร เสียงของบุคคลปริศนาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ทำให้รอยยิ้มของทั้งสามคนหายไปในทันตา“นี่เหรอ.. เด็กของคิง?”เสียงหญิงสาวดังขึ้นจากด้านข้าง ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสสีดำรัดรูป เผยให้เห็นสัดส่วนที่ชวนหลงใหล กำลังยืนกอดอกจ้องมองมาที่จูนอย่างไม่วางตาคนตัวเล็กชะงักไปทันที ใบหน้าที่เพิ่งยิ้มสดใสเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความงุนงงทันที กัสกับเลย์หันมาสบตากัน ก่อนที่จะขยับเข้ามายืนข้างเพื่อนสาวโดยอัตโนมัติ“เอ่อ.. คุณเป็นใครเหรอคะ?” จูนเอ่ยถามเสียงเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยหญิงสาวคนนั้นยกยิ้มมุมปากเล็กน

บทที่30 ทำโทษเด็กบรรยากาศในลิฟต์เต็มไปด้วยความเงียบ คิงยืนกอดอกพิงผนังสเตนเลสเงาวับ สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนก้มหน้า มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นไม่ปล่อยเหมือนเด็กทำผิดแล้วรอรับโทษ“หึ…” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากริมฝีปากหยัก คิงส่ายหน้าไปมา “คิดว่าพูดแทรกเมื่อกี้แล้วจะรอดเหรอ”“พะ..พูดแทรกอะไรคะ หนูก็แค่พูดในสิ่งที่หนูคิด” จูนสะดุ้ง หันขวับมามองเขาทันที“อ๋อ~” เขาลากเสียงยาว ก้าวเข้ามาใกล้จนคนตัวเล็กถอยหลังชนผนังลิฟต์ “แสดงว่าตอนอยู่มหาลัยก็คิดเองสินะ ถึงว่าขึ้นรถปุ๊บเอาแต่เงียบ ไม่ถามพี่สักคำ”“ก็…” เธอหลุบตาลง เสียงอ่อยเหมือนลูกแมว “ก็ช่วยไม่ได้นิค่ะ ใครได้ยินแบบนั้นก็คิดเหมือนหนูทั้งนั้นแหละค่ะ”สายตาคมอ่อนลงวูบหนึ่ง แต่เพียงแวบเดียวก็กลับมาคมกริบดังเดิม“เด็กดื้อ” เขาก้มลงกระซิบใกล้ใบหูเธอ น้ำเสียงต่ำจนทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำ “คืนนี้.. มีทำโทษ”ติ๊ง เสียงลิฟต์เปิดพอดี บลูที่ยืนพิงประตูรออยู่นอกลิฟต์หัวเราะหึทันทีที่เห็นใบหน้ากรุ้มกริ่มของคิง“ในลิฟต์มีอะไร? ทำไมออกมาแล้วทำหน้ากรุ้มกริ่มแบบนั้นวะ”“เสือก” คิงเอ่ยเสียงเรียบ ขณะก้าวออกจากลิฟต์แล้วจูงมือเล็กตามออกมา “ไปเจอกันท