แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat)

บทที่2 แมวน้อยเมาเหล้า3นาทีผ่านไปเสียงเปิดประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก้าวออกมาอย่างช้า ๆ แก้มแดงจัด ดวงตาฉ่ำเยิ้มจนแทบจะปิดสนิท เธอเงยหน้ามองรอบห้องอย่างงุนงง ราวกับลืมไปว่าเมื่อครู่เดินเข้ามายังไง“เมื่อกี้เดินมาทางไหนนะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางขยับปลายเท้าอย่างไร้จุดหมาย แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับชายหนุ่มในชุดสูทดำ ที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมบนโซฟาหนังตัวใหญ่ทันทีที่คนตัวเล็กเห็นชายหนุ่ม สองขาเล็กในรองเท้าส้นสูงก็เดินเซเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ เธอยิ้มบาง ๆ อย่างคนเบลอ ดวงตาเยิ้มฉ่ำไม่แพ้ริมฝีปากที่เผยอขึ้นนิด ๆ“พี่นั่งตรงนี้เองเหรอคะ” เธอเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนหวานจนเกินควบคุม ทันทีที่เธอเดินไปถึงโซฟา เธอก็เซล้มลงบนตักของชายหนุ่มทันที โดยที่เธอและเขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ มือที่ถือแก้วเหล้าชะงักค้าง กลิ่นหอมหวานของเธอลอยแตะจมูก แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเลย นอกจากนั่งนิ่ง ๆ“ขอบคุณนะคะที่บอกทางไปห้องน้ำ”“...” เขายังคงนิ่ง“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถาม จ้องมองใบหน้าคมเข้ม เธอยังคงนั่งอยู่บนตักของเขาไม่ยอมขยับไปไหน เขาเองก็ไม่ได้ขยับตัวเ

บทที่4 มีสาวอยู่บนรถมหาลัยAAรถหรูแล่นเข้ามาภายในมหาลัย ก่อนที่จะขับตรงไปจอดที่หน้าตึกคณะบริหารตามที่คนตัวเล็กเอ่ยบอก ทันทีที่รถจอดอยู่หน้าตึกบริหารแล้ว เธอก็หันมาเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มทันทีที่ใจดีมาส่งเธอ“ขอบคุณนะคะที่มาส่งหนู” เธอเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ“ทำไมถึงไม่กลับบ้านไปอาบน้ำก่อน” คิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“อาบที่มหาลัยก็ได้ค่ะ พอดีบ้านหนูอยู่ไกลมาก กลัวเข้าเรียนสายค่ะ” เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงรีบ ๆ ทันทีที่เอ่ยจบประโยคเธอก็รีบลงจากรถของชายหนุ่มทันทีคิงยังคงจอดรถอยู่ที่หน้าตึกคณะบริหารอยู่ เขายังไม่ได้ไปไหน จนคนตัวเล็กเดินหายลับเข้าไปในตึก เขาจึงขับรถออกมาจากมหาลัย ทว่าเขาก็ยังไม่ได้กลับเช่นกันคิงขับรถมาจอดอยู่ที่หน้ามหาลัย อยู่ที่หน้าร้านอาหารตามสั่ง เขานั่งอยู่บนรถอย่างใจเย็น ไม่ได้ขยับร่างกายเลยแม้แต่น้อย สายตาคมจ้องมองไปที่หน้ามหาลัย เหมือนกำลังจ้องมองหาใครอยู่เพียงครู่เดียวคนที่เขากำลังมองหาก็เดินออกมาที่หน้ามหาลัย จูนเดินออกมาที่หน้ามหาลัย ก่อนที่จะมองซ้ายมองขวาดูรถเพื่อที่เธอจะข้ามถนน แล้วเธอก็เดินข้ามถนนมา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในบ้านห

บทที่6 หลงทางหรือตั้งใจคลับบ้านเลขที่ 0หลังจากที่เขาพาเลขาสาวไปส่งในสรรค์ที่เธอชอบแล้ว เขาก็กลับมาที่คลับทันที คิงเดินขึ้นมาที่ชั้นบน ชายหนุ่มเปิดประตูห้อง VIP1 ทันที เขาเดินเข้ามาภายในห้องนอน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของแมวน้อยก็ลอยแตะปลายจมูกคมทันที“ไม่คิดว่าจะทิ้งกลิ่นไว้ที่นี่ด้วย” เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ คิงถอดเสื้อผ้าที่ล่ะชิ้นออกจากเรือนร่างกำยำ เผยให้เห็นคิงน้อยที่มันไม่ได้น้อยตามชื่อ เผยให้เห็นทุกสัดส่วนของร่างกายเขาชายหนุ่มเดินไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวอันหรูหรา เปิดน้ำให้ไหลผ่านร่างกายเขา ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปกดสบู่เหลวจากขวด แล้วเอามาลูบไล้ให้ทั่วร่างกาย มือหนาลูบไล้สบู่อยู่ที่แก่นกายใหญ่ ที่ดูเหมือนว่ามันกำลังผ่องตัวมากขึ้น เพราะความคิดในหัว เพราะกลิ่นน้ำหอมที่ลอยแตะจมูกเมื่อครู่“หึ! ไม่คิดว่าแค่กลิ่นน้ำหอมก็จะทำให้มันตื่นตัวได้ขนาดนี้” คิงเอ่ย ก้มลงมองแก่นกายในมือ ก่อนที่จะปล่อยให้มันอยู่ในที่ของมันต่อไป ถึงมันจะใหญ่จนเขาเริ่มปวดหนึบก็เถอะ วันนี้เหนื่อยมากแล้ว ไม่มีเวลามารีดน้ำหรอก21:45 น.ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงิ

บทที่8 หลงเด็กจริงจังหนึ่งชั่วโมงผ่านไปภายในรถหรูคันสีดำที่กำลังมุ่งหน้าออกจากคลับ เสียงเงียบมีเพียงลมหายใจของคนสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ชายหนุ่มพาหญิงสาวไปแจ้งความเอาไว้แล้ว พร้อมด้วยหลักฐานกล้องวงจรปิด ตามด้วยคนร้ายที่เขายอมเอาไปมอบให้กับตำรวจ เพียงเพราะเธอขอร้องเอาไว้ ส่วนเพื่อนทั้งสองคนถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปลอดภัยแล้วเช่นกัน“แน่ใจว่าจะไม่ไปหาหมอ” คิงเอ่ยถาม หันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างเขา“หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” จูนพูดขึ้นเบา ๆ“แน่ใจ”“ค่ะ หนูไม่ได้เป็นไรมากจริง ๆ” เธอเอ่ยย้ำอีกครั้ง ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มเอ่ยถามกลับ “พี่ห่วงหนูเหรอ”“ครับ” คิงเอ่ยตอบทันที ไม่มีลังเล“ตอนนี้พี่แทนตัวเองว่าพี่แล้วนะ ห้ามเปลี่ยนคำพูดด้วย แทนตัวเองแบบนี้น่ารักดีค่ะ” เธอเอ่ย“...” ชายหนุ่มคลี่รอยยิ้มส่งกลับให้เธอ เขาไม่ได้เอ่ยพูดอะไร“พี่ส่งแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” จูนเอ่ยขึ้นทันทีที่รถของคิงกำลังจะแล่นเข้าไปภายในหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่“ทำไมไม่ให้ไปส่งหน้าบ้าน”“กลัวพ่อแม่ตกใจค่ะ ไว้วันหน้าแล้วกันนะคะ อีกอย่างบ้านจูนก็อยู่ใกล้ป้อมยามค่ะ พี่สบายใจได้”“อืม” เขาเอ

บทที่10 ลองตายดูชั้นบนสุด ห้องทำงานภายในห้องทำงานถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ แต่ไอ้ตัวทำลายความเงียบมันกำลังจะเริ่มสร้างความปั่นป่วนให้กับเขา บลูกับไรอันเปิดประตูเข้ามาภายในห้องทำงานใหญ่ ไรอันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ ส่วนบลูเดินไปหาคิงที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่ม“ให้เรียกน้องจูนให้ไหม” บลูเอ่ยถามเสียงเบา“กวนตีน” คิงเอ่ยตอบ“แต่คงเรียกให้ไม่ได้ เพราะน้องเรียนอยู่”“ไอ้บลู!” คิงเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทำให้ไรอันหันมาสนใจที่ชายหนุ่มทั้งสองคน“เสียงดังทำไม กูพูดความจริงทั้งนั้น” บลูเอ่ย เขาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้หนังสีดำ ที่อยู่ตรงข้ามกับคิง“กลับไปได้แล้ว กูเบื่อพวกมึง” คิงเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย มือหนายกขึ้นมานวดขมับเบา ๆ เพื่อให้ตัวเองผ่อนคลาย“กูกลัวมึงเหงา เลยหาเวลาว่างมาอยู่เป็นเพื่อน” ไรอันเอ่ย“เฮ้อ~ แล้วแต่เลยครับเพื่อน” คิงเอ่ยพร้อมกับเสียงถอนหายใจหลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมภายในห้องทำงานอีกครั้ง คิงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ส่วนไอ้สองตัวนั้นนั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง คนด้านนอกจึงเปิดป