Masukความรักระหว่างเธอแหละเขา ความรักระหว่างนักศึกษากับมาเฟียหนุ่มโหด จะจบลงเอ่ยได้อย่างไร เธอก็ดื้อ เขาก็คลั่ง
Lihat lebih banyak탁자 위에 놓인 서류 봉투에는 지나치게 익숙한 로고가 박혀 있었다.
[법무법인 세림]
남편 차재헌이 일하는 곳이자, 그가 머지않아 파트너 변호사로 승진할 대형 로펌.
예원은 봉투의 끄트머리를 물끄러미 내려다보았다.남편의 직장 로고가 선명하게 찍힌 서류가 아내인 자신에게 속달로 도착했을 때, 그 안에 들어있을 내용물은 굳이 뜯어보지 않아도 뻔했다.
햇살이 부서지는 고요하고 완벽한 거실. 예원은 마른 손가락을 뻗어 밀봉된 입구를 뜯었다.
바스락거리는 마찰음이 유난히 크게 울렸다. 서류의 제목은 예상대로 간결하고, 폭력적이었다.[이혼 및 별거 합의서]
충격은 없었다. 이미 예견된 결말이었으니까.
세 달 전, 재헌의 코트 깃에서 훅 끼치던 낯선 향수 냄새.
주말 자정을 넘겨 걸려 오던 발신자 표시 제한의 전화들. 그리고 무엇보다, 어느 순간부터 예원을 투명 인간 취급하기 시작한 재헌의 서늘하고 무관심한 눈빛.예원은 그 모든 외도의 흔적들을 애써 모른 척해왔다.
관계를 유지하려면 자신이 더 참아내고, 이 위태로운 시기가 지나가기를 기다리면 된다고 굳게 믿었기 때문이다. 하지만 그 미련했던 인내의 결과는 결국 이 서류 한 장으로 완성되어 돌아왔다.건조한 눈으로 첫 장을 넘기던 예원의 시선이 어느 한 곳에 멈춰 섰다.
'이혼'이라는 단어 뒤에 붙은 기만적인 숫자 때문이었다.[제1조. 양 당사자는 본 합의서 서명일로부터 180일간 별거한다. 해당 기간이 종료된 후, 어떠한 조건 없이 이혼 절차에 협조한다.]
당장 이혼하는 것이 아니었다. 180일의 유예.
이유는 명백했다. 재헌은 다가오는 세림의 파트너 승진과 법무법인 조직 재편을 앞두고 있었다. 지금 당장 이혼 스캔들이 터진다면 흠결 없는 엘리트 변호사라는 그의 완벽한 평판에 치명타가 될 터였다.그래서 그는 완벽한 타이밍을 위해 아내와의 이혼마저 180일 뒤로 미뤄둔 것이다.
자신이 원하는 여자와 마음껏 선을 넘으면서도, 대외적인 '차재헌의 아내'라는 방패는 당분간 유지하겠다는 지독한 오만함.명치끝이 차갑게 식어 내렸다.
배신감으로 인한 비참함이나 눈물 같은 건 흐르지 않았다. 오히려 지난 몇 달간 그녀를 갉아먹던 막연한 불안과 고통이, 활자화된 남편의 이기심을 마주하는 순간 서늘하고 선명한 종료 의지로 바뀌고 있었다.‘나를 180일 동안 안전한 쇼윈도로 쓰시겠다.’
미온개발 브랜드전략팀의 프로젝트 매니저로서 매일 치열한 협상 테이블에 앉는 예원에게, 이 서류는 더 이상 남편의 일방적인 통보가 아니었다. 철저히 자신에게만 유리하게 작성된 비열한 계약서였다.
예원은 차분히 가라앉은 눈으로 다음 조항들을 읽어 내려갔다.
사생활 불간섭, 주거지 분리. 철저히 재헌의 현재 외도를 보호하고 덮기 위한 조항들이 줄을 이었다.그리고 첫 페이지의 마지막 단락.
예원의 눈동자가 특정 문장에 꽂힌 채 그대로 굳어버렸다.그녀는 자신의 눈을 의심하며 그 문장을 읽고 또 읽었다. 그것은 재헌이 자신의 외부 교제를 별거 기간의 권리처럼 못 박기 위해 끼워 넣은, 이 합의서의 가장 핵심적이고 기만적인 조항이었다.
[제4조. 별거 기간 동안 쌍방은 서로의 사생활에 어떠한 간섭도 하지 않으며, 외부 교제를 제한하지 않는다.]
외부 교제를 제한하지 않는다.
그것은 법적으로는 아직 차재헌의 아내인 180일 동안, 그녀 역시 다른 사람을 만나도 된다는 오만한 허락이었다.บทที่39 ใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากที่เรื่องของบลูจบลงแล้ว คิงก็ตรงมาที่มหาลัยทันที เพราะตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วเสียงรถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะ สายตาของนักศึกษาหลายคนจับจ้องมาที่รถทันที เพราะเห็นทุก ๆ วันจนจำได้แล้วว่าคนขับคือใคร แล้วมารับใคร“พี่คิงมาอีกแล้ว...”“แฟนพี่คิงนี่ดวงดีชะมัดเลยว่ะ”“แหม ก็เขารักกันนี่นา”เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระลอก ๆ ก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดประตูลงมาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากกลับทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นขึ้นในทันทีคิงพิงรถ รอเพียงครู่เดียว ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าใบโต ใบหน้าเธอยังมีเหงื่อบาง ๆ จากการพรีเซนต์งานเมื่อบ่าย แต่พอเห็นเขา เธอก็ยิ้มกว้างทันที“พี่คิง~” เสียงเรียกสดใสทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้“เหนื่อยไหมครับวันนี้”“เหนื่อยมากเลยค่ะ พรีเซนต์ตั้งแต่เที่ยงยันบ่าย”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“ผ่านฉลุยค่ะ” จูนยิ้มจนตาหยี “แต่เหนื่อยจนอยากกลับไปนอนแล้วเนี่ย”“ไม่ได้สิ วันนี้พี่จะพาไปกินข้าว”“แต่หนู...”“ไม่มีแต่” เขาพูดแทรกเสียงเรียบ แววตาอบอุ่น “วันนี้พี่มีอะไรจะบอก”จูนชะงักไปเล็กน้อย มองหน้า
บทที่38 วันแห่งรอยยิ้มหลังจากที่คิงเคลียร์เสร็จแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่จะยืดเส้นยืดสาย แล้วหยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมา ก่อนที่จะหันไปมองที่บลูที่มันกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่บนโซฟา“ไปได้ยัง” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ๆ“ไปดิ รอนานจนรากงอกอยู่แล้ว” บลูลุกขึ้นทันทีทั้งคู่เดินออกจากคลับแล้วขึ้นรถสปอร์ตคันเดิม เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของคิง ขณะขับรถออกไปยังห้างดังใจกลางเมืองห้างสรรพสินค้าชื่อดังเสียงเพลงเบา ๆ ลอยคลอไปทั่วบริเวณภายในห้างดัง ชั้นสองของห้างเป็นโซนร้านดอกไม้หรูที่จัดแต่งไว้อย่างสวยงาม กลิ่นหอมของดอกกุหลาบ ดอกลิลลี่ และดอกไฮเดรนเยียอบอวลอยู่ทั่วพื้นที่“โห... ร้านนี้แม่งอย่างหรูอะ ดอกไม้แต่ละช่อเหมือนจะซื้อได้แค่เศรษฐี” บลูพูดพลางยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนตรงแถวช่อดอกไม้คิงไม่ตอบ เขาแค่ยกมือขยับข้อมือดูนาฬิกา ก่อนจะเดินตามเข้าไปภายในร้านอย่างเงียบ ๆพนักงานหญิงในร้านรีบเข้ามาต้อนรับทันที“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการดอกไม้แบบไหนคะ?”“มึงเลือกเลย กูไม่รู้รสนิยมผู้หญิงมึงหรอก”“กูกะจะเลือกกุหลาบขาวผสมทิวลิปว่ะ สื่อว่าขอโทษกับความจริงใ
บทที่37 เธอแม่งดื้อหลายอาทิตย์ผ่านไปทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น คลับบ้านเลขที่ 0 ก็กลับมาตามปกติ ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอีก ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีไปหมด ทั้งธุรกิจ ชีวิต และความสัมพันธ์ของเขากับจูนบ้านหลังใหม่ของคิงที่เพิ่งซื้อไปได้ไม่นาน ตอนนี้มันเข้าที่เข้าทางแล้ว ของทุกอย่างถูกย้ายเข้ามาหมดแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ก็ถูกย้ายถูกซื้อเข้ามาติดตั้งจนครบทุกอย่างเช้าวันนี้...แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน กระทบเข้ากับปลายเท้าของคนที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ไม่ใช่ใคร เขาคืนเจ้าของบ้านที่ตอนนี้กำลังนอนกอดหมอนข้างอย่างสบายใจเหมือนคนไม่มีธุระ ไม่มีอะไรให้ทำในชีวิตแล้วสภาวะทิ้งตัวเว่อร์ในขณะที่อีกฝั่งของเตียง กำลังวุ่นวายสุดชีวิตกับการรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย“ตาย! ตายแน่! สายแล้วด้วย จะทันไหม”เธอพูดพลางวิ่งวุ่นรอบห้อง เปิดตู้เสื้อผ้าเสียงดังปัง แล้วหยิบผ้าขนหนูออกมาทันที เสียงตู้ดังจนคิงขมวดคิ้วในขณะที่ยังนอนหลับตาอยู่“ทำไมเสียงดังแต่เช้าเลยครับ...” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าหมอนมากอดแน่นกว่าเดิม“พี่
บทที่36 ถิ่นกูปัง!!เสียงปืนดังสนั่นจนทุกคนในคลับแทบหยุดหายใจ เสียงกรีดร้องของสาว ๆ แทรกขึ้นมาทันที ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบงันที่ชวนขนลุกทุกคนต่างย่อตัวลงกับพื้นตามสัญชาตญาณ มีเพียงคิงที่รีบหันกลับไปกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนจนร่างเล็กแทบจมหายไปกับอกของเขา“ไม่เป็นไรนะ… พี่อยู่นี่” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอเบาๆทว่าเธอกลับไม่พูดอะไรเลย คนตัวเล็กสั่นทั้งตัว มือเย็นเฉียบจนเขารู้สึกได้ คิงกอดเธออยู่นานจนเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง“เห้ย! กอดพอได้แล้วมั้งมึง จะกอดกันจนเช้าเลยไง!”เสียงแซวที่เต็มไปด้วยความโล่งอกดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง ทำให้คิงรีบหันกลับไปมองที่ผู้ชายคนนั้นที่มีปัญหาทันทีไอ้สัส! ไอ้ไรอัน!คิงเหลือบตาขึ้นมองเพื่อน ก่อนสายตาคมกริบของเขาจะเหลือบไปเห็นร่างของชายที่ล้มลงไม่ไหวติง กระสุนเจาะเข้ากลางหน้าผาก หนึ่งนัดจอดสนิทเลือดแดงสดไหลนองพื้นจนกลิ่นคาวตีขึ้นจมูก แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะแม้แต่เพียงปลายนิ้วพวกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของหลายคนที่ยังไม่หายตกใจ“อยู่ตรงนี้ อย่าขยับนะ” คิงหันกลับมาเอ่ยก
บทที่33 ของขวัญจากใจหลังอาหารเช้า ทั้งคู่ช่วยกันเก็บโต๊ะอย่างเงียบสงบ เสียงจานชามกระทบกันเบา ๆ คลอไปกับเสียงเพลงจากลำโพงที่คิงเปิดไว้ จูนยืนล้างจาน ส่วนคิงยืนอยู่ข้าง ๆ คอยส่งผ้าเช็ดจานให้ ภาพเรียบง่าย ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น“ไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะพี่คิง เดี๋ยวหนูล้างเอง”“ไม่ได้ครับ หนูเป็นแฟนพี่
บทที่26 ยัยเด็กดื้อเช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น เสียงนกร้องจากสวนหลังบ้านดังคลอเบา ๆ จนทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นทีละน้อย ร่างกายที่เมื่อยล้าเพราะนอนพิงโซฟาทั้งคืนทำให้เขาขยับร่างกายได้ลำบากเล็กน้อย แต่สิ่งที่สะดุดสายตาเขากลับไม่ใช่ความเมื
บทที่24 ผ่าน/ไม่ผ่านไอวี่ สาวสวยอายุสามสิบห้าปี เจ้าของผับชื่อดังย่านGP นี่แหละแม่ทูนหัวของไอ้บลู เธอสวยมีเสน่ห์ในแบบที่ไอ้บลูหลงจนลืมหน้าลืมหลัง มีแค่เธอเท่านั้นแหละ ที่ทำให้ไอ้บลูกลัวได้ขนาดนี้“ไม่เจอกันนานเลยนะคิง” ไอวี่เอ่ยทักทายคิงเสียงเรียบ“อืม สบายดีใช่ไหม” คิงเอ่ยถามกลับ สายตาของคิงกำลัง
บทที่23 เอาใจพ่อตาแม่ยายคนตัวเล็กหลับตาพริ้มอีกครั้งราวกับจะอ้อนให้เขาเล่นด้วย“ถ้าอยากให้หนูตื่นเร็ว ๆ พี่ก็ต้องบอกรักหนูทุกวันนะ”“ก็ถ้าหนูนอนกับพี่ทุกวัน พี่ก็จะปลุกหนูด้วยความว่ารักทุกวัน” คิงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าคม“อ๋อ.. แปลว่าถ้าหนูไม่มานอนกับพี่ พี่ก็จะไม่พูดว่ารักหนูใช่ไหมคะ?”“ฮ่า