แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat)

แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat)

last updateÚltima atualização : 2026-01-07
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
Classificações insuficientes
39Capítulos
3.3Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

ความรักระหว่างเธอแหละเขา ความรักระหว่างนักศึกษากับมาเฟียหนุ่มโหด จะจบลงเอ่ยได้อย่างไร เธอก็ดื้อ เขาก็คลั่ง

Ver mais

Capítulo 1

1

PRINCE JULIAN LYCANTHEN

ROYAL PALACE, GERMANY

My trusted assistant, Sebastian, is holding up my robe as I slip out of the rumpled bed. Long legs tangled and hands with perfectly manicured nails are sticking out from under the sheet.

"Wake her up and get Beckett to drive her home," I tell Sebastian as I shrug my robe on.

"Your Highness….where do think you're going?" says a velvety seductive voice from the bed. A second later, her sleepy face with disarray ringlets of brown hair emerges from underneath the blanket.

"I'm going to bed. You need to get home," I say curtly, ready to leave.

"But Prince Julian…we are in bed. I mean you were…" She slinks out of bed in nothing at all and attaches herself to my back, her hands start to roam my chest and my lower region. Sebastian doesn't even bat an eyelid. He has seen it all before. "Come back to bed and I'll make Your Highness very very happy." Her hands grow bolder.

I pry her fingers off me and re-tie my robe. I don't usually need to tell people twice what to do.

"Why can't we spend the whole night together?" I can sense her pouting behind me. She's getting clingy. I don't do clingy. "Why can't I sleep in your bed?" Nope, she's going nowhere near my private quarters. "Last night was magnifique, my prince." Of course, she would think so. I've been with her twice and I'm already bored. She's beautiful, most of lycan women are, but this is the last time she's setting foot in here.

"What time is it, Sebastian?" I ask my assistant as slip on my slippers before I exit the room.

"It's almost four in the morning, Your Highness," he answers after flicking his eyes at his pocket watch.

"Prince Julian! Please…" I hear her whinny voice behind us.

"Make sure she's dressed then escort her out," I tell him even though I know he needs no such instruction.

"I'll make sure she's out before anybody sees her or your mom hears about her," he replies.

I nod my head even though I couldn't care less if mother saw my latest conquest. Actually, it's better if she does. I stop walking. "Sebastian?"

"Yes, Your Highness?"

"Make sure to escort her out through the main entrance," I tell him. My smile is widening. Mother will hear about this.

"You're an idiot, do you know that?" says my cousin, Caspian, the crown prince. He has no doubt heard the tail end of my instruction to Sebastian.

"Oh, he knows," mutters Silas.

My shoulders are relaxing and my mood improves drastically as I find myself among my trusted friends. I've reached the East wing of the palace where I can be myself. Where my pack members are. My family.

As a prince of the royal bloodline, I learned very early and the hard way that not everybody can be trusted. Everyone wants something from me. Those trusted few friends that I have, I keep.

Silas is our guardian as well as head of our security. He also happens to be Caspian's cousin from his mother's side. We've been together for centuries. We are all the same height, around 6'5" but Silas, being one of our best warriors, is bulkier.

"What are you two doing out of bed at this hour? Don't you have your mates to please?" Both of them have found their mates or rather "erasthai" for us lycans. Lucky bastards.

Their mates are also now part of our small pack. Silas found his erasthai, Selene over sixty years ago. Caspian claimed Livana three years ago. Both Selene and Livana are like sisters to me.

"Livana is accompanying Aurelia to the airport as we speak," answers Caspian.

"What? Now?" I ask him. "My Rory didn't even wait to say goodbye? She didn't say anything about leaving last night." Aurelia, or Rory as I call her, is Livana's best friend. We've discovered that she's the erasthai of Commander Darius Rykov, one of our close friends. We've come to accept her as one of us, even though he hasn't claimed her yet, much to our frustration. She's trustworthy, loyal, and strong…though very short tempered. I enjoy rilling her up.

"Something must've happened last night to cause her to leave. She wouldn't say what it was…but she looked pretty upset," explains Caspian.

"Darius did mention he wanted to mark someone else," retorts Silas.

"Then he's a fool!" I growl. I can't believe he could even think of marking someone else when he's found his erasthai.

"Don't get involved," warns Silas. I'm making no such promises.

"Yeah, you're in a lot of trouble yourself, Julian," agrees Caspian. "There's going to be hell to pay when the queen hears about your latest indiscretion… leaving through the main entrance no less." he shakes his head at my newest stunt. "The hell's going to explode." Oh, I'm counting on it.

I grin and pull the door open as we reach my bedchamber. I give them a quick salute before I disappear inside. I'm waiting for hell to explode.

---

There's always tension between mother and me. I'm not the crown prince — that duty falls to Caspian — but at two hundred years old, she insists it's past time I found a mate of my own. Give her a grandchild to spoil, if nothing else. My mother has made her choice clear in the form of Lady Seraphina, the daughter of one of her closest friends. Forget the idea of finding my erasthai. Mark Lady Seraphina and be done with it.

As a lycan, we are born to recognize the one. Our erasthai. Our life force. The one who calls for our soul. The one who would mold to fit us even more so physically, mentally, and spiritually once we mark and claim her as ours. I may be a player, but when you've lived for hundreds of years searching, loneliness creeps in. I know that no amount of meaningless hookups can make me feel whole.

All those women I hook up with, they know the score. They're mostly sophisticated socialites. Definitely no blushing virgins. They know what they're in for. Just some fun.

Still, some grow clingy. Most of them hope to be the one I finally mark.

I refuse to mark just anyone. Marking anyone else will never satisfy my soul…definitely not Lady Seraphina. I will find my erasthai one day. I need to find her.

As expected, hell did explode. My mother and I had a huge argument that very morning. The argument had me destroy some parts of the palace, including my own bedchamber. The fight had also the expected result: my uncle, King Alexandros encouraged me to take a break. That means I'm free to stay away from the Royal Palace and Germany for a few years. I have a plan.

"Come on, throw the dart already," I mutter to myself after my last one landed somewhere in the middle of Ocean

Yeah, that's right. My grand plan is throwing the dart on the map to figure out where we're going to spend the next few years.

"This is stupid, Julian…throwing the dart. Really? Why can't we just pick a good college that offers a good program that we like, apply like normal people do and just go?" Livana asks, arms crossed, watching me line up my next throw. BORING.

"That's a stupid way to do it…besides, this is more fun," I disagree. "Look, the last time I did it, you ended up meeting Caspian. You still think it's stupid?"

At least I plan on going to college instead of a high school like the last time. These people should be thankful. Where's the gratitude?

"Just throw it already, Julian," Caspian says, arms crossed, clearly done waiting.

"Fine!!!! Watch and learn," I tell them, ignoring the eye roll from Livana. I close one eye and take aim.

The whole pack's gathered around the map Caspian, Silas, Selene, Livana, all of them waiting to see where I'll send us next.

"How did you convince everyone else that this is how you decide where we're spending the next few years of our lives? By throwing a dart at a map?" Livana asks as I pull my arm back.

"Yup. And you're all lucky enough to witness history in the making."

The dart whizzes through the air and lands right on the edge of the USA. Near the ocean.

"That's it! The dart has spoken. Pack your bags, everyone. We're going to California."

To my new readers, even though this book can stand on its own, I highly recommend that you read Rejected by my mate, Captured by a dominating lycan king First

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
39 Capítulos
1
บทที่1 เด็กหลงทางคลับบ้านเลขที่ 0คลับบ้านเลขที่ 0 คือสถานที่ที่ไม่เคยมีใครเดินผ่านแล้วไม่หยุดมองตัวคลับตั้งอยู่บนตึกเก่าย่านใจกลางเมือง แต่ด้านในกลับถูกรีโนเวตใหม่ทั้งหมด กลายเป็นสถานบันเทิงที่หรูหราและลึกลับที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองใหญ่หน้าประตูไม่มีชื่อร้าน ไม่มีป้ายไฟระยิบระยับ มีเพียงป้ายเล็ก ๆ สีดำด้าน เขียนว่า ‘0’ ด้วยอักษรสีทองเมทัลลิกคนที่ได้เข้ามาที่นี่..ต้อง ‘รู้จัก’ หรือ ‘มีชื่อ’ อยู่ในลิสต์เท่านั้นเมื่อก้าวพ้นประตูกระจกนิรภัยบานใหญ่เข้าไป เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์นุ่มลึกก็โอบล้อมทันที ไม่ดังเกินไป ไม่เบาเกินไป ไฟหลากสีไล่ระดับอย่างมีจังหวะ เสริมกับดีไซน์ภายในที่ใช้โทนดำ เทา และทองเป็นหลัก ให้ความรู้สึกล้ำค่าแต่ชวนระวังตัวพื้นทางเดินเป็นหินแกรนิตเงาวับ เคลือบเงาจนสะท้อนเงาแสงไฟกะพริบ“เพิ่งรู้ว่ามีคลับสวย ๆ แบบนี้อยู่ด้วย” จูน นักศึกษาสาวปีหนึ่ง คณะบริหาร ที่บ้านเปิดร้านอาหาร พ่อแม่เป็นคนดูแลกิจการ เป็นลูกสาวคนเดียว ไม่มีพี่ไม่มีน้อง“กูก็เพิ่งรู้มาจากพี่กูอีกที เห็นมันบอกว่าที่นี่บริการดี” กัส นักศึกษาปีหนึ่ง เรียนคณะบริหาร พ่อแม่เสียไปนานแล้ว อาศัยอยู่กับญาติ เป็นเพื่อนส
Ler mais
2
บทที่2 แมวน้อยเมาเหล้า3นาทีผ่านไปเสียงเปิดประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก้าวออกมาอย่างช้า ๆ แก้มแดงจัด ดวงตาฉ่ำเยิ้มจนแทบจะปิดสนิท เธอเงยหน้ามองรอบห้องอย่างงุนงง ราวกับลืมไปว่าเมื่อครู่เดินเข้ามายังไง“เมื่อกี้เดินมาทางไหนนะ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางขยับปลายเท้าอย่างไร้จุดหมาย แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับชายหนุ่มในชุดสูทดำ ที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมบนโซฟาหนังตัวใหญ่ทันทีที่คนตัวเล็กเห็นชายหนุ่ม สองขาเล็กในรองเท้าส้นสูงก็เดินเซเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ เธอยิ้มบาง ๆ อย่างคนเบลอ ดวงตาเยิ้มฉ่ำไม่แพ้ริมฝีปากที่เผยอขึ้นนิด ๆ“พี่นั่งตรงนี้เองเหรอคะ” เธอเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนหวานจนเกินควบคุม ทันทีที่เธอเดินไปถึงโซฟา เธอก็เซล้มลงบนตักของชายหนุ่มทันที โดยที่เธอและเขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ มือที่ถือแก้วเหล้าชะงักค้าง กลิ่นหอมหวานของเธอลอยแตะจมูก แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเลย นอกจากนั่งนิ่ง ๆ“ขอบคุณนะคะที่บอกทางไปห้องน้ำ”“...” เขายังคงนิ่ง“พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถาม จ้องมองใบหน้าคมเข้ม เธอยังคงนั่งอยู่บนตักของเขาไม่ยอมขยับไปไหน เขาเองก็ไม่ได้ขยับตัวเ
Ler mais
3
บทที่3 ทำความรู้จักกับแมว“แมวบ้านพ่อมึงกินเหล้าเหรอ” บลูเอ่ยถามน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย“ก็เหมือนแมวบ้านแม่มึงนั่นแหละ” คิงเอ่ยตอบ“มันสู้เว้ย วันนี้มันสู้”“สงสัยกินเด็กไปแล้วมีพลัง” เจย์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ“กูอยากกินเด็กบ้าง ช่วงนี้ไม่ค่อยมีพลังเลย” บลูเอ่ยขึ้น ทำให้ไอ้สี่ตัวที่เหลือรีบหันมามองที่คนพูดทันที “อะไร?”“มึงเนี่ยนะอยากกินเด็ก เกลียดเด็กอย่างกะอะไร แล้วบอกอยากกินเด็ก” ไรอันเอ่ย“เดี๋ยวกูพาไปกินเอาไหม” ร็อคเอ่ยถามบลู“ที่ไหน”“บ้านร้าง”“ไปทำไมบ้านร้าง”“ผีเด็กไง มึงชอบไหม” ร็อคเลิกคิ้วสูง จ้องมองใบหน้าคมอย่างกวน ๆ“ส้นตีนเถอะครับ!” บลูเอ่ยตอบเสียงดัง“งั้นไปนวดดีไหม มีเด็กให้เลือกเยอะแยะเลย” ไรอันเอ่ย“พอเลย ร้านที่มึงบอกว่าเด็ด ๆ กูเข็ดฉิบหาย” บลูส่ายหน้าทันที ให้ตายกูก็ไม่ไปร้านที่มึงว่านั้นอีก“ทำไมวะ” คิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ร้านที่มันพากูไปนะ มีแต่อายุสี่สิบบวกทั้งนั้นเลย กูไม่เห็นเด็กที่มันว่าสักคน”“ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีที่บลูเอ่ยตอบหนุ่ม ๆ นั่งพูดคุยเล่นกันต่ออีกไม่นาน ทุกคนก็พากันแยกย้าย บ้านใครบ้านมัน จะมีก็แต่ไอ้คิงที่ยังคงอยู่ที่คลับบ้านเลขที่ 0 อยู่
Ler mais
4
บทที่4 มีสาวอยู่บนรถมหาลัยAAรถหรูแล่นเข้ามาภายในมหาลัย ก่อนที่จะขับตรงไปจอดที่หน้าตึกคณะบริหารตามที่คนตัวเล็กเอ่ยบอก ทันทีที่รถจอดอยู่หน้าตึกบริหารแล้ว เธอก็หันมาเอ่ยขอบคุณชายหนุ่มทันทีที่ใจดีมาส่งเธอ“ขอบคุณนะคะที่มาส่งหนู” เธอเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ“ทำไมถึงไม่กลับบ้านไปอาบน้ำก่อน” คิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“อาบที่มหาลัยก็ได้ค่ะ พอดีบ้านหนูอยู่ไกลมาก กลัวเข้าเรียนสายค่ะ” เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงรีบ ๆ ทันทีที่เอ่ยจบประโยคเธอก็รีบลงจากรถของชายหนุ่มทันทีคิงยังคงจอดรถอยู่ที่หน้าตึกคณะบริหารอยู่ เขายังไม่ได้ไปไหน จนคนตัวเล็กเดินหายลับเข้าไปในตึก เขาจึงขับรถออกมาจากมหาลัย ทว่าเขาก็ยังไม่ได้กลับเช่นกันคิงขับรถมาจอดอยู่ที่หน้ามหาลัย อยู่ที่หน้าร้านอาหารตามสั่ง เขานั่งอยู่บนรถอย่างใจเย็น ไม่ได้ขยับร่างกายเลยแม้แต่น้อย สายตาคมจ้องมองไปที่หน้ามหาลัย เหมือนกำลังจ้องมองหาใครอยู่เพียงครู่เดียวคนที่เขากำลังมองหาก็เดินออกมาที่หน้ามหาลัย จูนเดินออกมาที่หน้ามหาลัย ก่อนที่จะมองซ้ายมองขวาดูรถเพื่อที่เธอจะข้ามถนน แล้วเธอก็เดินข้ามถนนมา ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในบ้านห
Ler mais
5
บทที่5 งานสบาย ๆชายหนุ่มช่วยโอบประคองเธอให้ลุกขึ้นยืน ก่อนที่จะพาเธอไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ พอเดินมาถึงโซฟาตัวใหญ่ คิงก็ปล่อยให้เธอนั่งลงที่โซฟาอย่างเบามือ ทว่าเลขาคนสวยยังคงมีแผนให้หัวอีกเยอะ เธอทำท่าทางว่าล้มลงไปที่โซฟา ทำให้คิงล้มลงไปด้วย ทำให้ชายหนุ่มคร่อมอยู่บนเรือนร่างของเลขาสาว“อุ้ย! หนูขอโทษค่ะเฮีย พอดีหนูเจ็บขาค่ะ” เธอรีบเอ่ยขอโทษเขาทันที ก่อนที่เธอจะใช้สายตายั่วยวนเขา“เห้ย ๆ!” เสียงร้องห้ามดังขึ้น ทำให้คิงรีบดีดตัวออกห่างจากเลขาสาวทันที ตอนแรกเขาก็จะออกจากห่างจากเธอแล้ว แต่แขนทั้งสองข้างยังถูกจับอยู่ มือแน่นอย่างกับมือตุ๊กแก“ที่นี่ออฟฟิคกูนะเว้ยไอ้คิง” ร็อคเอ่ยขึ้นทันที ก่อนที่จะเดินเข้ามาภายในห้อง คิงถอยห่างออกจากโซฟา“อย่าเยอะ!” คิงเอ่ยตอบ ก่อนที่จะหันไปเอ่ยพูดกับเลขาสาว “เธอออกไปก่อน รอฟังข่าวดีอยู่ข้างนอกก็พอ”“ค่ะเฮีย^_^” ในใจตื่นเต้นสุดขีด ทว่าในความเป็นจริงที่เธอจะต้องเจอในทางขนาดหน้านั้น เธออาจจะต้องร้องขอชีวิตจากคิงก็ได้“มีอะไร?” ร็อคเลิกคิ้วสูงเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เลขาสาวเดินออกไปแล้ว“มึงเปลี่ยนเลขาใหม่เหรอ”“เปล่า กูแค่ให้ไอ้ตามไปอยู่ประจำโกดังใหญ่อีกสาขา” ตาม เล
Ler mais
6
บทที่6 หลงทางหรือตั้งใจคลับบ้านเลขที่ 0หลังจากที่เขาพาเลขาสาวไปส่งในสรรค์ที่เธอชอบแล้ว เขาก็กลับมาที่คลับทันที คิงเดินขึ้นมาที่ชั้นบน ชายหนุ่มเปิดประตูห้อง VIP1 ทันที เขาเดินเข้ามาภายในห้องนอน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของแมวน้อยก็ลอยแตะปลายจมูกคมทันที“ไม่คิดว่าจะทิ้งกลิ่นไว้ที่นี่ด้วย” เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ คิงถอดเสื้อผ้าที่ล่ะชิ้นออกจากเรือนร่างกำยำ เผยให้เห็นคิงน้อยที่มันไม่ได้น้อยตามชื่อ เผยให้เห็นทุกสัดส่วนของร่างกายเขาชายหนุ่มเดินไปยืนอยู่ใต้ฝักบัวอันหรูหรา เปิดน้ำให้ไหลผ่านร่างกายเขา ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปกดสบู่เหลวจากขวด แล้วเอามาลูบไล้ให้ทั่วร่างกาย มือหนาลูบไล้สบู่อยู่ที่แก่นกายใหญ่ ที่ดูเหมือนว่ามันกำลังผ่องตัวมากขึ้น เพราะความคิดในหัว เพราะกลิ่นน้ำหอมที่ลอยแตะจมูกเมื่อครู่“หึ! ไม่คิดว่าแค่กลิ่นน้ำหอมก็จะทำให้มันตื่นตัวได้ขนาดนี้” คิงเอ่ย ก้มลงมองแก่นกายในมือ ก่อนที่จะปล่อยให้มันอยู่ในที่ของมันต่อไป ถึงมันจะใหญ่จนเขาเริ่มปวดหนึบก็เถอะ วันนี้เหนื่อยมากแล้ว ไม่มีเวลามารีดน้ำหรอก21:45 น.ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงิ
Ler mais
7
บทที่7 พี่คิงหลงเด็กเข้าแล้วเขาเปิดประตูให้กับบลู คนตัวเล็กยังคงยืนแอบอยู่ด้านหลังของคิงเช่นเดิม เธอตัวเล็กจนร่างกายของคิงบังเธอจนมิด แทบมองไม่เห็นเธอเลยที่ยืนอยู่ด้านหลัง“แน่ใจ?” บลูเลิกคิ้วเอ่ยถาม มันกำลังจะกวนตีนเขา“อืม” คิงเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ ก่อนที่จะหันมาเอ่ยกลับแมวน้อยที่ยืนแอบอยู่ด้านหลังของเขา “มันเห็นหมดแล้ว แอบไม่มิดหรอก”“แฮร่~”“สวัสดีค่ะ หนูชื่อจูนนะคะ” เธอเอ่ยแนะนำตัวทันที“สวัสดีครับ พี่ชื่อบลูนะ” บลูเอ่ยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มของมัน กำลังทำให้อีกคนไม่พอใจเป็นที่สุด“ยิ้มเหี้ยอะไร” คิงเอ่ย“ขี้หวงฉิบหาย” บลูเอ่ยตอบ ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่“นี้อีกคน ยิ้มอะไร?” คิงหันมาเอ่ยถามจูนน้ำเสียงหงุดหงิด“ฮ่า ๆ หวงเหรอคะ” จูนแกล้งเอ่ยแซว“ทะลึ่งแล้ว ไป! เดี๋ยวไปส่ง” คิงเอ่ย มือหนาเอื้อมไปจับมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนที่จะพาเธอเดินออกจากห้อง แล้วลงมาที่ชั้นล่างในทันทีแน่นอนว่าทั้งคู่เป็นจุดสนใจของคลับทันที เพราะโดยปกติแล้วคิงจะไม่ลงมาชั้นล่างเลยถ้าไม่จำเป็น สาวน้อยสาวใหญ่ก็มารอที่จะได้พบเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่เคยได้เจอเขาเลยสักครั้งเดียว“พี่ขึ้นไปหาเพื่อ
Ler mais
8
บทที่8 หลงเด็กจริงจังหนึ่งชั่วโมงผ่านไปภายในรถหรูคันสีดำที่กำลังมุ่งหน้าออกจากคลับ เสียงเงียบมีเพียงลมหายใจของคนสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง ชายหนุ่มพาหญิงสาวไปแจ้งความเอาไว้แล้ว พร้อมด้วยหลักฐานกล้องวงจรปิด ตามด้วยคนร้ายที่เขายอมเอาไปมอบให้กับตำรวจ เพียงเพราะเธอขอร้องเอาไว้ ส่วนเพื่อนทั้งสองคนถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปลอดภัยแล้วเช่นกัน“แน่ใจว่าจะไม่ไปหาหมอ” คิงเอ่ยถาม หันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างเขา“หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” จูนพูดขึ้นเบา ๆ“แน่ใจ”“ค่ะ หนูไม่ได้เป็นไรมากจริง ๆ” เธอเอ่ยย้ำอีกครั้ง ก่อนที่จะคลี่รอยยิ้มเอ่ยถามกลับ “พี่ห่วงหนูเหรอ”“ครับ” คิงเอ่ยตอบทันที ไม่มีลังเล“ตอนนี้พี่แทนตัวเองว่าพี่แล้วนะ ห้ามเปลี่ยนคำพูดด้วย แทนตัวเองแบบนี้น่ารักดีค่ะ” เธอเอ่ย“...” ชายหนุ่มคลี่รอยยิ้มส่งกลับให้เธอ เขาไม่ได้เอ่ยพูดอะไร“พี่ส่งแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูเดินเข้าไปเอง” จูนเอ่ยขึ้นทันทีที่รถของคิงกำลังจะแล่นเข้าไปภายในหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่“ทำไมไม่ให้ไปส่งหน้าบ้าน”“กลัวพ่อแม่ตกใจค่ะ ไว้วันหน้าแล้วกันนะคะ อีกอย่างบ้านจูนก็อยู่ใกล้ป้อมยามค่ะ พี่สบายใจได้”“อืม” เขาเอ
Ler mais
9
บทที่9 ปัญหาใหญ่บริษัทจิวเวลรี่ เดอะคิงรถหรูแล่นเข้ามาจอดที่โซนจอดรถของผู้บริหารระดับสูง ประตูรถถูกเปิดออก ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเดินลงจากรถ ด้วยท่าทีที่สง่างามสมกับเป็นผู้บริหารทุกอิริยาบถคิงเดินเข้าไปภายในบริษัท พนักงานทุกคนต่างก็สวัสดีทักทายเขากันทั้งนั้น น้อยครั้งมาก ๆ ที่เขาจะเข้าบริษัท ส่วนมากเขาจะอยู่เบื้องหลัง ทำงานเงียบ ๆ ถ้าไม่มีประชุมหรือเหตุจำเป็น จะไม่ค่อยเห็นเขาอยู่ในบริษัทเท่าไหร่“ห้องประชุมเตรียมพร้อมแล้วครับ” เลขาคนสนิทเอ่ยรายงานทันทีที่เห็นผู้เป็นนาย“อืม อีกสองนาทีเริ่มประชุม” คิงเอ่ยน้ำเสียงเรียบ“ครับ”ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งอยู่ภายในห้องประชุม เขานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ด้วยสีหน้าจริงจัง ภายในหัวถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ ทุกคนไม่มีใครส่งเสียงเลยสักคนเดียว“เริ่มการประชุม” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้มหลังจากนั้นการประชุมก็เริ่มต้นขึ้นในทันที การประชุมกินเวลานานไปถึงสองชั่วโมง ทุกคนในห้องประชุมล้วนจริงจัง สีหน้าตึงเครียดทุกคนสองชั่วโมงผ่านไปการประชุมจบลง พนักงานทุกคนทยอยเดินออกจากห้องที่ล่ะคน ภายในห้องประชุมจะเหลือก็แค่ คิง แล้วก็เลขาคนสนิทของเขาเท่านั้นที่ย
Ler mais
10
บทที่10 ลองตายดูชั้นบนสุด ห้องทำงานภายในห้องทำงานถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ แต่ไอ้ตัวทำลายความเงียบมันกำลังจะเริ่มสร้างความปั่นป่วนให้กับเขา บลูกับไรอันเปิดประตูเข้ามาภายในห้องทำงานใหญ่ ไรอันเดินมาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ ส่วนบลูเดินไปหาคิงที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่ม“ให้เรียกน้องจูนให้ไหม” บลูเอ่ยถามเสียงเบา“กวนตีน” คิงเอ่ยตอบ“แต่คงเรียกให้ไม่ได้ เพราะน้องเรียนอยู่”“ไอ้บลู!” คิงเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทำให้ไรอันหันมาสนใจที่ชายหนุ่มทั้งสองคน“เสียงดังทำไม กูพูดความจริงทั้งนั้น” บลูเอ่ย เขาทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้หนังสีดำ ที่อยู่ตรงข้ามกับคิง“กลับไปได้แล้ว กูเบื่อพวกมึง” คิงเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย มือหนายกขึ้นมานวดขมับเบา ๆ เพื่อให้ตัวเองผ่อนคลาย“กูกลัวมึงเหงา เลยหาเวลาว่างมาอยู่เป็นเพื่อน” ไรอันเอ่ย“เฮ้อ~ แล้วแต่เลยครับเพื่อน” คิงเอ่ยพร้อมกับเสียงถอนหายใจหลังจากนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมภายในห้องทำงานอีกครั้ง คิงนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ส่วนไอ้สองตัวนั้นนั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ก๊อก! ก๊อก!เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่จะได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง คนด้านนอกจึงเปิดป
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status