All Chapters of แค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat): Chapter 31 - Chapter 39

บทที่31 ครั้งแรก/NCเขาอุ้มร่างบางแนบอก เสียงดนตรีในโซนคลับค่อย ๆ จางหายไปเมื่อประตูห้อง Vip ชั้นบนปิดลง เขาวางเธอลงอย่างแผ่วเบาบนเตียงกว้าง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอทำให้เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับอยากจดจำทุกสัมผัส“พี่คิง…” เสียงเล็กเรียกชื่อเขาเบาเหมือนกระซิบ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาอย่างชัดเจน ทั้งลังเล ทั้งหวั่นไหว“ยังไงก็ไม่รอด” เขาพูดเสียงต่ำ แววตาคมกริบแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนจูนเม้มปากแน่น ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ความใกล้ชิดของเขาเหมือนกลืนกินอากาศรอบตัว เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าอะไร แต่ทุกครั้งที่สายตาเขามองมา หัวใจเธอก็แทบละลายคิงโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่พัดลงข้างแก้มของเธออย่างเบามือ“รู้ไหม… ตั้งแต่วันที่หนูเข้ามาในชีวิตพี่ โลกทั้งใบของพี่ก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย”เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่นจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ความอุ่นจากฝ่ามือที่แตะข้างแก้มไล่ไปรอบกรอบหน้า เหมือนกำลังทิ้งร่องรอยของความรู้สึกไว้ทีละน้อย“พี่…” จูนเอ่ยได้แค่คำเดียว ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะทาบทับลงมาใกล้จนเหลือเพียงระยะหายใจชนกันรสสัมผัสนั้นอ่อนโยนในตอนแรก… แต่กลั

บทที่33 ของขวัญจากใจหลังอาหารเช้า ทั้งคู่ช่วยกันเก็บโต๊ะอย่างเงียบสงบ เสียงจานชามกระทบกันเบา ๆ คลอไปกับเสียงเพลงจากลำโพงที่คิงเปิดไว้ จูนยืนล้างจาน ส่วนคิงยืนอยู่ข้าง ๆ คอยส่งผ้าเช็ดจานให้ ภาพเรียบง่าย ทว่าเต็มไปด้วยความอบอุ่น“ไม่ต้องช่วยก็ได้นะคะพี่คิง เดี๋ยวหนูล้างเอง”“ไม่ได้ครับ หนูเป็นแฟนพี่ ต้องดูแลให้ครบทุกขั้นตอน” เขาพูดพลางยื่นมือมาจับข้อมือเธอเบา ๆ “แต่ถ้าหนูอยากล้างเองจริง ๆ พี่จะยอม...แค่มีรางวัลให้พี่”“รางวัล?” เธอเลิกคิ้วถามทั้งที่มือยังถือฟองน้ำ“ใช่ครับ รางวัลคือ..จูบหนึ่งที”“พี่คิง!” เธอหัวเราะทั้งเขินทั้งตกใจ “พูดอะไรแบบนั้นเนี่ย เดี๋ยวก็มีคนมาได้ยินหรอก”“ใครจะได้ยิน เช้า ๆ แบบนี้มีแค่เราสองคน” เขาเอ่ยตอบพร้อมขยับเข้ามาใกล้จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ข้างแก้ม“พี่คิง...” จูนเรียกชื่อเขาเสียงเบา แววตาเธอทั้งเขินทั้งหวั่นไหวคิงยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงจรดริมฝีปากกับขมับของเธอเบา ๆ“รางวัลพี่เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน” เขากระซิบแผ่ว แล้วถอยออกไปยืนพิงเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์“คนเจ้าเล่ห์...” เธอบ่นพึมพำ แต่ก็ยิ้มไม่หยุดหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย คิงเดินพาคนตัวเล็

บทที่35 รักนะครับกลางคืนค่อยๆ คลี่คลายตัวลง เบื้องนอกถูกปกคลุมด้วยความมืดสนิท แต่แสงไฟนวลจากโคมไฟระย้ากลางห้องสะท้อนบนพื้นเงางาม สร้างเงารูปทรงประหลาดที่กระจายไปทั่วห้อง ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ดังแผ่วผสมกับเสียงดนตรีเบา ๆ ทำให้ความรู้สึกทั้งหรูหราและเป็นกันเองผสมผสานกันอย่างลงตัวกลางโต๊ะยาว ถูกจัดวางด้วยจานชามและถ้วยแก้วอย่างเรียบร้อย แต่ละจานล้นไปด้วยอาหารหลากหลาย ทั้งสลัดสดสีเขียวสลับแดง ปลาย่างหนังกรอบร้อน ๆ ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ข้าวอบหม้อดินร้อนฉ่า และเมนูเนื้อที่นุ่มจนแทบละลายในปาก น้ำจิ้มรสจัดจ้านวางอยู่ข้าง ๆ เติมเต็มกลิ่นอายของมื้อค่ำให้สมบูรณ์แบบ“กินกันเยอะ ๆ นะ แม่ทำสุดฝีมือเลยนะเด็ก ๆ” แม่ของจูนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มสดใส“วันนี้หนูจะกินให้อิ่มจนลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ” คนตัวเล็กเอ่ยน้ำเสียงติดเล่นเล็กน้อย“ถ้าเป็นแบบนั้น พี่ก็ต้องอุ้มหนูกลับบ้านใช่ไหม” คิงเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน“บ้า! จูนหมายถึงอิ่มแบบแน่นพุงเฉย ๆ ไม่ได้จะให้พี่คิงมาอุ้มกลับสักหน่อย” เธอเอ่ยเถียงเสียงอ่อน“ยังไงพี่ก็อุ้มกลับอยู่แล้วครับ” คิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก

บทที่37 เธอแม่งดื้อหลายอาทิตย์ผ่านไปทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น คลับบ้านเลขที่ 0 ก็กลับมาตามปกติ ไม่มีใครกล้าก่อเรื่องอีก ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีไปหมด ทั้งธุรกิจ ชีวิต และความสัมพันธ์ของเขากับจูนบ้านหลังใหม่ของคิงที่เพิ่งซื้อไปได้ไม่นาน ตอนนี้มันเข้าที่เข้าทางแล้ว ของทุกอย่างถูกย้ายเข้ามาหมดแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ก็ถูกย้ายถูกซื้อเข้ามาติดตั้งจนครบทุกอย่างเช้าวันนี้...แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน กระทบเข้ากับปลายเท้าของคนที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ไม่ใช่ใคร เขาคืนเจ้าของบ้านที่ตอนนี้กำลังนอนกอดหมอนข้างอย่างสบายใจเหมือนคนไม่มีธุระ ไม่มีอะไรให้ทำในชีวิตแล้วสภาวะทิ้งตัวเว่อร์ในขณะที่อีกฝั่งของเตียง กำลังวุ่นวายสุดชีวิตกับการรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัย“ตาย! ตายแน่! สายแล้วด้วย จะทันไหม”เธอพูดพลางวิ่งวุ่นรอบห้อง เปิดตู้เสื้อผ้าเสียงดังปัง แล้วหยิบผ้าขนหนูออกมาทันที เสียงตู้ดังจนคิงขมวดคิ้วในขณะที่ยังนอนหลับตาอยู่“ทำไมเสียงดังแต่เช้าเลยครับ...” น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นพร้อมกับมือใหญ่ที่คว้าหมอนมากอดแน่นกว่าเดิม“พี่

บทที่39 ใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากที่เรื่องของบลูจบลงแล้ว คิงก็ตรงมาที่มหาลัยทันที เพราะตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วเสียงรถสปอร์ตคันหรูค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะ สายตาของนักศึกษาหลายคนจับจ้องมาที่รถทันที เพราะเห็นทุก ๆ วันจนจำได้แล้วว่าคนขับคือใคร แล้วมารับใคร“พี่คิงมาอีกแล้ว...”“แฟนพี่คิงนี่ดวงดีชะมัดเลยว่ะ”“แหม ก็เขารักกันนี่นา”เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็นระลอก ๆ ก่อนที่เจ้าของรถจะเปิดประตูลงมาอย่างสง่างาม ใบหน้าคมเรียบนิ่ง แต่รอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากกลับทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นขึ้นในทันทีคิงพิงรถ รอเพียงครู่เดียว ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าใบโต ใบหน้าเธอยังมีเหงื่อบาง ๆ จากการพรีเซนต์งานเมื่อบ่าย แต่พอเห็นเขา เธอก็ยิ้มกว้างทันที“พี่คิง~” เสียงเรียกสดใสทำให้เขาอดยิ้มตามไม่ได้“เหนื่อยไหมครับวันนี้”“เหนื่อยมากเลยค่ะ พรีเซนต์ตั้งแต่เที่ยงยันบ่าย”“แล้วเป็นยังไงบ้าง”“ผ่านฉลุยค่ะ” จูนยิ้มจนตาหยี “แต่เหนื่อยจนอยากกลับไปนอนแล้วเนี่ย”“ไม่ได้สิ วันนี้พี่จะพาไปกินข้าว”“แต่หนู...”“ไม่มีแต่” เขาพูดแทรกเสียงเรียบ แววตาอบอุ่น “วันนี้พี่มีอะไรจะบอก”จูนชะงักไปเล็กน้อย มองหน้า