Semua Bab Bet on you เดิมพันร้ายเล่ห์รักราม: Bab 31 - Bab 40

“เดี๋ยวไปส่งนะ”เสียงทุ้มดังจากข้างหลังตามมาด้วยสัมผัสแสนอ่อนโยน รามโน้มลงหอมแก้มนวลใสสุดปอดอย่างหวงแหน“ไม่ต้อง ฉันไม่อยากซ้อนมอไซต์ ผมมันยุ่ง”ไอริหันไปปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากให้เขาไปส่งแต่เพราะยานพาหนะที่เขาจะใช้ดันเป็นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่คันโปรดของเขานั่นแหละ ซึ่งเธอเคยบอกเขาหลายครั้งแล้วว่าไม่ชอบ ขับก็เร็ว ร้อนก็ร้อนและที่สำคัญ…มันทำให้ผมที่จัดทรงมาอย่างดีต้องยุ่งเหยิงเละเทะทุกครั้งเลย“งั้นเอารถยนต์ไป”รามว่าพร้อมชูกุญแจรถหรูอย่างเชื้อเชิญ ไอริเห็นแบบนั้นก็ย่นจะจมูกให้ด้วยความหมั่นไส้...มีรถยนต์ก็ไม่บอก ปล่อยให้ซ้อนท้ายมอไซต์อยู่ได้“จะทำอะไร?”ไอริเอ่ยถามเมื่ออยู่ ๆ รามก็ขยับมายืนซ้อนข้างหลังแล้วรวบผมเธอขึ้นมัดเป็นหางม้าด้วยยางรัดผมที่เขามัดจะพกติดตัวตลอด“มัดผมขึ้น”เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางจ้องดวงตาคู่สวยผ่านกระจกเบื้องหน้า ที่อยากให้เธอมัดผมขึ้นไม่ใช่เพราะอยากเปลี่ยนลุคเปลี่ยนสไตล์หรอก แต่เขาอยากให้เธอโชว์รอยแดงที่คอ ที่เขาทำทิ้งไว้“ไม่มัด...” ไอริพยายามห้ามพร้อมขยับตัวหนีทว่ากลับช้ากว่าที่คิด เมื่อผมยาวสลวยของเธอถูกรวมตรึงเป็นทรงหางม้าเรียบร้อย “แล้วเอายาง

ภายในรถหรูอันเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงถอนหายใจสลับกันไปมาระหว่างชายหญิงรามไม่อยากเป็นคนเปิดประเด็นพูดก่อนเพราะโกรธที่ไอริมัวแต่ลังเลไม่ให้คำตอบเขาสักที ในเมื่อเขางอนเธอก็ต้องง้อบ้างสิไม่ใช่ให้เขาง้ออยู่ฝ่ายเดียวส่วนไอริเองก็ไม่มีอารมณ์จะพูดคุยอะไรทั้งนั้น เพราะกำลังอยู่ในห้วงความคิดถูกความหวาดระแวงกัดกินข้างในใจ เธอแค่กลัวว่ารามจะหลงกลเสน่ห์สุดแสนเย้ายวนของปลายฝัน...ผู้หญิงที่จ้องจะแย่งทุกอย่างไปจากเธอ“ราม”“ไอ”บทจะพูดก็พูดขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งสองหันมามองหน้ากันด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเป็นรามที่พยักพเยิดหน้าให้เธอ“พูดก่อนเลย”“นายพูดก่อนเลย” ไอริส่ายศีรษะไปมาเพราะคิดว่าเรื่องที่รามจะพูดคงสำคัญกว่าเรื่องของเธอ“ไม่ เธอพูดเลย” รามว่าพร้อมเบือนหน้าหนีออกไปข้างนอกอย่างปฏิเสธ“ผู้หญิงคนเมื่อกี้ นายรู้จักด้วยหรอ?”“คนไหน?” ใบหน้าหล่อกันมาสบแววตาหวาดหวั่นของไอริ พร้อมขมวดคิ้วแน่นเป็นปม&ldquo

“เดี๋ยวสิราม~~”น้ำเสียงหวานแหลมอย่างจงใจเสแสร้ง ของหญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปดังขึ้นตามหลังชายหนุ่มร่างสูง ที่กำลังเดินอาด ๆ ไปยังรถยนต์ของตัวเองด้วยท่าทีหงุดหงิดพร้อมจะระเบิกออกมาได้ทุกเมื่อใบหน้าคมคายแสนหล่อเหลาขมวดนิ่วแน่น แววตาขุ่นเคืองบ่งบอกถึงความไม่พอใจถึงขีดสุดเขากลอกตาขึ้นอย่างเอือมระอา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่าเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังไม่หยุด“ราม...รอเราด้วยสิ”“จิ๊! อย่ามายุ่งดิ! พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงวะ...ฉันไม่กินเนื้อแรด!!”เสียงทุ้มต่ำของรามแผดลั่น กึกก้องไปทั่วลานจอดรถคล้ายเสียงฟ้าคำรามกลางวันแสก ๆ แววตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ก็เขาปฏิเสธเธอไปแล้วหลายครั้งแต่เจ้าตัวก็ยังจุ้นจ้าน ไม่เลิกตามตื๊อเสียทีไม่รู้ว่าที่หน้าโบกคูชชั่นหรือปูนซีเมนต์กันแน่ถึงแม้จะโดนด่าโดนไล่แต่ปลายฝันก็ไม่ย่อท้อ ยังเลื่อนมือเล็กมาแตะท่อนแขนของเขา ทว่ากลับถูกสะบัดออกอย่างแรงจนทำให้เธอเซถอยหลังไปเล็กน้อย ใบหน้าเหวอราวกับถูกตบกลางใจ สายตาของรามในวินาทีนั้นเต็มไปด้วยความชิงชัง รังเกียจอย่างไม่คิดปิดบังเลยสักนิด“มะ...ไม่ เราก็แค่กลัวรามเข้าใจผิด ค

--ด้านราม--ติ่ง! ๆ ๆ ๆเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ที่วางอยู่บนอกแกร่งดังขึ้นอย่างต่อเนื่องรบกวนคนที่พึ่งได้นอนตอนตีสี่ให้ตื่นจากภวังค์เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อย ๆ เบิกขึ้นอย่างช้า ๆ รามหันไปมองรอบ ๆ หวังจะเจอร่างบางที่เขารอทั้งคืนนอนอยู่ข้างกายทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่าจึงทำได้เพียงเปิดดูข้อความที่พึ่งได้รับ?? :: มาว่ากูเหี้ย มึงก็เหี้ยเหมือนกันนั่นแหละวะ...มึงทำอะไร ไอริถึงร้องไห้มาฟ้องกูราม :: มึงเป็นใคร?คิ้วหนาขมวดเป็นปมพร้อมกับนิ้วที่พิมพ์ส่งไปด้วยความสงสัย?? :: คนที่มึงบอกว่าพร้อมยัดกูเข้าโลงไง ไอ้รามราม :: ไอ้แดน?แดน :: มึงทำอะไรไอริ?ราม :: ไม่ต้องเสือก!แดน :: เมื่อคืนไอขอมานอนกับกูทันทีที่สายตาไล่อ่านถึงข้อความสุดท้ายก็เหมือนกับมีใครมาจุดไฟโทสะในหัวของรามให้ลุกโชนขึ้นทันที มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ขากรรไกรขบกันแน่นจนเห็นเป็นสันนูน แววตาคมดุดันจ้องข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่านี่เขารอเธอทั้งคืน โทรตามทั้งคืนและเป็นห่วงทั้งคืนแต่เธอกลับไปนอนกับแดนงั้นหรอ?ราม :: มึงอย่ามามั่ว เมื่อคืนไอนอนกับกูรามพิมพ์ตอบกลับไปอย่างชั่งใจ เพื่อที่จะจับผิดทว่าอีกฝ่ายกลับรู้ทันแดน ::

@คอนโดห้องไอริภายในห้องกว้างอันเงียบสงัด มีเพียงสองชีวิตที่ใช้เวลาอยู่ร่วมกันแต่กลับไร้บทสนทนาตั้งแต่กลับมาถึง ไอริก็บึ้งตึงใส่เขาอย่างเห็นได้ชัดแม้รามจะพยายามชวนคุยอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็เอาแต่เงียบและเมินเฉยจนเวลาล่วงเลยจนเกือบสี่ทุ่ม รามยังคงนั่งทอดตัวอยู่บนโซฟามองแผ่นหลังของเธอที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างคนหมดหนทางก็เธอเอาแต่จดจ่ออยู่กับตำราเรียนเล่มหนาไม่แม้แต่จะชายตาแลเขาเลยด้วยซ้ำรามไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เขานี่แหละที่ตั้งใจจะโกรธเธอให้ได้สามวันสองคืนเต็ม ๆ ฉไนกลับกลายเป็นเขาที่ต้องมาง้อ ส่วนเธอกลับเป็นฝ่ายโกรธเขาเสียอย่างนั้น…แถมยังดูจริงจังเสียจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอกำลังน้อยใจ หรือกำลังจะตีตัวถอยห่างออกจากเขากันแน่“ไม่ไหวแล้วนะโว้ยย!” รามลุกขึ้นนั่งหลังตรงพร้อมสบทเสียงดังพลางทึ่งผมตัวเองอย่างสุดจะทน“ไม่ไหวก็ออกไปไกล ๆ เลย!”ไอริสะดุ้งเฮือกกับเสียงคำรามของคนข้างหลัง รีบหันไปเอ็ดใส่ด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกระตุกแว่นตัวเองเล็กน้อย“มาคุยกันหน่อยดิ!...ผัวก็ไม่ได้เป็นงอนกูยิ่งกว่าแม่ทูนหัวอีกแม่ง!”