Lahat ng Kabanata ng The Ends of Being Martyr : Kabanata 141 - Kabanata 150

Rhiann's Pov.Good morning mga peps! Ito na! ito na! Ngayong araw na ang flight namin ni Jake. Excited na akong makabalik sa pinas kahit 'di ko maalala ang buhay do'n. Still, I'm very excited na. Nakabihis na ako and ready to go na. Kaya bumaba na ako sa baba. Nag-antay na sila kuya do'n at ang tukmol kong kaibigan 'kuno! Mas excited pa sa 'kin, eh biruin mo madilim pa lang nandito na sa bahay at ginugulo ako.Tsk. Kunti na lang at masasapak ko na ang tukmol na 'yon. Pasalamat suya at kaibigan ko siya, dahil kung hindi, sa labas siya pupulutin talaga."Ang tagal mo naman, Rn!" reklamo nito. Oh, 'di ba? Sabi ko sa inyo, eh mas excited pa sa 'kin ang tukmol na ‘to."Bakit ba? Mas excited ka pa sa 'kin tukmol ka." Nakataas kilay kong sabi."Tsk! Sungit. Kundi lang kita crush, eh..." bulong niya na 'di ko narinig ang huling salitang binulong niya.Napairap na lang ko sa hangin."Ano sabi mo?" Taas kilang kong tanong."Wala. Sabi ko maganda ka sana panget naman," nang-aasar na sabi niy

Shane’s Pov*AirportNandito na kami sa airport ngayon. Kakalapag lang ng eroplano. Isa-isa naming tiningnan ang mga pasahero. 'Di na kami makapaghintay na makita siya. Halos ilang minuto pa bago namin sila tuluyang nakita. Masayang-masaya ang mababakas sa mukha nilang dalawa lalo na si Rhiann.Parang ngayon lang siya nakapunta rito sa pinas dahil sa reaction niya at sa pagmamasid sa paligid. Panay lang ang lingon niya habang natutuwa. "Nget! Jake! Dito!" halos sabay sabay naming sigaw. Agad naman kaming nakita ni Jake. Ngunit si Rhiann ay parang wala siyang narinig. Kinalabit siya ni Jake saka tinuro kami at naglakad na sila patungo sa 'min. Nakita kong tila may kakaiba kay Rhiann. Agad namin siyang niyakap nang makalapit sila."Nget!!" sabay-sabay naming sabi sabay yakap sa kaniya. "Nget, grabe namiss ka namin!" nakangiti kong sabi."Oo nga, halos mabaliw kami sa pag aalala sa'yo." sabi ni Aya."Grabe! Ang tagal din bago tayo nagkita ulit." Nakangiting sabi ni April na parang

Bryan's Pov.Abalang-abala ako ngayon dito sa office. Maraming mga nakatambak na papeles. Maaga akong nagpunta rito kasi wala naman akong gagawin sa condo. 'Di ako umuuwi do'n mas gusto ko sa bahay namin dati ng asawa ko ako tutuloy. Kahit mahirap sa 'kin na do'n matutulog kasi lagi ko siyang naalala do'n. Pero gusto ko namang mag stay sa bahay na iyon dahil 'yon na lang ang natitirang alaala niya sa 'kin. Limang taon na rin ang nakalipas mula ng huli ko siyang makita at makausap.Kung saan ang huling araw din na pinaka masaklap sa 'kin.Sumandal na lang ako sa swivel chair ko saka ipinikit ang mga mata ko. Inalala ko lahat no'ng mga panahon na kasama ko pa siya sa bahay. Yung mga panahon na kasama ko siya rito sa kumpanya upang tulungan ako kahit na bakasyon.Mariing napappikit ako. Mapa-kumpanya man o bahay siya ang laman ng isip ko. Kailanman ay hindi siya nawaglit sa isipan ko. Lalo na kapag nasa bahay ako.Hindi ko akalaing sa bahay na 'yon din matatapos ang lahat. Halos isang t

Bryan’s Pov Napabuntong-hininga na lang ako saka bumalik sa ginagawa ko. Nagpaalam na lumabas si Joan. Napahawak ako sa tungki ng ilong ko sa inis. Hindi na ako nakapag concentrate sa ginagawa ko dahil sa huling sinabi ni Athena. My wife… I miss her so much. I don't even know if she's alive. Miss na miss ko na siya, sobra. Kahit kunting information wala akong nakuha. Hindi ko alam kung nakaligtas ba siya sa operation niya. Hindi ko alam kung buhay ba siya hanggang ngayon. Pero nararamdaman kong buhay siya. Hindi ako matatahimik hangga't hindi ko nalalaman ang totoo. Gusto na siyang makita at sabihing mahal ko rin siya pero pa'no? 'Ni wala akong ideya kung nasaan o buhay pa ba siya. Argggghh!!! Napasabunot na lang ako sa buhok ko sa inis. Hanggang ngayon wala pa rin akong nagagawa. Kahit man lang hulihin ang taong sumasagasa sa kaniya. Masyadong malinis kumilos ang taong 'yon. Nararamdaman kong nasa paligid ko lang siya. Kaya hanggang ngayon 'di ako tumigil sa pag imbest

Third person's Pov. Galit na galit ang lalaking nakaupo sa kaniyang swivel chair sa kaniyang opisina habang mataimtim na nakatingin sa sulat na hawak niya. Halos pang sampung sulat na iyon. Nagsimula siyang nakatanggap ng death threat no'ng magtagumpay ang anak niya sa pinapagawa nito. Mag lilimang taon na rin pero may natatanggap pa rin siyang death threat. Noon hindi siya nangangamba pero habang tumatagal nangangamba na siya. Hindi niya alam kung kanino galing ang mga sulat. Binasa niya ang sulat na nasa kulay asul na papel. ‘Kamusta ka na? Handa ka na bang harapin ang kahayupan mo? Or should I say, handa ka na ba sa pagbagsak mo? Well, handa ka man o hindi wala na akong paki. Oras na para sisingilin kuta. Panahon na para ako naman ang tatapos sa kahayupan mo. Akala mo natumba mo na ako? Nagkamali ka. Kung ang iba ay napagtagumpayan mong paslangin, pwes ibahin mo ako. Dahil ako ang tatapus sa larong 'to. Pati ang anak mo. Iparanas ko sa'yo kung ano ang ginawa niyo sa 'min. Hin