All Chapters of The Ends of Being Martyr : Chapter 121 - Chapter 130

Rhiann’s PovNarinig ko na humihikbi na rin ang mga kaibigan ko. I don’t know but I feel so weak right now. I couldn’t explain myself. Nanginginig ako sa inis, galit, at dismaya habang nakatingin kay Bryan. Gusto ko siyang sigawan, sampalin, at duruin kaso masyado akong mahina para gawin yun. Padaskol na pinunasan ko ang luha sa pisngi ko. Tiningnan ko si Bryan at mapait na ngumiti sa kan’ya."Tanging sila lang ang nakakaintindi at nagmamalasakit sa 'kin maliban sa mga magulang ko." Tuluyang nang bumuhos ang mga luha ko habang nakatingin pa rin sa kan’ya."Rn," rinig kong sabi ni Jake kahit basag na ang boses niya at halatang hinang-hina na."Hindi kita pinakialaman tungkol sa inyo ni Athena. Hindi ko kayo pinakialaman dahil alam kong sa kan:ya ka sasaya…" sabi ko at parang sinaksak ang puso ko sa bawat katagang lumabas sa bibig ko. "Tama na, nget." Iyak na sabi ni Aya.'Di ko siya nilingon at patuloy lang ako sa pagsasalita habang nakatuon pa rin ang mga mata ko kay Bryan na nakayuk

Rhiann’s Pov"Ngayon, dude. Napatunayan ng hindi kasalanan ni Rhiann ang lahat. Magpapakatanga ka pa rin ba sa kabit mo!?" inis na bulyaw ni Tom."Sinabihan ka na namin pero 'di ka nakinig. Ngayon, ano napala mo? Pati ang kapatid mo sinaktan mo rin, sinisigawan para lang ipagtanggol ang kabit mo!" sabi ni Tob na medyo pinapakalma ang sarili."Sinabi ko na nga bang darating din ang panahon na pagsisihan mo ang lahat." Sabi ni Kevin na nakatingin kay Bryan."B-bakit mo ginawa 'y-yon, nget?" basag boses na tanong ni Shane.Umiiyak akong bumaling nang tingin sa kan’ya."Dahil gusto kong tumulong sa inyo. Dahil ayaw kong magkaproblema kayo. Ayaw kong makitang malungkot ka dahil malapit na bumagsak ang pinakamalaking kompaniya niyo sa U.S." Malungkot kong sabi."Sinabi ko naman sa inyo, 'di ba? Na ayaw ko sa lahat ang makitang malungkot at nasasaktan ang mga kaibigan ko. Mas gustuhin ko pang ako ang masktan kesa mga taong mahalaga sa 'kin..." sabi ko saka ngumiti sa kaniya kahit basang basa

Rhiann Pov.Required ba talaga na kapag nagmahal ka, masasaktan ka? Gano'n ba talaga kapag nagmahal, kailangan mong pagdaanan ang lahat ng sakit para makita mo ang totoong pagmamahal?Kapag ba 'di ako magmahal, 'di ako masasaktan?Dahil tuwing magmamahal ang tao laging nasasaktan.Lagi na lang luhaan at naiiwan.Lagi na lang umiiyak at umaasang darating ang panahon na mahalin ka rin.Pero napatunayan kong kahit anong gawin mo, magmakaawa, umiiyak nang sobra-sobra... 'Di ka pa rin niya mamahalin. Dahil alam mo kung sino ang totoong tinitibok ng puso ng taong mahal mo.Pero kahit gano'n pa man masasaktan ka pa rin tuwing makikita mong nasasaktan ang taong mahal mo.Nasasaktan ako tuwing makikitang malungkot siya.Nasasaktan ako tuwing nasasaktan siya.Siguro dahil mahal ko siya.Because I fell in love with a man, who never loved me.Masakit oo. Sobra na kahit anong lunas ang gawin mo hinding-hindi ito uubra."Okay lang, naintindihan kita," naluluhang sabi ko."May kasalanan din ako dahi

Rhiann’s Pov"Tandaan mong ikaw lang ang minahal ko. Alam mo bang ilang beses kong sinabi sa sarili ko, 'na kahit saktan mo pa ako ng ilang beses, hinding-hindi kita iiwan? Hinding-hindi ako bibitaw sa mga pangako ko sa harap ng mga tao at sa harap ng pari lalo na sa harap ng Diyos. Ilang beses kong sinabing mamahalin mo rin ako basta huwag lang ako susuko. Na darating ang panahon na mahalin mo rin ako. Na mararanasan ko ang pagmamahal mo, na hindi ako susuko. Pero ngayon.. patawad kung ngayon... kung ngayon..." Iyak kong sabi habang yakap siya.Nasasaktan ako, nasasaktan ako na parang ayo'ko na ituloy ang sasabihin pero kailangan.Dapat ngayon na pakawalan ko na siya."Rhiann.." parang nakaramdam ako nang ginhawa dahil sa pagbanggit niya sa pangalan ko. Parang umurong ang dila ko at ayaw ko nang magsalita pa. Parang hinaplos ang puso ko na marinig na binanggit niya ang pangakan ko.Feeling ko kahit papa'no magiging panatag na ang loob ko para sa kan’ya. Para sa kanila.Huminga ako n

Bryan’s PovPakiramdam ko ay biglang bumagal ang takbo ng oras. Nanlulumo akong nakatingin kay Rhiann. Para akong kinapusan ng hininga at halos 'di makagalaw sa tinatayuan ko nang makitang tumalsik siya at humarurot ang sasakyan paalis.Parang gumuho ang mundo ko nang makitang nakahandusay na siya sa kalsada. Agad akong tumakbo at lumapit sa kan’ya. Narinig ko ang mga sigaw at iyak ng mga kaibigan namin. Nakasunod na pala sila sa akin."Rhiann!!" Sigaw ko nang makalapit sa kaniya.Nanginginig ang mga kamay ko nang unti-unti ko siyang hawakan. Pakiramdam ko namanhid ang buong pagkagao ko. Ni hindi ko man lang namalayan ang sunod-sunod na pagbuhos ng mga luha ko.“Rhiann…” halos wala ng boses ang lumabas sa bibig ko.Tulirong-tuliro ako at hindi ako makapag isip ng tama. Hindi k oalam kung ano ang una kong gagawin. Hanggang sa niyakap ko siya, nanginginig at puno ng kaba. Patuloy na pumapatak ang mga luha ko habang yakap-yakap ko siya.Duguan siya at hindi makagalaw. I shook my head, l