บททั้งหมดของ The Ends of Being Martyr : บทที่ 131 - บทที่ 140

Bryan’s Pov *Hospital* Pagdating namin sa hospital agad na akong tumakbo papasok saka nagmamadaling inaasikaso ng mga doctor si Rhiann. Nasa operating room siya dinala. Nakatanggap pa ako nang malakas na sampal mula sa isang doctor na babae habang umiiyak nang makita ang kalagayan ni Rhiann. Tinawagan ko na rin ang mga magulang ni Rhiann. Tinawagan naman ni Shane ang mga magulang namin. Halos kada minuto na akong nagdadasal at pabalik-balik sa praying room. Gano'n din ang mga kaibigan namin. This is my fault. Kasalanan ko ang lahat ng 'to. Hindi sana hahantong sa ganito ang lahat. "This is my fault!!" Galit na sigaw ko habang pinagsusuntok ang bubong. "Buti alam mong gago ka!?" galit na sabi ni Jake. Susugurin niya sana ako nang pigilan siya nina Tob at Tom. Naintindihan ko siya kung bakit galit na galit siya sa 'kin. "Tumigil nga kayo!?" Galit na sigaw ni Tob. "Hindi kayo nakakatulong!" sita pa ni Kevin. "'Yang gagong 'yan! Kasalanan niya lahat ng 'to!?" galit na sigaw

Third person's Pov.Nakangiti ang isang babaeng naglalakad patungo sa office ng kan’yang ama. Bakas sa kanya ang saya na animo'y nanalo sa lotto. Pagkatapos niyang masaksihan ang masaklap na nangyari kay Rhiann ay agad na itong umalis. Kinausap jito ang taong inutusan nitong sasagasa kay Rhiann. Pagkatapos niyang kausapin ang taong 'yon ay agad na siyang nagtungo sa office ng kanyang ama. Kumatok muna ito sa pinto bago pumasok sa loob.Nakita niyang nakaupo ang kanyang ama sa swivel chair. Nakatalikod ito sa kaniya at may hawak na wine glass. Agad na umupo ang babae sa sofa na nasa harap ng lamesa ng ama nito."I guess you made it." Sabi ng kanyang ama habang nakatalikod pa rin ito."Yeah, just what I've said. I told you, right?" nakangising sabi ng babae kahit na nakatalikod pa rin ang ama nito."I'm proud of you my dear daughter!" sabi ng ama nito saka humarap sa kanya ng nakangiti.Ngiting tagumpay na animo'y isang magandang bagay ang pinapagawa sa anak na nagtagumpay naman."Tha

Shane's pov.Abalang-abala ako ngayon habang nasa office ko rito sa hospital. Isa na akong ganap na Doctor at kasalukuyang nag-aayos para sa operation na gagawin ko. Nagsuot na ako ng gloves at saka isinukbit sa leeg ko ang stethoscope. Abalang-abala rin ang iba pang mga doctor at nurses dito sa Fertolaso Hospital. Actually, ako ang pumalit sa puwesto ni Ate Jane. Simula no'ng makapagtapos kami ay naging busy na kaming lahat. Iba iba Ang mga kurso namin. Si Tob at Tom B.A. ang kurso nila gano'n din si Aya at Kuya. Habang si Kath naman ay isang fashion designer. Samantalang Archetic Engineering si Kevin. Si April ay isang ganap na Abogado na siya. Medyo weird lang siya dahil naging inspiration niya raw si Rhiann. Sabay sabay kaming lahat na nagtatapos sa koleheyo maliban lang sa dalawa na wala na kaming balita. Simula ng recognition day namin sa third year college agad na lumipad papuntang U.S si Jake. Wala rin kaming balita kay Rhiann simula nang dalhin siya sa U.S. Hindi namin ala

Shane’s PovBigla na lang ako napahawak sa dashboard nang bigla niyang ihinto ang kotse. Lintik na lalaking ‘to naman, oo. Balak ata magpakamatay tapos idadamay pa ako. Sinabi na lang sana niya sa akin na gusto a iya makita si San Pedro nang sa ganun ako na lang tsumugi sa kanya para walang madamay. "Ano ka ba!? Gusto mo bang patayin ako!?" Inis kong sigaw sa kanya. Muntik na ako ro'n, ah. Buti Nakahawak agad ako sa dashboard. Kundi naku! Baka subsob na ang maganda kong mukha psh!"Ano 'yong sabi mo?" seryuso niyang tanong habang walang buhay na tumingin sa 'kin. Paktay huli kaw kalabaw. Ano ba sinabi ko? May sinabi ba akong mali?"Ano ba sinabi ko?" balik tanong ko sa kanya. Lalo siyang naging seryuso. "Don't me, babe. Don't me." Tiim niyang sabi. Napangiwi na lang ako. Hindi na mabiro eh. Seryuso na nga siya huhuhu my labidabs galit. Pero ang cute niya magalit. Hehehe!"Eh? Ano kasi... sorry na," sabi ko sabay nguso. Ngapapa-cute sa kanya. Alam kong ‘di ‘to makakatiis sa akin

Jake’s PovOo nga pala. Nagkaroon ng amnesia si Rhiann dahil sa nangyari sa kanya five years ago. Nang dalhin siya rito sa U.S para rito gamutin. Sobrang kaba at pag-aalala namin sa kanya. Medyo nahirapan din ang mga doctor sa operation niya ngunit naging successful naman. Labis nga ang takot at kaba nila Tita At Tito no'n pati ako at si Kuya. Pero sa awa ng Diyos maayos naman ang operation niya.Ngunit sa kasamaang-palad, na coma rin siya ng isang taon. Akala nga namin, eh 'di na siya magigising. Ngunit pagkalipas ng isang taon nagising siya. Ayun nga lang at wala itong maalala. Ikaw ba naman ang ma-coma ng ilang taon. Sabi ng doctor normal lang na walang maalala si Rhiann dahil sa tagal nitong nakahilata at walang malay. Natural reaction due to what happened to her.Laking pasasalamat namin dahil gising na siya. Halos bahay, school at hospital ang ginagawa ko. Lagi ko siyang binibisita sa hospital.Inaabangan ko ang paggising niya. Dasal kami nang dasal para magising na siya. Laking