All Chapters of เมียประมูล: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศรอบกายพร่าเลือนในคลื่นความถี่ของโลกวิญญาณ วริศราในสภาพร่างโปร่งแสงที่สั่นสะท้านจ้องมองร่างเนื้อของตัวเองที่กำลังหยัดกายลุกขึ้นบนเตียง ด้วยท่วงท่าอ้อยอิ่งและรอยยิ้มอิ่มเอมที่ประดับบนใบหน้าซีดเผือดนั้นช่างดูแปลกปลอม แววตาที่เคยเป็นของเธอ บัดนี้ถูกฉาบด้วยสีเลือดนังพรายเจ้าเล่ห์ มือเรียวลูบไล้แผ่นอกกว้างของคีรินทร์ที่หลับสนิทด้วยความลุ่มหลง ราวกับประกาศชัยชนะเหนือร่างกายและชายคนรักของเธออย่างสมบูรณ์“คีรินทร์! ตื่นมาช่วยมายด์ก่อน!” วริศราตะโกนสุดเสียง แต่เสียงนั้นกลับหายไปในความเงียบ ทันทีที่เธอพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสเขา พรายนุ่นก็ตวาดก้องแล้วเหวี่ยงวิญญาณของเธอจนกระเด็นลอยเคว้งออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ไกรวิทย์ผู้เป็นบิดาจะใช้พลังงานทั้งหมดดึงรั้งวิญญาณของลูกสาวเอาไว้และพากลับมายังบ้านหลังเดิม“พ่อ! หนูจะทำยังไงดี ผีร้ายมันไม่ยอมให้ลูกกลับเข้าร่างเลย...” วิญญาณของวริศราสะอื้นไห้อย่างขวัญเสีย“มันเป็นวิญญาณผีพรายที่คีรินทร์ปลดปล่อยมัน มันร้ายกาจและอาฆาตตระกูลของเรามาตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว”“อาฆาตงั้นเหรอคะ” “ใช่!!...เมื่อสองร้อยปีก่อน ทวดของทวดได้จับวิญญาณของมันสะกดแล้วขังเอาไว้ใน

ในวินาทีที่สบตากัน วริศราถึงกับยืนตะลึง ร่างกายของเธอสั่นเทาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เพราะใบหน้าของโอปอลที่ถูกแต่งแต้มจนงดงามนั้น ช่างละหม้ายคล้ายคลึงกับ ดาราวดี ภรรยาของหมื่นศรศักดิ์ในอดีตชาติที่เธอเคยทำร้ายจนตกเลือดตายอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! บาปกรรมที่ฝังลึกตอกย้ำชัดเจนจนวริศรารู้สึกเหมือนเห็นทุกอย่างในอดีตซ้ำอีกครั้ง“สวัสดีค่ะ... น้องชื่อโอปอลใช่ไหมคะ?” วริศราพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก“ค่ะ... พี่คือเจ้าของแหวนวงนี้เหรอคะ?” โอปอลถามแผ่วเบา“ใช่ค่ะ...พี่ชื่อพี่มายด์นะคะ...” วริศราแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้เด็กสาว เธอรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยขึ้น“น้องโอปอลเชื่อเรื่องอดีตชาติไหม?” แววตาของวริศรามีความเด็ดเดี่ยวซ่อนอยู่ โอปอลจ้องมองใบหน้าซีดขาวนั้นด้วยความรู้สึกกึ่งสงสารกึ่งหวาดกลัว“พี่ถามทำไมเหรอคะ” โอปอลขมวดคิ้ว ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ วริศราที่เห็นใบหน้าของโอปอลหวาดกลัวจึงตัดสินใจที่จะยังไม่เล่า“คือพี่ไม่มีเวลาอธิบายมากนัก”“แต่อยากจะมาเตือนว่า...คืนนี้น้องจะถูกนางพรายมันสิงแล้วก็ดูดเลือด... พี่โดนมาแล้ว พี่เลยต้องมาบอกให้น้องระวัง!” คำพูดนั้นหลุดออกมาจากริม

รถตู้วีไอพีคันหรูที่จอดรออยู่ด้านนอก ชัยและก้องบอดี้การ์ดส่วนตัวของคีรินทร์กำลังยืนรออยู่ โอปอลรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเจ้าสาว สัมผัสจากฝ่ามือของคีรินทร์ที่พาเธอก้าวขึ้นรถ ทำให้โอปอลรู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่างที่แล่นเข้ามาในมโนสำนึกราวกับเธอคุ้นเคยกับเขามานานภายในห้องโดยสารถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยกระจกกันกระสุน ฉากกั้นปิดทึบระหว่างเจ้านายกับลูกน้องทำให้พื้นที่กว้างขวางด้านหลังกลายเป็นแดนสนธยาที่คีรินทร์จะทำอะไรกับเธอก็ได้... ตามใจปรารถนา มีเพียงเสียงเพลงคลอเบา ๆ และกลิ่นน้ำหอมหรูหราที่อบอวลไปทั่วแสงไฟจากท้องถนนที่วูบผ่านหน้าต่างรถสาดส่องกระทบใบหน้าคมที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศอย่างล้นเหลือ โอปอลนั่งตัวลีบ มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า เพียงไม่นานโอปอลก็รู้สึกถึงความลึกลับบางอย่างภายในรถ ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความส่งไปบอกวริศรา“นั่งเงียบเชียว... กลัวพี่เหรอ?” เสียงทุ้มของคีรินทร์เอ่ยทำลายความเงียบ เขาขยับกายเข้าหาเด็กสาวจนแนบชิด มือหนาเลื่อนขึ้นมาโอบรอบไหล่บอบบางของเธออย่างถือวิสาสะ“เปล่าค่ะ... หนูแค่คิดอะไรไปเรื่อย” เธอสารภาพเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องมอง

แรงดูดดึงที่เน้นย้ำสร้างความวูบวาบที่ท้องน้อยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ร่างกายของเธอบิดเร้าตามสัญชาตญาณ มือที่ถูกรวบไว้พยายามขัดขืนแต่กลับไร้เรี่ยวแรงเมื่อถูกลิ้นร้อนสัมผัสจู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ คีรินทร์ยังคงปรนเปรอความเสียวซ่านให้เด็กสาวอย่างไม่รู้จักอิ่ม เขารุกคืบเข้าหาความหอมหวานที่เขายอมทุ่มเทเงินมหาศาลเพื่อครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว“พี่คีรินทร์ขา... พอเถอะค่ะ” เสียงประท้วงของโอปอลแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มโอนอ่อนตามแรงอารมณ์ที่เขาปลุกเร้า คีรินทร์ไม่ได้หยุดตามคำขอ แต่กลับใช้ประสบการณ์อันเชี่ยวชาญเล้าโลมจนเธอสับสนไปหมด ความวาบหวามจู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความต้านทานสุดท้ายพังทลายลง“เสียวเหรอ...” โอปอลอายหน้าแดงไม่กล้าตอบ เด็กสาวที่บัดนี้ไร้ซึ่งสติยับยั้งชั่งใจ พอคีรินทร์ปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระ เด็กสาวก็รีบยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น คีรินทร์ยกยิ้มอย่างพึงใจก่อนจะก้มลงฝังใบหน้ากับทรวงอกอวบอิ่มอีกครั้ง เขาดูดดึงและขบเม้มยอดปทุมถันสีหวานอย่างตะกรุมตะกราม สลับข้างไปมาจนมันเปียกชื้นและชูชันสู้ลิ้นร้อน โอปอลสะดุดลมหายใจ ร่างเล็ก

ไม่นานวิญญาณของพรายนุ่นก็ถูกพลังบางอย่างสูบลงหม้อดินอย่างช้า ๆ เมื่อวริศราเริ่มร่ายพระคาถาที่พ่อเคยสอนไว้ในนิมิต เสียงของเธอสะท้อนก้องอย่างทรงพลัง ผ้ายันต์ในมือเปล่งประกายแสงสีทองพุ่งเข้ามัดร่างผีพรายดุจโซ่ตรวน นางพรายสิ้นฤทธิ์ดิ้นพล่านส่งเสียร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ร่างกายที่เคยจำแลงเป็นหญิงไทยโบราณงดงามบัดนี้กลายเป็นซากศพที่ตาถลนน่าสยดสยอง“นายท่าน ช่วยข้าด้วย” เสียงหวีดร้องโหยหวนดังจนแสบแก้วหู มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน“นุ่น!!!” คีรินทร์ครางชื่อนางออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจของเขาถูกบีบคั้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ในรสสวาทและความผูกพันจากอดีตชาติ แต่ในวินาทีที่แสงสีทองบีบรัดนางพรายจนเหลือเพียงควันดำทะมึน เขากลับทำได้เพียงยืนมองด้วยความเศร้าสลด พลังอำนาจแห่งกรรมกำลังทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ละเว้นวิญญาณร้ายถูกแรงดึงดูดมหาศาลสูบลงสู่ความมืดมิดภายในหม้อดินทีละน้อย แสงสีทองม้วนเอาวิญญาณอาฆาตลงสู่ก้นบึ้งอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงโหยหวนสุดท้ายที่ค่อยๆ เงียบหายไป วริศราไม่ยอมเสียจังหวะแม้เพียงวินาทีเดียว เธอพุ่งตัวเอาผ้ายันต์ไปปิดทับปากหม้อในทันที!แสงไฟนีออนภายในห้องกระพริบถี่ๆ ก