Lahat ng Kabanata ng เมียประมูล: Kabanata 11 - Kabanata 20

แม้ใจจะพะวงถึงอาการของมารดาที่อยู่ห้องไอซียู แต่เมื่อนึกถึงเงินส่วนแบ่งที่จะได้จากการประมูลพรหมจรรย์ของเธอ ก็ทำให้วริศราตัดสินใจเดินทางไปหาคุณอรุณรัศมีนายหน้าผู้จัดงานประมูล เพื่อทวงถามถึงเงินส่วนแบ่งที่เธอควรจะได้รับจากการขายศักดิ์ศรีของตัวเอง ก่อนเดินทางไปเฝ้ามารดาที่โรงพยาบาลเสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรง วริศราก้าวลงจากรถคู่ใจด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง แสงไฟสลัวในยามเย็นจากรั้วบ้านหรูทรงยุโรปหลังงามสะท้อนให้เห็นใบหน้าสวยหวานที่บัดนี้ดูเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว ร่างระหงเดินตรงไปยังหน้าประตูรั้วอัลลอยก่อนจะเอื้อมมือไปกดออดเรียกผู้ที่อยู่ภายในบ้านกริ๊ง...เสียงสัญญาณดังก้องเข้าไปในบริเวณบ้านที่เงียบสงัด ไม่นานนักประตูรั้วเล็กซ้ายมือก็ถูกเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ภาคิน ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณหญิงอรุณรัศมี ยืนพิงกรอบประตูรั้วในสภาพที่ชวนให้ลมหายใจของเธอติดขัด ร่างสูงยืนอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ผูกสายรัดเอาไว้อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่มีหยดน้ำเกาะพราว แววตาที่จ้องมองวริศรานั้นไม่ได้ปิดบังความกระหายหื่

ในขณะที่เรื่องของเจ้านายกำลังคุกรุ่นด้วยอารมณ์ พรายนุ่นที่แฝงกายอยู่ในเงามืดนอกบ้านกลับแสยะยิ้ม ดวงตาสีเลือดของเธอจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสะใจ เธอขยับกายเลือนรางออกมาอยู่บริเวณหน้าบ้าน ทันใดนั้นร่างของชายชรานุ่งโจงกระเบนสีขาวสะอาดส่องประกายเรืองรอง...ก็ปรากฏกายขึ้น เพื่อปกป้องคุ้มครองบ้านหลังนี้อีกครั้ง“หึๆ... ไม่เห็นท่านจักช่วยคนของท่านได้เลย” พรายนุ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางกรีดกรายนิ้วซีดขาวไปตามอากาศ“ข้าทำหน้าที่แค่ปกป้องบ้านหลังนี้เท่านั้น... ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรนอกเหนือจากวิถีกรรมของมนุษย์” ท่านเจ้าที่ตอบด้วยเสียงกังวานทว่าเปี่ยมด้วยความเมตตา ดวงตาท่านหม่นลงเมื่อมองไปยังความหายนะที่เกิดขึ้นภายในบ้าน“ใครทำกรรมใดไว้ ย่อมได้รับผลแห่งกรรมนั้น”“ก็ดี... อย่าให้ข้าเห็นคนของท่านอยู่ข้างนอกเขตธรณีประตูก็แล้วกัน ข้าจักเด็ดหัวมันทิ้งแน่!” นุ่นประกาศกร้าว“เจ้าเองก็อย่าก่อกรรมทำชั่วเพิ่มอีกเลย...” ท่านเจ้าที่ถอนหายใจยาว“วิญญาณของเจ้าถูกจองจำมาเป็นร้อยปี ยังไม่สำนึกอีกหรือว่าความยึดติดและราคะมันเผาไหม้จิตใจเจ้าเพียงใด”“นั่นมันเรื่องของข้า!” นุ่นตวาดกลับ ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยแ

“นังเด็กนี่มันใจแข็งชะมัดเลยว่ะ...ธัน!!! สงสัยฉันต้องประมูลด้วยตัวเองซะแล้วมั้ง” ภาคินกระดกเหล้าเพียวๆ ลงคออย่างหัวเสีย“จริงเหรอวะ..ปกติแกไม่เคยพลาดเลยนี่หว่า หรือว่าครั้งนี้เขี้ยวเล็บของแกมันจะไม่คมเหมือนเดิมซะแล้ววะ” ธันวาหัวเราะร่วน แววตาเต็มไปด้วยความขบขันที่เห็นเพื่อนสิ้นลาย“แล้วแม่แกว่าไง เรื่องที่จะเอาเด็กนี่ขึ้นเขียงน่ะ”“แม่ฉันน่ะเหรอ....ยังไงแม่ฉันก็จะให้โอปอลขึ้นประมูลอยู่ดีนั่นแหละ แม่ฉันไม่สนหรอกว่าเด็กมันจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ แม่ฉันสนแค่ตัวเลขบนเวทีประมูลมากกว่า”“งั้นแกก็รอรับช่วงต่อ จากใครสักคนที่เค้าประมูลได้สิวะ แค่คืนเดียวเอง...คงไม่สึกหรอหรอกมั่ง” ธันวายักไหล่อย่างไม่ยี่หระต่อศีลธรรม“แต่ฉันอยากเป็นคนแรกของโอปอล!” ภาคินกระแทกแก้วลงบนโต๊ะ“ฉันขอยืมเงินแกไปประมูลนังเด็กนั่นได้มั้ยวะ” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้ม“ได้สิวะ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา เดี๋ยวฉันให้แกยืมประมูลก็ได้ แต่ปัญหาคือแกจะสู้หน้าแม่แกยังไง ถ้าท่านเห็นลูกชายตัวเองควักเงินล้านมาซื้อเด็กในสังกัด”“นั่นแหละที่ฉันกังวล... ถ้าแม่รู้ว่าฉันเป็นคนประมูลล่ะก็ บ้านแตกแน่ๆ” ภาคินบอกเพื่อนอย่างเป็นกังวล ใจหน

“โหแม่!!!... แบบนี้หนูจะไม่โดน...” โอปอลโพล่งออกมาด้วยความกังวลลึกๆ แต่ในใจก็อยากตกอยู่อ้อมกอดของเขา“ก็ดีน่ะสิ แม่อยากให้เค้าประมูลแกได้นะ!” มลฤดีรีบขัดขึ้นพลางหันไปมองลูกสาว“อย่างน้อยเค้าก็หล่อ... รวยระดับนั้น ถึงยังไงก็ยังดีกว่าไอ้พวกเสี่ยแก่ๆ บ้ากามลงพุงพวกนั้นเป็นไหนๆ”“แล้วถ้าเกิดพี่เค้าติดใจหนูขึ้นมาล่ะคะแม่” โอปอลถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ใบหน้าเธอแอบร้อนผ่าวอย่างปิดไม่มิดเมื่อนึกความหล่อของคีรินทร์และได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา“แหม่!!.. เค้าจะติดใจแก หรือว่าแกจะไปติดใจเค้ากันแน่..หึ!!!..เอาดี ๆ ” มลฤดีหัวเราะร่วนอย่างรู้ทัน“เอ่อ!!!...แต่ถ้าเค้าติดใจแกขึ้นมาจริงๆ... เราก็มีแต่รวยกับรวยนะ!”“ตอนแรกที่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขา หนูเนี่ยเดาเลยว่าเค้าคงจะเป็นเสี่ยแก่ ๆ คนหนึ่ง...ไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะหล่อขนาดนี้นะแม่!”“ขนาดแม่กู้เงินบริษัทเค้า ก็ยังเพิ่งเคยเห็นเค้าวันนี้เหมือนกัน”“แต่เค้ามีเมียแล้วไม่ใช่เหรอคะแม่... พี่ภาคินเคยบอกหนูอยู่” โอปอลพยายามดึงสติมารดา แต่อกซ้ายกลับวูบไหว“จริงรึ!!!”“หนูก็ไม่แน่ใจหรอก แต่ได้ยินพี่ภาคินเล่าว่าเขาเพิ่งจ่ายหนี้ก้อนโต ซื้อบ้านคืนราคาตั้งหกสิบเจ็ดสิบ

คีรินทร์โน้มกายลงเหนือร่างบาง มือหนาลูบไล้ไปตามสีข้างก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังจุดอ่อนไหวกลางกายสาว ทว่าสัมผัสที่คาดว่าจะพบกับความเหนอะหนะของโลหิตสีแดงฉานกลับว่างเปล่า มีเพียงหยาดน้ำหวานแห่งความใคร่ที่อุ่นร้อนและลื่นไหลติดปลายนิ้วขึ้นมา“เมนส์ของมายด์หายไปไหนหมดแล้ว?” คีรินทร์กระซิบถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉ่ำปรือของวริศรา“หมายถึงฤดูของนางเหรอเจ้าคะ...” นุ่นในร่างวริศราตอบพลางแอ่นสะโพกรับสัมผัสจากมือหนา ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างเป็นสุข“ใช่! ฉันกลัวเลอะที่นอน”“ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ นายท่าน... ” นางพรายแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจ“มันคือโอสถชั้นเลิศ... ข้าดูดซับตั้งแต่เข้าสิงสถิตในร่างนี้แล้ว”คีรินทร์ไม่ได้สนใจคำบอกเล่าของพรายสาว เพราะไฟราคะทำให้เขาหน้ามืดตามัว ก่อนจะพลิกกายขึ้นกดร่างวริศราลงกับที่นอนหนานุ่ม แล้วบดจูบร่างของเธออย่างบ้าคลั่ง รสสัมผัสที่ได้รับมันช่างเร่าร้อน จนพรายนุ่นในร่างวริศราครางระงม พร้อมกับกอดรัดร่างหนาเอาไว้แน่นจนไร้ช่องว่าง เรียวขาขาวที่ซีดลงเรื่อย ๆ เกี่ยวกระหวัดเอวสอบของเขาไว้มั่น“อื้ม!!!... นายท่าน ข้ารู้สึกวูบวาบจังเลย ข้าคิดถึงสัมผัสนี้ของท่านเหลือเกินเจ้าค่