บททั้งหมดของ เมียประมูล: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงค้อนเคาะปิดการประมูลดังก้องกังวาน ทำลายศักดิ์ศรีของวริศราให้ตายลงในวินาทีนั้น ร่างบางถูกพาออกไปผ่านโถงทางเดินมืดมิดที่ตัดขาดจากโลกภายนอก บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนขนาบข้างเธอราวกับกลัวว่า สินค้าราคา 30 ล้านของเจ้านาย จะสูญหายหรือชำรุดก่อนถึงมือ จนกระทั่งประตูรถตู้ VIP สีดำถูกเปิดออกวริศราจำต้องก้าวขึ้นไปในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและกลิ่นน้ำหอม ที่แสนคุ้นเคย... กลิ่นที่เธอเคยหลงรัก แต่บัดนี้กลับทำให้เธออยากจะอาเจียนด้วยความหวาดกลัว“มานั่งตรงนี้สิ...มายด์!!” คีรินทร์นั่งไขว่ห้างเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับมือที่ตบเบาะหนังเบา ๆ ท่าทางสง่างามและอันตรายราวกับเสือร้ายที่จ้องตะครุบเหยื่อ วริศราเม้มปากแน่นก่อนจะขยับตัวไปนั่งข้าง ๆ อดีตแฟนหนุ่ม และพยายามให้ไกลจากเขาให้มากที่สุด“ผมบอกให้มานั่ง ใกล้ๆ คุณไม่ได้ยินหรือยังไง...” คีรินทร์ย้ำคำ กดเสียงต่ำจนน่าขนลุกคนตัวเล็กจำต้องขยับกายไปนั่งข้าง ๆ จนตัวเธอแนบชิดกับไหล่ของเขา ลมหายใจของวริศราติดขัดเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสถานที่ประมูลมุ่งหน้าไปตามท้องถนน ความเงียบในรถสร้างความอึดอัดให้เธออยู่ไม่น้อย จนกระท

คีรินทร์ไม่ตอบ กระดุมเสื้อเชิ้ตที่ปลดออกจนครบ เผยให้เห็นแผงอกที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่นในวันวาน บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น หากแต่ดวงตาคู่เดิมกลับลุกโชนไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้กลายเป็นจุณ“คุณจะทำอะไร!!!...” อดีตแฟนหนุ่มจ้องเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม“ผมเสียเงินไปตั้งสามสิบล้านนะมายด์...” เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์“คุณคิดว่าผมซื้อคุณมาใส่ตู้กระจกเอาไว้ดูเล่นหรือไง..หึ?”“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะทำงานใช้หนี้ให้! ในรถเราก็ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ” วริศราเถียงใจสั่น ร่างกายสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้“เงินตั้งสามสิบล้าน ทำงานใช้หนี้ เมื่อไหร่มันจะหมด..หึ!!! สู้คนนอนเฉย ๆ แล้ว...”“พอ ๆ” หญิงสาวรีบพูดแทรก“ทำไม....รับไม่ได้เหรอไงว่าตัวเองขายตัวน่ะ หืม์!! นี่แม่คุณคงยังไม่รู้สินะ”“ฉันขอเวลาฉันอีกหน่อยได้มั้ยคะ... คีรินทร์” เธออ้อนวอนด้วยสายตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา“ถามจริง...ถ้าคนประมูลได้ไม่ใช่ผม!! คุณจะขอร้องอ้อนวอนเค้าแบบนี้มั้ย”บรรยากาศในห้องนอนร้อนระอุขึ้นราวกับมีกองไฟสุมอยู่ระหว่างคนทั้งสอง คีรินทร์โน้มกายลงจนปลายจม

05.00 น. ควันบุหรี่สีเทาหม่นลอยม้วนตัวเป็นเกลียวในอากาศ ราวกับกลุ่มเมฆมรณะที่ปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานสุดหรู คีรินทร์ยืนกอดอกนิ่ง ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากตึกระฟ้าส่องระยิบระยับเหมือนดวงตาของปีศาจนับล้านดวงที่กำลังสดุดีในอำนาจของเขา“นายท่าน... ทำไมเมื่อคืนไม่บอกข้าบ้าง ว่าท่านมีผู้หญิงคนใหม่...” น้ำเสียงยืดยานหวานล้ำเยือกเย็นดังขึ้นชิดใบหูของชายหนุ่ม พร้อม ๆ กับกลิ่นหอมกรุ่นของดอกลีลาวดีที่โชยมาปะทะจมูก ก่อนที่กลุ่มควันสีขาวในมุมมืดหลังตู้เอกสารจะค่อยๆ ควบแน่นกลายเป็นรูปร่างของสตรีสาวสวยผู้หนึ่งเธอคือ นุ่น นางพรายที่คีรินทร์เลี้ยงเอาไว้ด้วยความจำเป็นบางอย่าง รูปร่างของเธออรชรอ้อนแอ้น ผิวพรรณขาวซีดทว่าผุดผ่องภายใต้ชุดสไบสีตองอ่อน ใบหน้าของเธอสวยคมแบบหญิงไทยโบราณ ดวงตาเรียวรีคมกริบดูเย้ายวนทว่าแฝงไปด้วยความดุดัน และหากสังเกตให้ดี... เงาที่สะท้อนในกระจกของเธอนั้นไม่มีดวงตา มีเพียงหลุมดำที่ลุกโชนด้วยไฟสีแดง“อย่าแตะต้องเธอ... เด็ดขาดนะนุ่น” คีรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปตามเสียงดังกล่าว“หึๆ... นายท่านยังฝังใจกับนังผู้หญิงที่เคยเขี่ยนายท่านทิ้งเหมือนหมาข้างถนนนั่นอีกหรือ?

เสียงหวานหวีดร้องชื่อเขาออกมาในที่สุด พร้อมกับร่างกายที่กระตุกเกร็งถี่รัวจากการถึงจุดยอด วริศราสะอื้นฮัก สองมือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระรีบโอบกระหวัดกอดรัดแผ่นหลังหนาแน่น เล็บเรียวจิกข่วนฝากรอยแผลไว้เป็นทางยาวเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แทบจะระเบิดออก“บอกซิว่าคุณรักผัวคนนี้มากแค่ไหน...มายด์”“มายด์รักคุณค่ะ คีรินทร์ อร๊ายยย ผัวขา มายด์ไม่ไหวแล้ว”“ดีมาก... อย่างนั้นแหละมายด์” คีรินทร์แสยะยิ้มอย่างพึงใจเมื่อได้ยินเสียงครางชื่อตัวเองจากการกระทำที่เขายัดเยียดให้ เขาไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้นแต่กลับโถมจังหวะสุดท้ายที่รุนแรงและลึกที่สุดคีรินทร์ตอกย้ำความร้ายกาจด้วยจังหวะที่ดุดันยิ่งขึ้น เขาโน้มตัวลงมาบดจูบที่ริมฝีปากบางอย่างรุนแรง ดูดดึงราวกับจะสูบวิญญาณ ขณะที่เบื้องล่างยังคงเดินเครื่องบดขยี้ความเสียวซ่านเข้าสู่จุดลึกสุดของกายสาวอย่างบ้าคลั่งวริศราจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งจนเป็นรอยเลือด ความเจ็บปวดที่ปนเปไปกับความสยิวซ่านทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปหมด รสสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนของเขากำลังพังทลายกำแพงทิฐิของเธอลงทีละน้อย กลิ่นกายของชายหนุ่มและกลิ่นคาวแห่งกามารมณ์ที่อบอวลอยู่รอบกาย ทำให้เธอไม่อาจปฏิเ

คีรินทร์มองริมฝีปากสั่นระริกนั่นแล้วเผลอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิ้ว ความแค้นที่เคยคุกรุ่นถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ยากจะหยั่งถึง เขาหยิบกระดาษทิชชู่มาซับน้ำตาให้เธออย่างเบามือ ทว่าแววตากลับยังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง“จำไว้ว่าชีวิตคุณเป็นของผม... ห้ามไปอ้อนวอนขอเงินจากใครอีก นอกจากผมคนเดียว!”บ้านทรงยุโรปย้อนยุค ที่ดูภูมิฐานตามแบบฉบับตระกูลผู้ดีเก่า ผนังปูนสีครีมถูกฉาบไว้อย่างประณีต แม้จะมีร่องรอยของกาลเวลาบ้างแต่ก็ยังถูกดูแลเป็นอย่างดีผนังและขอบประตูถูกประดับด้วยงานปูนปั้นลวดลายเรียบง่ายคงความคลาสสิก แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟติดผนังทองเหลืองส่องกระทบผนังปูน สร้างเงาวูบไหวที่ดูเหมือนกำลังเต้นระบำไปตามจังหวะการก้าวเดินของหญิงสาวท่ามกลางความเย็นของผนังปูนที่โอบล้อม วริศราเดินนำเขาผ่านห้องรับแขกไปตามโถงทางเดิน ในตอนนี้ความเศร้าโศกที่เคยปกคลุมเธออยู่ได้เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความปรารถนาแต่แววตาของเธอที่สะท้อนกับแสงไฟดูช่างดุดันจนน่าใจหาย ราวกับไม่ใช่ตัวตนของเธอ ก่อนที่อำนาจและความมั่นใจในเสน่ห์ของหญิงสาวจะค่อยๆ เปิดเผยออกมาอย่างออดอ้อนและเย้ายวนบรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่เงียบสงัดและวังเวง วริศราเดิน