All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก: Chapter 21 - Chapter 30

“รัชทายาทเพคะ หมอประจำหมู่บ้านให้การว่าอย่างไรเพคะ”“นางร่างกายอ่อนแอ ไม่ค่อยได้พักผ่อน อีกทั้งยังป่วยมานานแล้วแต่กลับไม่ได้รับการรักษา ที่นางเป็นลมเพราะอาการป่วยเรื้อรังกำเริบ และขาดสารอาหารมากจนเกินไป”“ครอบครัวจาง มีอันใดจะแก้ตัวหรือไม่” ไป๋หลงเอ่ยถามสะใภ้ใหญ่มีความพยายามอย่างมากที่จะเอ่ยแนะนำบุตรสาวของตัวเองให้กับรัชทายาท แม่สามีก็เช่นกัน นางไม่กลัวในสิ่งที่ตัวเองกระทำกับลูกสาวของอดีตผู้ดูแล แต่งเข้ามาแล้วนางจะทำอันใดก็ได้ ใครใช้ให้นางมีสินเดิมติดตัวมาแค่นั้นล่ะ ดูสะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สามสิ สินเดิมของพวกนางช่วยตระกูลจางดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากนัก“ทูลรัชทายาท เรื่องนี้หม่อมฉันที่เป็นแม่สามีของนางผิดด้วยหรือเพคะ นางแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้เป็นครอบครัวเดียวกันกับหม่อมฉันแล้ว หม่อมฉันมีสิทธิ์ในตัวนางในฐานะแม่สามีเต็มที่นะเพคะ แต่งเข้ามาแล้วไม่มีเงินก็ต้องทำงานแลกข้าวแลกที่อยู่อาศัย”“บังอาจ! เจ้ายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่ ตัวเองทำสิ่งใดไว้ยังไม่รู้ผิดชอบชั่วดี!” เสิ่นมู่หยางพูดขึ้นด้วยความโมโห“สามหาวจริงๆ เห็นว่าเปิ่นไท่จื่อละเว้นกฎระเบียบให้หลายอย่างก็คิดว่าตัวเองคงจะไม่โดนลงโทษแล้วสินะ กิริยา

จวนองค์ชายสี่ ไป๋เฟยหมิง“อ่า ดียิ่ง อื้ม!”“อะ องค์ชาย อ้ะ หม่อมฉันจะไม่ไหวแล้วเพคะ”มือหนาจับเอวบางไว้แน่นก่อนจะกระแทกกระทั้นอย่างหนักในช่วงจังหวะสุดท้าย ก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาหลังจากปรับลมหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ขยับตัวออกพร้อมกับถอดแก่นกายออกมา แล้วล้มตัวลงนอนข้างภรรยาที่รับเข้ามาเพราะเหตุการณ์ในจวนมู่“องค์ชาย พระองค์รับสองคนนั้นเข้าจวนมาแต่ไม่ไปหาพวกนางเลยหรือ เช่นนี้จะดีหรือเพคะ” ว่านเหลียนฮวาเอ่ถามเขา เพราะเขามาค้างที่เรือนนางทุกวัน“เปิ่นหวางมาหาเจ้าทุกวันไม่ดีหรือ สองคนนั้นข้ารับเข้ามาเพราะความจำเป็น”“หม่อมฉันเองก็เข้ามาด้วยความไม่ตั้งใจนะเพคะ อีกอย่างยังเข้ามาด้วยตำแหน่งชายารองอีกด้วย” ตั้งแต่สองคนนั้นแต่งเข้ามา นางก็ต้องคิดหาวิธีรับมือกับพวกนาง ช่างน่าปวดหัวยิ่งนัก ยิ่งพระชายาจากจวนอ๋องผู้นั้นทั้งยังเด็กและเอาแต่ใจ“หึ เจ้ายังไม่ตัดใจอีกหรือ วันนั้นเป็นชินอ๋องที่ซ้อนแผนเจ้านะ ใช้ตัวเองหลอกล่อให้เจ้าเข้าไปในเรือน ก่อนจะให้คนพาเปิ่นหวางเข้าไปพักผ่อนที่เรือนนั้น” เขาสามารถหลีกออกไปได้แต่ที่ยอมทำเช่นนั้นเพราะเขาชมชอบว่านเหลียนฮวาผู้นี้อยู่ไม่น้อย“หือ แล้วพระองค์

รัชทายาททำแผลเสร็จแล้วก็ขอตัวกลับตำหนักบูรพาทันที ยามนั้นกงเล่อหยางกำลังอาบน้ำอยู่จึงยังไม่ได้พูดคุยกับเขาเช้าวันถัดมา ในท้องพระโรงยามนี้ค่อนข้างตึงเครียด เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ต่อให้พยายามปิดเพียงใดก็ปิดไม่มิด รัชทายาทจัดการทุกคนที่ขวางทางของเขาในคืนที่มา ทำให้มีขุนนางหลายยื่นฎีกาถอดถอนรัชทายาท ข้อกล่าวหาที่รุนแรงที่สุดเห็นจะเป็นรัชทายาทคิดการกบฏ ซึ่งต้นเหตุของเรื่องก็มาจากฮ่องเต้ ยามนี้เจ้าตัวกลับเอาแต่นั่งนิ่ง บิดาไม่พูด บุตรก็ไม่พูด แต่ขุนนางกลับถกเถียงกันให้จ้าละหวั่นปัง!!!“เงียบ! ที่นี่คือท้องพระโรง คือวังหลวงที่มีกฎระเบียบให้ปฏิบัติตามกันอย่างเคร่งครัด แต่พวกเข้ากลับยืนถกเถียงกันเยี่ยงกับแม่ค้าปากตลาด!”ขุนนางพากันปิดปากเงียบเมื่อได้ยินฮ่องเต้พูดเช่นนั้น แม้มีใจอยากจะเอ่ยแย้งอีกเล็กน้อย แต่ชีวิตสำคัญกว่า จึงได้แต่พากันยืนก้มหน้านิ่ง“เรื่องเมื่อคืนเราผิดเอง ที่ทำอะไรไม่ระมัดระวัง รัชทายาทมีความจำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้นเพื่อปกป้องเรา และเรื่องนี้ห้ามเอ่ยถึงอีก หากเราได้ยินแม้เพียงนิด ลงโทษประหารทันทีขุนนางที่รักของเรา มีผู้ใดข้องใจอีกหรือไม่ คนที่ยื่นฎีกากล่าวหารัชทายาทว่ากบฏ หล

“ตระกูลซ่งก็จัดการไม่ง่าย ฮูหยินผู้เฒ่าเคยชอบบิดาของเจ้า นางเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่อย่างนั้นซ่งฮวาจะเข้ามาข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างไร และนางไม่ฉลาดพอที่จะถูกตาต้องใจองค์ชายสี่ ผู้บงการอยู่เบื้องหลังนางคงเป็นฮูหยินผู้เฒ่า” จู่ๆ รัชทายาทก็เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่นั่งเงียบมาตลอด“เอ๋ … ฮูหยินผู้เฒ่าจวนซ่งนี่ใช่ ธิดาองค์เล็กของอดีตฮ่องเต้ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ มารดาของนางได้รับโทษประหาร เพราะวางยาพิษฮองเฮา”ไป๋หลงพยักหน้า “อืม นางเป็นคนที่น่ารังเกียจคนหนึ่ง ส่วนตาเฒ่าซ่งก็เชื่อฟังนางยิ่งกว่าสิ่งใด อนุที่รับเข้าจวนมาหลังคลอดบุตรพวกนางก็ล้วนตายจากไปทั้งสิ้น ลูกๆ ของพวกนางถูกเลี้ยงตามมีตามเกิด”“ข้าคิดว่าไม่ยากถึงเพียงนั้น ได้ยินมาว่าอีกสามวันฮูหยินเอกคนจวนซ่งคนปัจจุบันจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้บุตรชายคนเล็ก หม่อมฉันได้รับเทียบเขิญด้วยเพคะ รัชทายาทเองก็น่าจะได้เช่นกัน ไม่สู้เราไปด้วยกันดีหรือไม่เพคะ” ตระกูลซ่งยังมีบุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนอยู่อีกสองสามคน หากสตรีทั้งหมดได้เชื่อมสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์เล่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น“เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?” เรื่องไปพร้อมนาง เขาไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว เพียงแค่อยากรู้แ

กงเล่อหยางนั่งจิบชาเงียบๆ ฟังพวกเขาโต้เถียงกันไปมา ก็ส่ายหน้า หากเป็นนางเป็นองค์ชายสี่ นางคงไม่มีหน้านั่งอยู่ต่อแล้ว“คุณหนูท่านนี้คงจะเป็นคุณหนูใหญ่กงเล่อหยางใช่หรือไม่”คนที่เอ่ยประโยคนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นพระชายาเอกขององค์ชายสี่ และกงเล่อหยางได้ยินถามแบบนี้มาประมาณสามรอบแล้ว“ขออภัยเพคะพระชายา หม่อมฉันกงเล่อหยาง บุตรีของอดีตแม่ทัพใหญ่กงซุนเล่อเพคะ” นางไม่ใคร่อยากจะพูดคุยกับใครมากนัก นางมาเพื่อชมงิ้วน่ะ ไม่ใช่พูดคุยสานสัมพันธ์“เปิ่นหวางเฟยได้ยินมาว่าเจ้าคบหากับชินอ๋องอยู่ไม่ใช่หรือ เหตุใดถึ…” พระชายาขององค์ชายสี่หน้าซีดลงไปทันทีที่ได้สบตากับองค์รัชทายาท นางนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ ลืมสิ้นทุกสิ่งอย่างที่สวามีบอกให้นางทำเมื่อมาถึงงาน ครั้นละสายตาออกมาได้นางก็นั่งตัวสั่นงกๆ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ด้านซ้ายก็สามี ด้านขวาก็รัชทายาท“ในเมื่อพระชายาทรงอยากรู้ถึงเพียงนี้หม่อมฉันตอบให้ได้เพคะ หม่อมฉันกับชินอ๋องเป็นเพียงสหายกันเท่านั้นเพคะ แต่เราก็ยังไม่ได้คบหากัน แล้ววันนี้หม่อมฉันมากับองค์รัชทายาทผิดด้วยหรือ พระชายาข้องใจในเรื่องใดอีกหรือไม่เพคะ”ถามอีกสิ! กงเล่อหยางมองสบตากับองค์ชายสี่อย่างไม่คิดท