All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก: Chapter 31 - Chapter 39

ตำหนักชินอ๋องจีอ๋องหลังจากออกมาจากจวนตระกูลซ่งก็ไม่ได้ตรงกลับจวนของตัวเองอย่างที่รัชทายาทรับสั่ง เขาแวะมาหาน้องชายก่อน“ถวายพระพรเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ”“เหอะ! เจ้าจะเปิดศึกกับชนเผ่าใต้ทำไมไม่มาปรึกษาข้ากับรัชทายาทก่อน หรือเดี๋ยวนี้พี่ใหญ่กับพี่รองไม่อยู่ในสายตาเจ้าแล้ว”จีอ๋องเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาก็พ่นคำถามใส่น้องชายไม่หยุด พูดจบก็ยืนกอดอกจ้องมองน้องชายตาเขม็ง“เสด็จพี่ นั่งลงก่อนเถิด” ชินอ๋องเอ่ยเสียงราบเรียบเช่นเคยจีอ๋องยอมเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างแต่โดยดี “วันนี้จวนซ่งจัดงานเลี้ยงวันเกิดให้บุตรชายคนเล็ก รัชทายาทไปร่วมงานพร้อมคุณหนูใหญ่กง ไม่ใช่ก่อนหน้านางมีข่าวลือว่าคบหากับเจ้าอยู่หรอกหรือ เหตุใดถึงได้ไปกับรัชทายาทได้เล่า หรือนางคิดที่จะ…”“พี่รอง นางไม่ใช่คนแบบนั้น ยามนั้นข้าเพียงอยากพบนางจึงอ้างว่าอยากทราบเรื่องราวบางอย่างกับนาง เป็นข้อแลกเปลี่ยนน่ะ ข้าได้รู้เรื่องราวนั้น ส่วนนางได้รับการปกป้องจากข้า เรื่องหลังจากนั้นเป็นเพียงงิ้วฉากหนึ่งเท่านั้น” คิดแล้วก็น่าขันอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ยามนั้นเขาคิดสิ่งใดอยู่ถึงได้พูดว่าจะดูแลปกป้องนาง ทั้งที่ตัวเองยังมีเรื่องติดพันอยู่ จะมีชีวิต

อาฝางไปไม่นานก็กลับพร้อมกับเสียงต่อว่าของหมอหลวง เพราะเขาไม่ได้ไปเชิญมาแบบปกติน่ะสิ อาฝางอุ้มหมอหลวงพาดบ่าใช้วิชาตัวเบาพาเขามาที่นี่“เจ้า! … ถวายพระพร…”“รีบไปตรวจอาการนางเร็วเข้า!”“พ่ะย่ะค่ะ”หมอหลวงไม่กล้าชักช้ารีบวิ่งเข้าไปตรวจจับชีพจรของกงเล่อหยางทันที เขายังอยากมีชีวิตที่ยืนยาว โทสะรัชทายาทน่ากลัวกว่าโทสะของฮ่องเต้เสียอีก“ดูแลนางให้ดี!” ไป๋หลงหันไปพูดกับเสี่ยวถง ก่อนที่ตัวเขาจะเดินออกไปเพื่อจัดการคนที่อยู่ที่เรือนรับรอง“เพคะ” เสี่ยวถงยอบกายคำนับรัชทายาท ครั้นรัชทายาทเดินออกไปแล้วนางจึงเข้าไปข้างในเพื่อสอบถามอาการของกงเล่อหยางกับหมอหลวงเมืองถิงเฟิงชินอ๋องออกคำสั่งให้ทุกคนเร่งเดินทาง ไม่ว่าจะขบวนไหนก็ตามต้องผ่านไปให้สองเมืองก่อนที่จะหยุดพักไป๋เทียนหลงแบ่งขบวนทัพเป็นสามขบวน แต่ละขบวนเดินทางกันคนละเส้นทาง เนื่องจากไม่ต้องการให้ชาวบ้านตื่นตระหนกตกใจ ถึงได้ทำเช่นนี้ เขาไม่ได้ไร้ศักดิ์ศรีที่จะไปซุ่มโจมตีชนเผ่าใต้โดยไม่แจ้งล่วงหน้า ทว่าเขาจะส่งสารบอกกล่าวก็ต่อเมื่อไปถึงแดนใต้แล้ว“เทียนหลง เปิ่นหวางหิวข้าว มื้อเช้าเจ้าก็ไม่ให้ข้าทาน อยู่กับเจ้าแล้วชีวิตข้ารันทดยิ่งนัก” จีอ๋องเปลี่

งานล่าสัตว์จัดแบ่งเป็นสองฟากฝั่งทางด้านทิศตะวันออกเป็นฝั่งของเชื้อพระวงศ์และขุนนางขั้นห้าขึ้นไป ส่วนทิศตะวันตกเป็นขุนนางตั้งแต่ขั้นหกลงมาและบรรดาคหบดีที่ได้รับเชิญ เทียบเชิญที่ได้รับจะเป็นเทียบเชิญพิเศษ ที่ไม่อนุญาตให้คนที่อยู่นอกเหนือจากรายชื่อที่ระบุไว้ในเทียบเชิญเข้ามาในงานเด็ดขาดแม้ว่าการล่าสัตว์จะแบ่งฝั่งกัน ทว่างานเลี้ยงที่จะเริ่มขึ้นในเย็นนี้กลับจัดรวมกันที่บริเวณลานกว้างตรงกลางที่ถูกเว้นว่างไว้ โดยจัดเป็นเวลาสองคืน คืนนี้จะเป็นเพียงงานเลี้ยงธรรมดาทั่วไป จะเข้าร่วมหรือไม่ก็ได้ แต่คืนที่สองนั้นมีกฎบังคับชัดเจนว่าทุกคนต้องเข้าร่วมเพื่อให้เกียรติผู้ที่เข้าไปล่าสัตว์ เพราะสัตว์ที่ถูกล่ามาได้ส่วนหนึ่งจะนำไปทำอาหาร แล้วส่งมอบไปให้แต่ละกระโจมในช่วงเช้าของวันที่สามก่อนเดินทางกลับแต่ใช่ว่าจะไม่มีกรณียกเว้น เช่น เกิดการบาดเจ็บระหว่างทาง หรืออาจจะเกิดอุบัติเหตุขณะออกไปเดินเที่ยวเล่นบริเวณโดยรอบข้อนี้สำหรับคุณหนูและเหล่าฮูหยิน หากเป็นบุรุษต้องให้คำตอบที่ชัดเจนและน่าเชื่อถือ ไม่อย่างนั้นจะถูกนำไปสอบสวน อีกเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งคือได้รับบาดเจ็บขณะเข้าไปล่าสัตว์ สตรีและบุรุษมีสิทธิ์เท่า

“เปิ่นหวางไม่คิดว่าแดนใต้จะร้อนมากขนาดนี้ เทียนหลงใกล้ถึงหรือยัง เปิ่นหวางจะไม่ไหวแล้วนะ” จีอ๋องอยู่ในรถม้านานติดต่อกันหลายวันแล้ว ป่านนี้เมืองหลวงคงจะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เปิ่นหวางคิดถึงหิมะ คิดถึงอากาศหนาว เป็นเพราะชนเผ่าใต้บ้าบอนั่น ทำให้เขาต้องมาลำบากอยู่ที่นี่ คอยดูเถิดไปถึงเมื่อไหร่เปิ่นหวางจะเผาให้วอดเลย ร้อนดีนักใช่ไหม หึ!“ใกล้แล้วพี่รอง พ้นเมืองนี้ไปเราก็จะถึงแล้ว ท่าทนอีกนิดเถิด”“ข้าทนมาเดือนกว่าแล้ว ก้นข้าช้ำไปหมดแล้วเจ้าจะดูหรือไม่”ไป๋เทียนหลงส่ายหน้าให้พี่ชาย เขาเองก็นั่งอยู่ในรถม้าด้วยกันไม่ใช่หรือ พอจะออกไปขี่ม้าอีกฝ่ายก็ไม่ยอมให้เขาไปอีก“หากข้างหน้ามีลำธารก็แวะพักกันก่อน” ชินอ๋องตะโกนบอกองครักษ์ ทั้งที่พึ่งพ้นประตูเมืองออกมาได้ไม่นานองครักษ์ขานรับและขี่ม้าออกไปตรวจสอบดูทางข้างหน้า ก่อนจะพบแหล่งน้ำและบอกให้ทุกแวะพักที่ตรงนั้นจีอ๋องดีใจยิ่งกว่าผู้ใด เขาลงจากรถม้าก็รีบเดินตรงไปที่ลำธารทันที ธารน้ำใสและเย็นถูกใจเขายิ่งนัก“เทียนหลง น้ำเย็นยิ่งนัก เจ้าลงมาเร็วเข้า น้ำที่โรงเตี๊ยมยังไม่ดีเท่านี้ อ่า ค่อยยังชั่ว”ครั้งนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธพี่ชาย ถอดเสื้อผ้าแล้วเดินลงไปในลำธา

“ฉางเจ๋อ! เล่อหยางเล่า! นางเป็นอย่างไรบ้าง!” รัชทายาทมามาถึงก็พ่นคำถามใส่อู๋หยางโหวไม่หยุด เขาชะเง้อคอมองเค้าไปข้างใน ไม่ได้สนใจอู๋หยางโหวที่กำลังพยายามหลบหน้ารัชทายาทด้วยไม่อยากให้รัชทายาทเห็นว่าเขาร้องไห้อู๋ฉางเจ๋อนับกงเล่อหยางเป็นสหายของเขาตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันแล้ว เพราะเขาถูกใจนางมาก ต่อมายิ่งได้รู้จักกันเพิ่มขึ้น เขาคิดว่าตัวเองนั้นคิดไม่ผิดที่เลือกให้นางเป็นสหาย ตอนที่รัชทายาทส่งนางมาให้เขา เขาตกใจมาก จนเกือบจะลืมวิธีการใช้วิทยายุทธ์ ระหว่างทางที่พานางมาที่นี่ ใจกังวลไปหมด กลัวว่าจะพานางไปรักษาไม่ทัน“เจ้า! ฉางเจ๋อ…หลบหน้าเปิ่นไท่จื่อทำไม” รัชทายาทจับอีกฝ่ายหันกลับมา อู๋หยางโหวสะบัดหน้าหลบหลบหลีกมือของรัชทายาท สุดท้ายก็หนีไม่พ้น รัชทายาทบีบคางเขาไว้แน่น “เจ้าร้องไห้?”อู๋หยางโหวดิ้นหลุดออกมาก็บีบนวดกรามบริเวณคางที่ถูกจับเมื่อครู่ ก่อนจะเอ่ยถาม “คางของกระหม่อมหลุดติดมือพระองค์ไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เหตุใดจับแล้วมันถึงได้รู้สึกแปลกๆ”“ … ” รัชทายาทมองมือตัวเองด้วยกลัวว่ามันจะติดมาจริงๆ เพ้ย! “เจ้าตอบคำถามเปิ่นไท่จื่อมาก่อน”“รัชทายาท พระองค์ก็เห็นว่ากระหม่อมนั่งอยู่หน้าห้อง มันหมายค