All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก: Chapter 11 - Chapter 20

จากการสืบเรื่องราวของตระกูลกงและการมาเยือนเพื่อยืนยันบางสิ่ง ทำให้เขารู้ว่าต่อให้ตระกูลกงมีผู้นำเป็นสตรี ก็ยังสามารถยืนหยัดต้านลมต้านฝนรักษาวงศ์ตระกูลเพื่อไม่ให้ล่มสลายได้ คนที่อยู่ในที่ลับน่ากลัวกว่าคนที่อยู่ในที่แจ้ง ที่เขาสามารถมายืนอยู่ในจวนได้โดยไม่เป็นอะไร เป็นเพราะพวกเขาเปิดทางให้…อีกนัยหนึ่งก็คือยามนี้พวกเขาไม่สามารถปรากฎตัวออกมาได้ และเขาเองก็สามารถพึ่งพาและดูแลคุณหนูของพวกเขาได้ ถามว่าเขาทราบได้อย่างไร ตามหลักของผู้ฝึกยุทธ์แล้วไม่ยากที่จะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากบริเวณโดยรอบจวน คนในคุ้นชินคุ้นเคย แต่คนนอกกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่าง กับคนที่ไม่คิดมากก็แล้วไปเถิด บังเอิญว่าเขาเป็นคนคิดมาก คิดจนได้ประมือกับคนผู้หนึ่ง วรยุทธ์ของเขายอดเยี่ยมมากเป็นกระบวนท่าที่เขาไม่เคยพบมาก่อน นับว่าเขาได้เปิดประสบการณ์ใหม่แล้วกงเล่อหยางพิจารณาตามคำพูดของเขา ตอนแรกนางยอมรับว่ามีความคิดที่จะพึ่งพาฮ่องเต้ในอนาคต แต่ว่าหลังจากที่ได้ฟังท่านลุงเว่ยบอกเล่าเรื่องราวนั้น นางก็เปลี่ยนความคิดทันที อีกอย่างฮ่องเต้เป็นศูนย์กลางของอำนาจ การจะตัดสินใจแต่ละครั้งล้วนแต่ต้องมีเหตุผลและหลักฐานมารองรับ“ท่านบอก

เช้ามืดในวันถัดมา ใกล้เข้าสู่ฤดูคิมหันต์แล้วบรรยากาศจึงเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ในตรอกเล็กข้างจวนมีหญิงสาวนางหนึ่งกำลังก้าวเดินออกไปอย่างระมัดระวังตัว ทว่า…“อื้อ-”ยามเฉินกงเล่อหยางตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ปรือตาลุกขึ้นเดินตามแรงพยุงของเสี่ยวถงไปที่หลังฉากกั้นหลังจากล้างหน้าจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมานั่งที่หน้าคันฉ่อง กงเล่อหยางพินิจเพ่งมองใบหน้าของกงเล่อหยางที่มีความคล้ายคลึงกับนางอยู่ราวเจ็ดส่วน แต่เหมือนว่าพระเจ้าจะเข้าข้างกงเล่อหยางมากกว่า ถึงได้ทำให้กงเล่อหยางงดงามมากถึงเพียงนี้พอคิดมาถึงตรงนี้กงเล่อหยางจึงอยากจะเห็นนางเอกที่นักเขียนบรรยายว่างามล่มแคว้นยิ่งนัก สำหรับนางที่มีชีวิตมาสองชาติภพ กงเล่อหยางคือสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยพบมา หากเป็นโลกที่นางอยู่คงไม่พ้นเป็นดาวเด่นท่ามกลางแสงสีเสียงมากมายที่น่าแสบตาเหล่านั้น“เมื่อครู่คุณหนูบอกว่า ท่านอ๋องจะมาทานมื้อเช้าที่จวนของเรารึเจ้าคะ!” เสี่ยวถงพูดขึ้นมาเสียงดัง“ใช่ เจ้าช่วยไปบอกที่โรงครัวด้วยก็แล้วกัน แต่…” เล่อหยางกวักมือเรียกเสี่ยวถงเสี่ยวถงตาโตเมื่อฟังคุณหนูพูดจบ “คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ”“รีบไปได้แล้ว”หลั

กงเล่อหยางนั่งรอหมอหลวงอยู่หน้าเรือนด้วยสีหน้ากังวลใจอย่างปิดไม่มิด มือที่วางอยู่บนหน้าตักประสานกันแน่น สายตาจ้องมองประตูเรือนรับรองอย่างใจจดใจจ่อหนึ่งเค่อต่อมานางจึงลุกขึ้นไปสอดส่องดูที่หน้าประตู ครั้นมองไม่เห็นสิ่งใดก็กลับมานั่งที่เดิมสองเค่อผ่านไปแล้วหมอหลวงก็ยังไม่ออกมา กงเล่อหยางร้อนใจนักกลัวว่าพิษที่เขาได้รับจะเป็นพิษร้ายแรงจนรักษาไม่ได้เพราะหากเป็นเช่นนั้นตระกูลกงก็แย่แล้ว โทษลอบสังหารเชื้อพระวงศ์คือประหารเท่านั้น แม้ว่าจะโยนความผิดหรือสอบสวนออกมาว่าสาวใช้นางนั้นเป็นคนทำก็ตาม“คุณหนู ท่านอ๋องต้องไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” เสี่ยวถงเองก็กังวลมากเช่นเดียวกันกงเล่อหยางพยักหน้า สีหน้านางย่ำแย่ลงเรื่อยๆ หากว่าหมอหลวงยังไม่ออกมา คาดว่านางคงจะพังประตูเข้าไปดูให้รู้แล้วรู้รอด“คุณหนู ข้าว่าท่านนั่งลงก่อนดีกว่านะเจ้าคะ หมอหลวงต้องรักษาท่านอ๋องได้แน่นอน ท่านใจเย็นๆ ก่อนนะเจ้าคะ” แม่นมยามนั้นกำลังตัดอาภรณ์ที่จะเข้าร่วมงานชมบุปผชาติในกงเล่อหยางอยู่ที่เรือนคัดแยกผ้าแพร หลังจากทราบเรื่องนางก็รีบมาหาเล่อหยางที่เรือนรับรองนี้ทันที“แม่นมข้ากังวลเหลือเกินเจ้าค่ะ เหตุใดหมอหลวงยังไม่ออกมาอีก พิษนั่น…”

ศาลากลางน้ำอุทยานหลวง“ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”“ถวายพระพรเสด็จแม่/ถวายพระพรหวงกุ้ยเฟยเพคะ”“ไม่ต้องมากพิธี รีบนั่งลงเถิด” ฮองเฮาทรงตรัสขึ้นหลังจากที่ทั้งสองทำความเคารพเสร็จ พระนางเป็นฮองเฮาพระองค์ที่สองของฮ่องเต้ มีพระราชธิดาอยู่สองพระองค์ คือองค์หญิงใหญ่หรือต้าจ่างกงจู่ พระองค์เป็นตัวแทนของแคว้นในการสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรีกับแคว้นทางเหนือ อีกหนึ่งคนคือชิงหยางจ่างกงจู่หรือองค์หญิงสี่ ทรงยังไม่ได้หมั่นหมายกับผู้ใดทั้งที่อายุย่างสิบเก้าปีแล้ว“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”เมื่อทั้งสองนั่งลงจึงได้สังเกตว่ามีผู้ใดอยู่บ้าง ข้างฮองเฮาคือชิงหยางจ่างกงจู่ ถัดมาเป็นหวงกุ้ยเฟย ข้างกันนั้นน่าจะเป็นลั่วเสียนเฟยบุรุษที่นั่งข้างพระนางคือองค์ชายสี่ไป๋เฟยหมิง ผู้ที่ไปพาตัวซ่งฮวาออกมาคุก ต่อมาเป็นองค์หญิงรองพระธิดาของเต๋อเฟยและองค์หญิงสามพระธิดาของอดีตจ้าวกุ้ยเฟย“พี่สามได้ยินว่าท่านถูกพิษแทนคุณหนูใหญ่กง ทรงเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายสี่เอ่ยปากถามพี่ชายที่ตัวเองเกลียดชังไป๋เทียนหลงวางถ้วยชาลงหันไปมองหน้าน้องชายพร้อมเอ่ยตอบกลับ “ไม่เป็นอันใดมากแล้ว ต้องขอบคุณเล่อหยางและเสด็จแม่ที่คอยดูแลเปิ่นห

รถม้าที่แล่นไปตามพื้นถนนด้วยความเร็วไม่มากนัก ภายในรถม้ามีศึกขนาดย่อมเกิดขึ้นโดยตัวหญิงสาวร่างบางกำลังขยับตัวหนี ส่วนคนตัวโตก็ขยับตามมานั่งเบียด นางที่ขยับหนีจนสุดทางแล้วก็หันกลับมามองค้อนเขา ไป๋เทียนหลงเองก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้…“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอึดอัดเพคะ พระองค์ช่วยขยับออกไปได้หรือไม่” กงเล่อหยางพูดบอกเขาอย่างใจเย็น“เปิ่นหวางคงสู้รัชทายาทไม่ได้สินะ เจ้าถึงได้ไม่มีรอยยิ้มให้เปิ่นหวางเลย” เขาพูดประชดประชันแกมตัดพ้อ แต่ก็ยอมขยับถอยออกมากงเล่อหยางกลอกตา “ท่านอ๋องทรงอย่าลืมสิเพคะว่าเราเป็นสหายกัน หากพระองค์ต้องการทราบเรื่องราวในอดีต ย่อมได้เพคะ แต่ได้แค่บางเรื่องเท่านั้น หลังจากทราบแล้วท่านจะทำอย่างไรต่อหรือเพคะ”กงเล่อหยางคิดว่าของสิ่งนั้นไม่ควรเก็บไว้ เผือกร้อนอันนี้ นางไม่ปรารถนาจะรับไว้ นางคิดว่าที่มันยังอยู่ที่นี่เป็นเพราะฮ่องเต้คนปัจจุบันไม่คู่ควรกับมัน แล้วรัชทายาทล่ะ พอจะเป็นไปได้หรือไม่ หรือจะเป็นอี้ชินอ๋อง หากส่งมอบให้ใครคนใดคนหนึ่งคนตระกูลกงจะได้ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง“หลังจากทราบแล้ว ก็แต่งเจ้าเข้าจวนอ๋องอย่างไรล่ะ หรือว่าเจ้าจะหันไปพึ่งพารัชทายาทแทนเปิ่นหวาง” เขาแสร้งพู