ทะลุมิติมาเป็นอดีตคนรักของพระเอก

หลี่เล่อหยาง เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เธอทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย หลังกลับจากทำงานเธอก็จะนั่งอ่านทบทวนบทเรียน สองชั่วโมงก่อนนอนเธอจะแต่งนิยาย ซึ่งการแต่งนิยายของเธอนั้นไม่ได้ประสบความสำเร็จมากนัก แต่ก็ถือเป็นรายได้อีกทางที่ทำให้เธอนั้นมีเงินใช้จ่ายได้โดยไม่ต้องยืมหรือกู้เงินใครระหว่างที่เธอกำลังนั่งแต่งนิยายอยู่นั้น หลี่เล่อหยางอยู่ๆ ก็ฟุบหลับลงไปบนโต๊ะ วิญญาณหลุดออกจากร่าง ร่างโปร่งแสงยืนมองกายเนื้อของตัวเอง พลางคิดว่า ‘เธอต้องมาตายแบบนี้จริงหรือ’ เธอถอนหายใจออกมา ในใจภาวนาให้มีคนคิดสงสัยที่ติดต่อเธอไม่ได้หรือมาหาเธอที่ห้องแล้วรับรู้ถึงความผิดปกติ เธอไม่อยากให้ร่างกายต้องเนาเหม็นอยู่ที่นี่และเหมือนว่าเบื้องบนจะรับรู้ความคิดของเธอ...ก๊อกๆ“เล่อหยาง” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกเพื่อนสาวที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานวิญญาณของหลี่เล่อหยางรีบไปที่หน้าประตู เธอแย้มรอยยิ้มออกมาในรอบหลายปี นับตั้งแต่ที่พ่อของเธอแต่งงานใหม่หลี่เล่อหยางก็ตัวคนเดียวมาโดยตลอดเนื่องจากครอบครัวใหม่ของบิดาไม่ยินดีต้อนรับเธอ อีกนัยหนึ่งคือพ่อของเธอเองก็คิดที่จะผลักไสเธอออกไปอยู่แล้ว เมื่อมีโอกาสจึงใช้ข้ออ้าง

“เสี่ยวถง เราไปเดินเล่นกันเถิด”เช้าวันนี้กงเล่อหยางค่อนข้างที่จะอารมณ์ดี เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้บ้างแล้ว จึงชวนเสี่ยวถงออกไปเดินเล่นรอบๆ เรือน ถึงแม้จะมีความทรงจำที่กงเล่อหยางคนก่อนทิ้งไว้ให้ แต่หลี่เล่อหยางก็ยังอยากที่จะสำรวจมันด้วยตัวเองเธอเดินออกจากเรือนพร้อมรอยยิ้มสดใส จนบ่าวไพร่ที่ทำงานอยู่บริเวณนั้นพากันตะลึงอ้าปากค้าง นานแล้วที่พวกเขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของคุณหนู ยามนี้จึงได้แต่ยืนนิ่งจ้องมองตาไม่กระพริบด้วยกลัวว่าพวกตนนั้นจะตาฝาด แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็ยังจะมองอยู่ดี เพราะพวกเขาคิดถึงคุณหนูคนเก่าจะแย่อยู่แล้ว บ่าวไพร่ที่นี่มีแต่คนเก่าคนแก่นานครั้งที่จะมีบ่าวไพร่เข้ามาใหม่“ท่านพ่อบ้าน วันนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”พ่อบ้านตกใจจนหน้าถอดสี สายตาล่อกแล่กไปมา เอ่ยตอบกงเล่อหยางได้ไม่เต็มเสียงนัก “ขะ ข้าสบายดีขอรับ”กงเล่อหยางส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทางของเขา เธอคิดเอาไว้แล้ว ว่าที่นี่ไม่เหมือนโลกที่เธอจากมา เธอจะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ จะไม่เป็นแบบชีวิตที่แล้ว ที่นี่มีแค่เธอ ไม่มีแล้วบิดาที่เมินเฉย เธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เพื่อตัวเธอเองและเพื่อกงเล่อหยาง

เวลานี้บ่าวไพร่ในโรงครัวกำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่ เนื่องจากอยู่ๆ คุณหนูของพวกเขาเกิดอยากจะเข้าครัวทำอาหาร ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในขณะเดียวกันด้านหน้าจวน ก็วุ่นวายไม่แพ้กัน พ่อบ้านได้รับคำสั่งจากกงเล่อหยางให้ไล่สิ่งอัปมงคลออกไปจากจวน“นี่! เจ้าเป็นแค่พ่อบ้านมีสิทธิ์อะไรมาขวางข้าที่เป็นคุณหนู ข้าเป็นญาติผู้น้องของพี่หญิงเล่อหยางนะ” หญิงสาวพยายามพูดเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านที่สัญจรไปมา นางคือบุตรสาวคนรองของท่านอารอง น้องชายต่างมารดาของแม่ทัพใหญ่กง นามว่า กงซูมี่“ข้าน้อยไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนี้หากเจ้านายไม่ได้รับสั่ง ทว่าคุณหนูอนุญาตให้ข้ามีสิทธิ์ในการจัดการความวุ่นวายอย่างเต็มที่ คุณหนูรีบกลับไปเถิด ก่อนที่จะอับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ ครอบครัวท่านเองก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือจะมาพึ่งพิงคุณหนูของข้าด้วยเรื่องใดกัน โปรดชี้แนะบ่าวผู้โง่เขลาด้วยเถิดขอรับ”กงซูมี่ นางไม่คิดว่าจะโดนตอบกลับมาเช่นนี้ ก็ยืนกำหมัดหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจริงอย่างที่พ่อบ้านกล่าวมาคือท่านอารองที่แยกบ้านออกไปนั้น พวกเขามีกินมีใช้ไม่ขาดมือ ได้เชิดหน้าชูตาในตำแหน่งรองเจ้ากรม ไหนจะมีสินเดิมของ

กงเล่อหยางไม่ได้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ หรือเอาแต่วิ่งตามบุรุษอย่างที่ผู้คนกล่าวขาน ในทุกๆ วันหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ นางจะออกไปตรวจดูบัญชีร้านค้าแม้ว่าทรัพย์สมบัติที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้นั้นมากพอที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายไปจนถึงชาติหน้า แต่กงเล่อหยางก็ยังอยากที่จะสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองไม่มีใครทราบถึงเรื่องในอนาคต วันนี้มีกินมีใช้ วันหน้าอาจจะไม่มีก็ได้ ยิ่งเป็นตระกูลชนชั้นสูง ยามก้าวเดินยิ่งต้องระมัดระวัง ก้าวพลาดเมื่อใด ชีวิตของตัวเองและคนในตระกูลก็จบสิ้นเมื่อนั้น“อรุณสวัสดิ์ขอรับคุณหนู วันนี้คุณหนูมาเร็วกว่าทุกวันนะขอรับ”ผู้ดูแลร้านเดินออกมาทักทาย เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นนายหญิงของตัวเอง“หลายวันแล้วที่ข้าไม่ได้เข้ามาตรวจบัญชี วันนี้จึงมาเร็วหน่อย เพราะยังต้องไปตรวจอีกหลายร้าน รบกวนท่านลุงเว่ยนำบัญชีไปให้ข้าที่ห้องทำงานด้วย” กงเล่อหยางบอกกล่าวเสียงนุ่มนวล เนื่องจากหลี่เล่อหยางมีนิสัยคล้ายกันกับกงเล่อหยาง หญิงสาวจึงไม่ได้กังวลว่าจะถูกจับผิดเรื่องความเปลี่ยนแปลงของตัวเองมากนัก“ได้เลยขอรับ เดี๋ยวเชิญคุณหนูขึ้นไปรอข้าบนห้องก่อน ข้าขอไปหยิบเอกสารรายงานสักครู่ขอรับ”ท่

ต้นฤดูสารทปีที่แปดนั้นเกิดความเปลี่ยนแปลงที่ชายแดนทิศเหนือ กงซุนเล่อที่เป็นแม่ทัพถูกส่งไปทำศึกอีกครั้ง แต่การไปของเขาครั้งนี้อาจสร้างความเปลี่ยนมากมายให้กับเมืองหลวง ไม่ว่าจะเป็นตระกูลชนชั้นสูงหรือขุนนางในราชสำนักกงซุนเล่อไม่ได้โง่ เขาย่อมทราบดีว่าตัวเองมีอำนาจมากจนเกินไป บวกกับสหายที่ตีตัวออกห่าง การไปของเขาครั้งนี้นั้นเขาได้เตรียมใจไว้แล้ว ที่เขาห่วงมีเพียงภรรยากับบุตรสาวที่น่ารักของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังคงมีความหวังที่ว่าสหายจะยังคงเป็นสหายของเขาคนเดิมเขาวางแผนไว้เพื่อรับมือกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับคนของตัวเองที่ไว้ใจได้ บอกกำชับพวกเขาว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจะต้องปกป้องลู่หว่านถิงกับบุตรสาวให้ปลอดภัยแต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด…คล้ายกับว่าสวรรค์กำลังลงโทษเขากงซุนเล่อถูกพิษจากน้ำชาที่เขาดื่มก่อนออกไปนำทัพ พิษออกฤทธิ์ในยามที่กำลังต่อสู้ฟาดฟันกับศัตรู และนั่นทำให้เขาพลาดพลั้งจนถูกแทงจากทางด้านหลัง โดยคนสนิท ใช่! คนสนิท หาใช่ศัตรู…เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่กงเล่อหยางทราบ มารดาตรอมใจกับการจากไปของบิดาจนแท้ง เมืองหลวงเองก็เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมาย ขุนนาง