All Chapters of แป้งโร: Chapter 11 - Chapter 20

"พูดเองน้าาา" ถุงแป้งเอ่ยพลางยกยิ้มตามคนพี่ ยูโรที่เห็นรอยยิ้มหวานก็หันไปมองที่แถวลูกโป่งก่อนจะเริ่มปาทันทีปังงง"กรี๊ดดด! โดนแล้วยูโร" ถุงแป้งกรีดร้องออกมาทันทีที่ยูโร ปาโดนลูกโป่งโดยไม่ได้ฉุกคิดกับสรรพนามที่เพิ่งเอ่ยเรียกยูโรออกไป'ยูโร? เหรอทำไมเขินจังแฮะ' ยูโรคิดในใจพลางยกมือมาเกาท้ายทอยอย่างเขินๆ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเรียกชื่อเขาแล้วน่ารักแบบนี้มาก่อนเลย ให้ตายสิ หลงจะแย่อยู่แล้วนะ"ปาอีกๆๆ หนูเป็นกำลังใจให้" ถุงแป้งพูดพลางบีบไหล่คนพี่อย่างให้กำลังใจ พลางสายหันไปมองตุ๊กตาที่เธอเล็งไว้ตั้งแต่แรกอย่างมีความหวัง"จะปาละนะ" ยูโรตั้งท่าเตรียมปาอีกครั้ง"โอเค๊ ปาเลยจ้า"ยูโรง้างมือขึ้นอีกครั้ง เขาเล็งไปทางเดิมกลับตอนแรก ก่อนจะเหวี่ยงมือไปข้างหน้าสุดแรงปังงง"กรี๊ดด ยูโรสุดยอดด" ถุงแป้งกรีดร้องออกมาอีกครั้ง คราวนี้เธอโผเข้ากอดของยูโรด้วยความดีใจ ส่วนยูโรที่ไม่ทันตั้งตัวว่าจะถูกกอดตอนนี้ทำหน้าหวออ้าปาค้างตัวแข็งทื่อไปเรียบร้อยแล้ว"งื้ออ อีกดอกเดียว ดอกเดียวเท่านั้น ยูโรสู้ไหมคะ?" ถุงแป้งเอ่ยถามพลางหันหน้าไปจ้องหน้ายูโรอย่างรอคำตอบ ทั้งๆ ที่แขนของตัวเองก็ยังกอดคอยูโรอยู่อย่างนั้น ส่วนยู

นอนเต็นท์วันที่สาม"วันนี้ก็จบงานละ พวกเราไปดูพลุปิดงานกันไหม?" ยูโรเอ่ยขึ้นมาก่อนจะหันมองหน้าทุกคน"ก็น่าสนใจนะ ยังไงวันนี้ก็เป็นเวรเฝ้าของพวกเราด้วย" ถุงแป้งเอ่ยเสริม"กูกับข้าวใหม่ไปด้วย แต่เดี๋ยวตามไปนะ""ทำไมสองคนถึงไปด้วยกันละ?" ถุงแป้งทำหน้างง พลางมองหน้าเพื่อนรักสลับกับมองหน้าปฏิทินเมื่อเห็นว่าถุงแป้งทำหน้างง เขาเลยหันมองหน้าข้าวใหม่ก่อนจะหันมายิ้มให้ถุงแป้งทีหนึ่งก่อนจะเอ่ย"เป็นแฟนกันก็ต้องไปด้วยกันสิครับน้องถุงแป้ง" สิ้นเสียงปฏิทินทุกคนต่างหันหน้ามามองทั้งคู่ด้วยความตกใจปนความสงสัย ว่าไปเป็นแฟนกันตั้งแต่ตอนไหน"พูดว่าอะไรนะ แฟนเหรอ?" ถุงแป้งถามย้ำอีกครั้ง"ใช่พวกเราตกลงคบกันเมื่อคืนครับ...เนอะข้าว" ปฏิทินยกมือขึ้นโอบไหล่ข้าวใหม่" ไม่อยากจะเชื่อ" น้ำปูนยกมือขึ้นมาทาบอกของตัวเอง ก่อนจะมองทั้งคู่อีกครั้ง แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคือเรื่องจริง"ยังงี้กลุ่มเราก็มีแค่อีแป้งสิที่โสด" ข้าวใหม่เอ่ยพร้อมหันไปมองหน้าเพื่อนรัก"อะไร แค่กูที่ไหนก่อน น้ำปูนก็ยังไม่มีเหอะ" ถุงแป้งจีบปากจีบคอพูด ก่อนจะเห็นว่าสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป เพราะตอนนี้ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยกเว้นยูโรที่ทำหน้

มหาวิทยาลัยโรสแมรี่ลานคณะบริหาร“โห พี่ธารใสก็พูดเกินไปปะวะ โคตรไม่น่ารักเลย” ข้าวใหม่เอ่ยทันที หลังได้ฟังถุงแป้งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทั้งหมด ทำให้เธอหมั่นไส้ธารใสขึ้นไปอีก จากที่ไม่ค่อยชอบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว“เป็นกูจะตบล้างน้ำให้ ทำเหมือนไม่ใช่พี่น้องกันได้ไงวะ” น้ำปูนเอ่ยเสริม สีหน้าพร้อมจะบวกแทนเพื่อนรักเต็มที่ เธอเองก็ไม่ชอบขี้หน้าธารใส เรียกได้ว่าเกลียดยันเงาก็ว่าได้“เฮ้ออ ช่างพวกเขาเถอะ กูมันลูกเมียน้อยก็งี้แหละ” ถุงแป้งถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเหม่อมองไปข้างหน้าเหมือนคนใจลอย“ไม่รู้แหละวันงานกูจะไปด้วย ให้กูทำอะไรกูจะทำหมดขออยู่ใกล้ๆมึงก็พออีแป้ง” “กูเห็นด้วยกับอีใหม่ กูเอาด้วยมีกันหลายคนก็ดีกว่าตัวคนเดียว”“เออ กูจะชวนพวกมึงอยู่ ไปสามก็อุ่นใจกว่าไปหนึ่งละว่ะ”“ไปไหนกันจ๊ะสาวๆ พวกพี่ไปด้วยคนสิ” เสียงปฏิทินลอยมาแต่ไกล ก่อนที่เขาจะเดินมานั่งพร้อมเพื่อนรักอีกสองคนที่เดินตามมาด้วย“ก็ไปงานแต่งพี่สาวอีแป้งน่ะสิ” ข้าวใหม่เอ่ย ก่อนจะเบะปากมองบน“ต้องไปปกป้องมันหน่อยบ้านมันสติไม่ค่อยจะดีกันทั้งบ้าน เผื่อมีปัญหาอะไรจะได้ชวนทัน” น้ำปูนจีบปากจีบคอเล่า เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากทุก

งานแต่งงานธารใสถุงแป้งยืนดูตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เธออยากให้วันนี้ผ่านพ้นไปเร็วๆสักที เพราะตั้งแต่วันที่เธอทะเลาะกับครอบครัวเรื่องของชิน เธอไม่กลับมาบ้านอีกเลย และไม่รับสายธาวินที่พยายามโทรหาเธออีกด้วย จริงๆวันนี้เธอไม่อยากมาร่วมงานด้วยซ้ำ แต่เธอเองไม่อยากหักหน้าผู้เป็นพ่อไปมากกว่านี้"เหม่ออะไรอยู่ครับ" เสียงยูโรเอ่ยถามก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังถุงแป้ง เขาเองก็มองสำรวจชุดตัวเองในกระจกเช่นกัน วันนี้เขาและบรรดาเพื่อนทั้งของเขาและของถุงแป้งมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านงาน เพื่อคอยช่วยงานและคอยซัพพอร์ตถุงแป้งอีกแรง"แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ" ถุงแป้งเผยริมฝีปากยิ้มกว้าง จนเห็นไรฟันชัดเจน"พวกเราลงไปข้างล่างกันดีกว่า ไปศึกษาดูงานไว้เพื่องานของพวกเรา" ยูโรยิ้มบางๆ เขาขยิบตาส่งให้ถุงแป้งหนึ่งทีอย่างซุกซน "พูดอะไรก็ไม่รู้ ชิ! ไปดีกว่า" ถุงแป้งหันไปแหวใส่ก่อนจะเดินนำออกไปข้างล่างบรรยากาศในงานตอนนี้ เริ่มเต็มไปด้วยผู้คนที่ได้รับเชิญ ถุงแป้งกวาดสายตาไปรอบๆเพื่อหาเหล่าเพื่อนๆของเธอที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ส่วนไหนของงาน พลันสายตาไปสะดุดเข้ากลับตัวเจ้าบ่าวที่ยืนมองเธออยู่ก่อนแล้วอย่างไม่วางตา ‘มองบ

ยูโรพาถุงแป้งกลับมาที่บ้านอีกครั้ง เขาประคองเธอเข้ามาจนถึงห้องโถงใหญ่ ถุงแป้งมองเข้าไปก็เจอเหล่าเพื่อนๆ และนมอิ่มที่เพิ่งรู้เรื่อง นั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว“เป็นยังไงบ้างมึง เจ็บตรงไหนไหม?” ข้าวใหม่เอ่ยถามทันที เธอร้อนใจอย่างมากอยากจะไปด้วย แต่โดนปฏิทินห้ามไว้ เขาให้เธออยู่รอบอกคนอื่นๆ ว่าถุงแป้งไปไหนแทนถุงแป้งส่ายหน้าก่อนจะส่งรอยยิ้มบางๆ กลับไปให้กับเพื่อนรัก ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่ทำอะไรเลย“โถ่ถัง คุณหนูของนมอิ่ม ไม่เป็นอะไรนะคะ ปลอดภัยแล้วค่ะ” นมอิ่มตรงเข้ามาสวมกอดถุงแป้ง สภาพถุงแป้งตอนนี้ทำให้เธอใจแทบสลายทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว“เรื่องมันเป็นมายังไงวะไอ้โร มึงรู้หรือยัง?” พรายแก้วเดินเข้าไปกระซิบถามยูโรเสียงเบา เขาไม่กล้าเอ่ยถามเสียงดัง เพราะเขากลัวถุงแป้งจะได้ยิน เพื่อมันเป็นเรื่องที่น้องไม่อยากพูดให้ใครรู้“กูรู้แล้ว แต่เดี๋ยวรอพ่อกับแม่แป้งมาก่อน กูจะพูดทีเดียว”“บอกคร่าวๆ ก่อนไม่ได้เหรอว่ะ คนมันอยากรู้” พรายแก้วยังคงคะยั้นคะยอเพื่อนรัก ก่อนที่ยูโรจะพยักหน้าเป็นเชิงเดี๋ยวเล่าให้ฟัง เขาพาถุงแป้งไปนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะพยักหน้าให้ทุกคนมานั่งรวมกัน เพราะเขาจะเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟั