All Chapters of แป้งโร: Chapter 1 - Chapter 10

Sweet Pub"อื้อ ...""จ๊วบ ... อ่า"เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์......"อื้อ.. อ่า""อื้อ ..ซี๊ด.."เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์......"อื้ออออ ...""อื้อ ซี๊ดด รับก่อนมั้ย? อ่า ..""อื้อ ... ช่าง ซี้ด มัน อ่า .."เช้าวันต่อมามหาวิทยาลัยโรสแมรี่"ไง้ อีตัวดีเมื่อคืนเป็นเหี้ยไร? ทำไมไม่รับโทรศัพท์" 'น้ำปูน' เอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นหน้าเพื่อนตัวดีของเธอ"ก็เดิมๆ คงไม่ต้องพูดเยอะหรอกเนอะ รู้ๆกันอยู่" 'ถุงแป้ง' เอ่ยตอบเพื่อนรักพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ"อีเหี้ย! นี่มึงไปผับมาอีกแล้วเหรออีแป้ง!" 'ข้าวใหม่' เอ่ยเสียงดัง เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินสักเท่าไหร่ ก็รู้นะว่าถุงแป้งเที่ยวจัด แต่ก็ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้"เพลาๆบ้างนะอีแป้ง เดี๋ยวพ่อมึงก็จับได้พอดี" น้ำปูน ยังคงพูดเตือนถุงแป้ง ก่อนจะมองค้อนเพื่อนตัวเองอย่างไม่วางตา"จริง มึงต้องหยุดบ้างนะอีแป้ง แบบนี้ได้ความแตกสักวัน" ข้าวใหม่ เอ่ยเสริมทันที ก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ถุงแป้ง มองหน้าเพื่อนรักทั้งสอง แววตาของเธอฉายความเศร้าออกมา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆและเอ่ยว่า"จะกลัวอะไร ขนาดกูอยู่ไหน ทำอะไรวันๆเขาเคยมาสนใจกูด้วยเหรอ?""มึงก็เลย ทำตัวแบบนี้ปร

หน้าผับ"ขอโทษนะครับ ที่ถือวิสาสะพูดออกไปแบบนั้น" ทันทีที่ยูโรพาถุงแป้งออกมาจากชินได้ เขาก็รีบเอ่ยขอโทษทันที"อ่า ไม่เป็นไรค่ะ แป้งไม่ว่าอะไรคุณหรอกต้องขอบคุณด้วยซ้ำ" ถุงแป้งพูดพร้อมส่งรอยยิ้มเขินๆ กลับไปให้ยูโร"ครับ แล้วจะไปไหนต่อหรือเปล่า?""ไม่แล้วค่ะ ว่าจะกลับคอนโด วันนี้คงหมดสนุกแล้ว" ถุงแป้งพูดพลางมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าชินจะได้สติแล้วตามเธอมาอีก ยูโรที่เห็นการกระทำของถุงแป้งก็เดาได้ทันทีว่าเธอคงกลัวว่าชินจะตามมาอีกรอบเป็นแน่ เขาเลยถือโอกาสถามออกไป"มาคนเดียวเหรอ? ให้พี่ไปส่งมั้ย? อ่า พี่แทนตัวเองแบบนี้ได้ใช่มั้ย? มองๆ ดูแล้วพี่น่าจะแก่กว่าหนูนะ" ยูโรพูดพลางหัวเราะเบาๆ ออกมา เพราะจากหน้าตาถุงแป้งแล้วเขาคิดว่าเขาน่าจะแก่กว่าแน่ๆตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก'อื้อฮือ ดาเมจรุนแรงจังว่ะใจสั่นเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ' ถุงแป้งนึกในใจก่อนจะจิกเท้าแน่น เมื่อมองรอยยิ้มบนใบหน้าของยูโร ที่เขาเพิ่งหัวเราะให้กับประโยคแทนตัวเองเมื่อกี้ พลันใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะไหนจะคำพูดแทนตัวเธอว่าหนูนั่นอีกทำให้เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ด้วยความเขินและอยากจะยื่นมือไปสัมผัสคนพี่สักครั้งหนึ่ง แต่ถึงจะอยากทำอ

...ผัวพี่โร...ยูโร : ใครมันเปลี่ยนชื่อกลุ่มอีกแล้ววะ?พรายแก้ว : จะมีใคร มีอยู่ตัวเดียวนั่นแหละยูโร : @ปฏิทิน มึงเหรอ?ปฏทิน : ใช่จ้าาายูโร : ควยปฏิทิน : อื้อฮือ มาถึงก็แจกเลยนะจ๊ะ แต่ขอโทษทีกูไม่อยากได้ครับเพราะของกูก็มีอะนะยูโร : อะนะที่หน้ามึงอะปฏิทิน : หน้ามึงสิ ไอ้หน้าหมายูโร : ไอ้หน้าเหี้ยปฏิทิน : โอเค ขอเป็นเหี้ยลายดอกนะคะยูโร : คนอย่างมึงอะ เอาไปทุกสายพันธุ์เลยไอ้เหี้ยปฏิทิน : อ่อ เขาเกรี้ยวกราดมาจากไหนก่อนเอ่ย?พรายแก้ว : 555555 สมไอ้ควาย: เออ อย่าลืมกดเข้ากลุ่ม Ope House ด้วยนะมึง @ยูโรอ่านยูโรนึกขำปฏิทินก่อนจะอ่านประโยคสุดท้ายที่พรายแก้วส่งมา เขากดออกจากแชทกลุ่ม เพื่อเลื่อนไปเข้าอีกแชทที่ปฏิทินเชิญไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเขาก็พอจะรู้คร่าวๆ มาจากเพื่อนของเขาบ้างแล้ว แต่แค่ยังไม่รู้ว่าต้องจับกลุ่มกับน้องคนไหนก็เท่านั้น มือหนากดยอมรับการเชิญเข้าร่วมกลุ่ม ก่อนจะกดไปที่สมาชิกทั้งหมดของกลุ่มแล้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไล่ดูโปรไฟล์สมาชิกรุ่นน้องแต่ละคน จนมาสะดุดตาที่รูปโปร์ไฟล์คนสุดท้าย ยูโรกวาดสายตาพินิจพิจารณาว่าใช่คนที่เขาช่วยไว้วันนั้นที่ผับหรือเปล่า ก่อนจะดูชื่อโปรไฟล์ที่

"อีแป้ง มึงเป็นอะไรกูเห็นมึงนั่งมองโทรศัพท์มาสักพักแล้วนะ มันมีอะไรในนั้นเหรอ" เสียงข้าวใหม่เอ่ยถาม เพราะตั้งแต่เข้ามานั่งเรียนถุงแป้งก็เอาแต่นั่งจ้องโทรศัพท์ไม่เลิก"เออ เป็นอะไรวะ เดี๋ยวนี้ดูมึงโทรมๆ นะเหมือนคนมีอะไรในใจ" น้ำปูนเอ่ยเสริมขึ้นทันที พลางจ้องมองหน้าเพื่อนรักอย่างจับผิด ถุงแป้งที่เห็นเพื่อนรักใส่ใจตัวเองขนาดนี้ก็ถอนหายใจพลางเล่าเหตุการณ์เกี่ยวกับยูโรให้เพื่อนทั้งสองฟังทั้งหมด"คือมึงจะบอกว่าพี่ที่ช่วยมึงจากอีพี่ชินวันนั้นคือพี่ยูโรอะเหรอ" ข้าวใหม่ทำตาโตอย่างตกใจ"โอ้ กูเชื่อล่ะโลกแม่งกลมสัส" น้ำปูนยกมือขึ้นมาทาบอกของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนรักทั้งสองคนถุงแป้งที่เห็นปฏิกิริยาของเพื่อนรักทั้งสอง เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะทิ้งหัวตัวเองฟุบลงกับโต๊ะเลคเชอร์ทันที ด้วยความอ่อนล้า เธอแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเพราะคิดถึงแต่เรื่องของยูโร"แต่มึง กูว่ากูคุ้นๆ หน้าอีพี่ยูโรนี่นะ" ข้าวใหม่พูดพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมา กดไล่หาดูในสิ่งที่เธออยากรู้ ก่อนจะร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจเมื่อเจอในสิ่งที่เธอสงสัย“ไอ้เหี้ย!!!”"อีสัส เงียบๆ ดิ๊ ดูสิเขามองมึงกันทั้งเซคแล้ว" น้ำปูนพูดพลางยกมือขึ้นไ

"ห๊ะ! นี่มึงให้อีพี่ยูโรขึ้นห้องเหรอ?" ข้าวใหม่ตะโกนออกมาด้วยความตกใจทันที เมื่อได้ฟังเรื่องเล่าจากปากเพื่อนรัก"ไหนกูให้มึงไปคุยตกลงกับพี่เขาไง หรือว่ามึงตัดสินใจเดินหน้าต่อ?” น้ำปูนเอ่ยเสริม พลางมองจ้องถุงแป้งอย่างจับผิด เธอให้ไปเคลียร์กันให้รู้เรื่องว่าต่างคนต่างอยู่ แต่ทำไมถึงออกมาแบบนี้ก็ไม่รู้"คือมึง กูเองก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันอะ" ถุงแป้งเบะปากเหมือนจะร้องไห้ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงยังไม่ตัดขาดจากยูโร ทั้งๆ ที่บอกกับเพื่อนไว้เสียดิบดีว่ายังไงก็จะเลิกยุ่งกับยูโร"ยังไง? ไหนลองอธิบาย" น้ำปูนถามอีกครั้ง เธอพอจะเดาได้แล้วว่าถุงแป้งจะเลือกอะไร แต่ให้โอกาสเพื่อนรักได้อธิบายก่อน จะปลอบหรือจะด่าค่อยว่ากันอีกที"คือกูไม่รู้ตัวเอง ตั้งแต่ที่กูลงไปหาพี่ยูโรแล้ว คือกูจะไม่ลงก็ได้นะตามจริง แต่ก็ไม่รู้ทำไมพอแค่รู้ว่าเขาอยู่ข้างล่าง แล้วรอกูอยู่กูก็อยากลงไปหาเขาเฉย""มึงชอบเขาแล้ว" ข้าวใหม่เอ่ย ก่อนจะตบมือตัวเองดังฉาด"กูยอมรับว่ากูชอบเขา แต่กับคนอื่นกูก็ไม่ขนาดนี้ปะว่ะ กับคนอื่นถึงจะชอบ แต่พอรู้ว่าเป็นคนใกล้ตัว กูก็จะไม่เล่นด้วยทันทีเลยนะ แล้วกูก็ทำได้อะ แต่ทำไมกับพี่เขากูทำไม่ได