All Chapters of แป้งโร: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้ 3 เดือนแล้ว ถุงแป้งตกลงคบกับยูโร ตอนนี้เธอย้ายมาอยู่กับยูโรที่คอนโดของเขาแล้ว ชีวิตของเธอและยูโรดำเนินมาปกติ ยูโรเองก็เลิกเจ้าชู้ เขาไม่มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาให้ถุงแป้งต้องปวดหัวเลยสักครั้งก็ไม่มีตึ๊งเสียงแอปพลิเคชันโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ ถุงแป้งก้มมองโทรศัพท์ ก่อนจะดูแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมา คิ้วบางขมวดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ทักเข้ามา“ร้อยวันพันปีไม่เห็นทัก วันนี้ทำไมถึงทักมาได้”ถุงแป้งพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกดเข้าไปตอบ....ธารใส...ธารใส : ทำอะไรอยู่อ่านถุงแป้ง : นอนเล่นอยู่ธารใส : ว่างไหม? ขอคุยอะไรด้วยหน่อยอ่านถุงแป้งมองข้อความล่าสุดที่พี่สาวของเธอเพิ่งส่งมา ก่อนจะทำหน้าชั่งใจอยู่สักพัก ประจวบเหมาะกับยูโรที่เดินมาหาเธอพอดี เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของถุงแป้งเขาจึงเอ่ยถาม“มีอะไรหรือเปล่าครับ ใครทักมา”“พี่ธารใสทักมา”ถุงแป้งยื่นโทรศัพท์ให้ยูโร ก่อนเขาจะไล่อ่านที่คุยกัน เขาเงยหน้ามองหน้าคนรักก่อนจะเอ่ย“แป้งไม่อยากคุยเหรอครับ”“ก็ไม่เชิงค่ะ แต่ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งอะไรอีกแล้ว”“งั้นก็ไม่ต้องตอบครับ”ถุงแป้งหันไปมองข้อความอ

"ง้อยังไงไม่รู้ แต่พี่ยูโรรับให้ไหวก็พอค่ะ" ถุงแป้งพูดเสร็จเธอส่งรอยยิ้มหวานละมุนจนยูโรที่ได้เห็นหัวใจแทบจะหยุดเต้นขึ้นมาทันที เธอโน้มใบหน้าของยูโรเข้ามาช้านอนราบก่อนจะประกบริมฝีปากบางนั้นเข้าด้วยกัน ยูโรที่ไม่ทันตั้งตัวเขาตกใจดวงตาเบิกโพลงขึ้นมาทันที หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรง รู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย แต่ถึงจะตกใจยังไงสัญชาตญาณความเป็นผู้ชายของเขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ด้วยการบดริมฝีปากคืนช้าๆ เขาค่อยๆหันมาประจันหน้ากับถุงแป้ง ขนาดที่ริมฝีปากยังบดขยี้อยู่ ยูโรมองจ้องหน้าถุงแป้งเพื่อดูท่าที ก่อนจะค่อยๆสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปยังโพรงปากที่อ้าออกเล็กน้อยของเธอ "อื้ออ" เมื่อเห็นถุงแป้งครางออกมาเบาๆ จากนั้นยูโรจึงเริ่มดูดกลืนอย่างอ่อนหวาน ไม่รีบร้อนลมหายใจของถุงแป้งเริ่มติดขัด เมื่อยูโรขยับริมฝีปากลงมาดูดที่ลำคอ เขาสูดดมความหอมจากตัวของถุงแป้งจนเต็มปอด เธอแหงนหน้ารับสัมผัสนั้นใบหน้าเชิดขึ้นก่อนจะหลับตาพริ้ม ความร้อนจากภายในร่างกายค่อยๆแผดเผา เมื่อมือข้างหนึ่งของยูโรลูบไล้ที่เต้าอวบที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดตัวเก่งของเธอ ถึงแม้จะมีอะไรกั้นอยู่แต่เธอก็ยังสัมผัสถึงฝ่ามือร้อนของเ

06.00 น.ทุกคนตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวจะออกเดินทาง เช้านี้วุ่นวายเป็นพิเศษเพราะธาวินที่ไม่พอใจกับสถานที่ที่จะไปเที่ยวในวันนี้ เขาเลยปลุกทุกคนมาตั้งแต่ตี5 เพื่อถามความเห็นอีกครั้งว่าอยากไปที่ไหน แต่บทสรุปสุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้กับทุกคนอยู่ดีหลังจากจัดเตรียมข้าวของขึ้นรถจนครบ ก็ได้เวลาที่ทุกคนจะออกเดินทางแล้ว ธาวินเดินขึ้นรถมาคนสุดท้าย เขาห่อเหี่ยวไม่เป็นอันอยากทำอะไรทั้งนั้น พลางก็พรรณนาถึงแต่ทะเลที่เขาไม่ได้ไป“ไม่เอาน่าคุณพ่อ ไว้คราวหลังพวกเราไปทะเลกันก็ได้ ไม่เห็นจะต้องทำหน้าเศร้าเลย” ธารใสเอ่ยขึ้น ก่อนจะส่งกาแฟร้อนให้ธาวิน เขายื่นมือมารับแก้วกาแฟไปก่อนจะทำหน้าเศร้าอีกครั้ง“ตัวฉันเองอยากไปทะเลไม่ใช่ไปยอดดอย แต่มีแค่เสียงเดียวเลยไม่ได้ไป~~~” อยู่ๆ ธาวินก็เลือกร้องเพลงที่แต่งเองขึ้นมา ทำให้ทุกคนในรถระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีอย่างเอ็นดูชายชราที่อายุปูนนี่แล้วก็ยังร้องงอแง งอนเป็นเด็กๆ ที่ไม่ได้ของเล่นอยู่อีกกว่าจะมาถึงที่หมายฟ้าก็มืดลงแล้ว ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะมาถึงที่พักที่ธารใสจองไว้ บรรยากาศที่นี่เป็นบ้านพักแบบโฮมสเตย์ ที่เธอเลือกแบบนี้เพราะตามใจถุงแป้ง เธอบอกว่ามาเที่ยวทั้งทีจะ

สถานีตำรวจหลังจากที่ทุกคนกลับมาจากเที่ยวพักผ่อน ทางตำรวจได้มีการติดต่อธาวินให้เข้าไปฟังรายละเอียด ที่เคยแจ้งความจับชินไว้ที่สถานีตำรวจในวันนี้ ทำให้ธาวินต้องตามตัวถุงแป้งกลับมาบ้านเพื่อไปร่วมฟังด้วยเพราะเป็นหนึ่งในคนแจ้งจับเหมือนกันหลังจากที่ทุกคนได้เข้าไปฟังรายละเอียดแล้ว ผลสรุปว่าหลักฐานเพียงพอที่จะเอาความผิดชินได้ แต่ติดที่ว่าวันนี้เขาไม่ได้มานั่งฟังรายละเอียดด้วย เลยต้องมีการออกใบเรียกตัวเพื่อเรียกให้มารับฟังอีกครั้ง ละถ้ายังไม่มาอีกถึงจะออกหมายจับได้ นั่นยิ่งทำให้ถุงแป้งร้อนใจ เพราะเธอกลัวว่าถ้าชินรู้แล้วไหวตัวทันจะจับมันไม่ได้ แล้วมันอาจจะแอบมาทำร้ายครอบครัวของเธอหรือคนรอบข้างเธอตอนไหนก็ได้“กังวลเหรอคะ” ยูโรเอ่ยถามเพราะเห็นสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีของถุงแป้งตั้งแต่ออกมาจากห้องนั้นแล้ว“ค่ะ แป้งกังวลใจยังไงก็ไม่รู้” ถุงแป้งมีสีหน้าที่กังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างคนใช้ความคิด“ไม่มีอะไรหรอกครับคนเก่งไม่ต้องกังวลนะ” ยูโรลูบหัวถุงแป้งช้าๆ แต่ยังไงก็ไม่คลายความกังวลที่อยู่ในในถุงแป้งได้เลย1 อาทิตย์ต่อมามหาวิทยาลัยโรสแมรี่“วันนี้พี่มีเรียนถึงช่วงเย็นเลย แป้งกลับห้องไปก่อ

งานศพของธารใสถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ครอบครัวของเธอเชิญเฉพาะแค่คนที่รู้จักและสนิทจริงๆ เท่านั้นที่มาได้ ธาวินไม่อยากให้ใครมาเห็นลูกสาวอันเป็นที่รักยิ่งของเขา ในสภาพแบบนี้เท่าไหร่ เขาอยากให้ทุกคนที่เคยได้เห็นหรือเคยได้รู้จักธารใส จดจำแค่ภาพที่ดีๆ และสวยสดใสของเธอไว้ก็พอ“กินน้ำก่อนนะ ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้วเดี๋ยวจะเป็นลมเอา” ยูโรยื่นขวดน้ำให้กับถุงแป้งก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ตั้งแต่เช้าแล้วที่ถุงแป้งนั่งอยู่ตรงนี้ข้างๆ รูปของพี่สาว จะมีแค่ลุกไปเจอแขกของธาวินบ้าง กับลุกไปเข้าห้องน้ำแค่นั้น นอกจากนั้นถุงแป้งไม่ไปไหนเลย เธอนั่งมองโลงศพสลับกับมองรูปที่ตั้งหน้าโลง ก่อนจะก้มลงหยิบซองกระดาษสีชมพูน่ารักๆ ที่ดูยังไงก็รู้ว่าเจ้าของต้องเป็นคนทำเองแน่นอน เพราะรูปหน้าซองที่วาดมีผู้ชายสองคนและผู้หญิงอีกสามรวมเป็นห้าคน ซึ่งเขียนชื่อกำกับไว้อยู่แล้วว่าเป็นใครบ้าง และยังมีรูปภาพปริศนาอีกสองรูปที่ไม่มีหน้ามีแต่ชื่อและเพศที่ระบุไว้เท่านั้น อยู่ข้างๆ กับอีกห้าคนที่เหลือด้วยถุงแป้งฝืนยิ้มออกมาเมื่อมองดูซองจดหมายที่ธารใสทิ้งไว้ให้เธออีกครั้ง เธอเปิดซองจดหมายออก ก่อนจะหยิบกระดาษข้างในออกมาอ่าน กี่ครั้ง