All Chapters of A ONE NIGHT WITH HIM: Chapter 11 - Chapter 20

Bago pa mag alas siete ay umalis na ako ng bahay at dumiretso na sa bar, halos kaunti lang ang tao ngayon hindi katulad ng mga nakaraang-araw na dumaragsa talaga ang mga tao. Nasa counter ako at nakatingin lang sa entablado, may mga kumakantang banda para maengganyo ang mga tao rito, wala man lang tao sa dance floor lahat ay nasa kaniya-kaniya silang upuan at nanonood lang sa mga kumakanta. Hindi sa tulad ng dati na napaka wild, kulang na lang ay mag hubad na sila. “Cosmopolitan and Mojito, please,” sambit ng lalaki. Tinitigan ko ito dahil mukha siyang familiar sa 'kin, nang tingnan niya ako ay nanlaki ang mga mata ko dahil siya 'yong kasama ng babae kanina sa coffee shop. Nataranta ako at hindi alam ang gagawin ko kaya tinawag ko 'yong bartender upang ibigay ang mga gusto niyang alak, hindi naman ako marunong sa ganoong bagay. Pumunta ako sa may restroom, at napahilamos ako sa mukha. Hindi ko alam kung bakit ganito 'yong naging asta ko ngayon, kahit na hindi ko naman talaga kilala

Kinalkal ko ang basurahan para hanapin 'yong resume ko. Mabilis ko naman itong nakita. Medyo na gusot na kaya inayos ko ito.Umayos ako ng tayo at balak ng umalis sa building na 'to. Oo, masakit ang mga nangyaring iyon pero wala na akong panahon pa para dibdibin ang lahat. Ang kailangan kong atupagin ay bagong trabaho.Nagulat ako nang may isang kamay na nakalahad sa 'kin. Gulat akong napatingin kaya inilahad ko rin ang kamay ko at nakipagkamayan.“Sorry sa inasal ng pinsan kong si Sean, Samarah,” kamot batok na sabi ni Kahlil sa 'kin. “Tara coffee?” pagaaya nito sa 'kin.Binitawan ko ang kamay niya at tipid na tumingin sa kaniya. “Salamat, pero kailangan ko nang umalis para mag hanap ng trabaho.”Luminga linga ako sa paligid at nakita kong bumalik na sa dati ang eksena sa likod. Nakita ko si Mr. Castrello na kausap ang mga security guard, nakapamaywang siya at umiigting ang kaniyang panga habang tumatango-tango na mukhang may importanteng pinag uusapan.Pamilyar sa 'kin si Mr. Castre

Hindi matanggal ang gulat sa 'kin tungkol sa nangyari kanina. Totoo ba 'yong sinabi ni Mr. Castrello? O sadyang panakot niya lang iyon sa 'kin para hindi na muli ako makiusyoso sa ganoong bagay?Kung pupuwede lang ibalik ang oras ay pipiliin kong sana hindi ko na lang nakita iyon. Panay ang pikit ko ng mariin sa tuwing naaalala ko iyon.“Samarah!” tawag sa akin ng kung sino dahil tulala ako rito sa lounge.Tumingin ako rito at nakita kong si Aldrich iyon kasama si Kahlil. Abalang pumipindot-pindot sa cellphone si Kahlil at mukhang may tinatawagan. Si Aldrich naman ay nakasandal sa may pintuan at nakatiingin sa akin.“Baket?” tanong ko kay Aldrich. Tumayo ako sa couch at pinagpagan ang damit ko.Ano'ng ginagawa nila rito ng ganitong oras na? Alas siete na ng gabi. Kung sabagay, pinsan pala nila ang may ari nito kaya puwede sila rito kahit anong oras nila gustuhinNgumuso si Aldrich at nag lakad papunta sa direksyon ko. “You're free tommorow? Birthday ko kasi. I'll throw a party and my

Ilang segundo pa akong napatulala at napakurap-kurap dahil sa sinabi niya. Siraulo ba 'yon?Naisipan kong tawagan na agad ang cafeteria para ibigay na ang order ni Mr. Castello.Tinipa ko ang numero ng nakapaskil dito, numero ito ng cafeteria. Mabilis naman itong sumagot. “This is Samarah Daevron, speaking. Two orders of lunch for Mr. Castrello,” ani ko sa kabilang linya.“Paki sabi kay Sir within 10 minutes darating ang kaniyang order,” ani ng nasa kabilang linya.“Okay, sige. Thank you.” Binaba ko na ang tawag matapos kong sabihin iyon. Mabilis kong tinipa at tinawagan ang numero ng nasa opisina ni Mr. Castrello at mabilis naman itong nakasagot.“Sir, within 10 minutes darating na ang inorder mo,” sambit ko.“Alright. Ikaw na ang mag hatid dito sa opisina ko.”“Ayoko nga—” Hindi na naituloy ang sasabihin ko nang padabog niyang ibinaba ang tawag.Nakakaasar naman! Bakit iritado ako sa kaniya ng sobra ngayon?!Ibinaba ko na ang telepono at bumalik sa may locker ko upang ibalik ang mga

Hindi pa rin ako makapaniwala sa ginawa ni Sean kanina. Seryoso ba siya? Hanggang ngayon hindi pa rin matigil sa pag humerentado ang puso ko! Parang tumakbo ako ng ilang kilometro.Pinagloloko ba niya ako o ano? Hindi ako makapaniwala, nagugulat pa rin ako sa kaniyang ginagawa. Noong unang salta ko naman sa kumpanya niya, ganiyan siya umasta sa akin, na animo'y iritado sa bawat galaw ko. Bakit ganito naman ngayon? Ayoko mag assume nang kung ano-ano pero parang may gusto siya sa akin? Pero, imposible! Hindi niya tipo ang tulad ko, lalo na hindi ako mayaman. Wala akong kaya!Isinabay na ako ni Sean papunta sa birthday ni Aldrich. Saktong pinapasabi raw ni Aldrich na hindi na niya ako masusundo dahil naro'n na sa bahay nila ang mga kaibigan niya, kaya isinabay na lang ako ni Sean.To be honest, hindi talaga ako sanay na tawagin siyang ‘Sean’ kase naman boss ko siya at empleyado lang niya ako. Baka sabihin niya wala akong galang or feeling close ako sa kaniya. 'Di ba? Nag iingat lang nama