All Chapters of A ONE NIGHT WITH HIM: Chapter 41 - Chapter 50

Nagising ako sa liwanag na tumatama sa mga mata ko. Tatayo na sana ako nang biglang hindi ako makagalaw. Paglingon ko, halos kabahan ako dahil...Nakayakap si Sean sa akin.I bit my lip, I tried to get rid of his hand but he just tighten his hug. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ako sanay! Nahihiya ako...All my life, I dreamt of this. Him, beside me. Hugging me with love and care. Tiningnan ko ang maamo niyang mukha. He looks so handsome as ever. From his thick eyebrows, masculine built. Pointed nose and reddish lips. He's very perfect, even when sleeping.Bigla kong naalala na he's already married. Tama ba ang ginawa namin kagabi? Hindi ko napigilan ang sarili ko, marahil ay gano'n ko siya kamahal. Na kaya kong mag-kasala, para lamang makasama siya.Alam ko kung ano ang kahihinatnan nang pinasok kong ito, panigurado ay magiging komplikado kaming dalawa.Gumalaw ako at babangon na sana nang higpitan niya pa ang pagkakahawak sa akin. Bahagya akong napalunok, this is what I want, ri

Nagising ako nang maramdaman angkiliti sa leeg ko. I smiled as I saw Sean na sinusuksok ang mukha nya sa leeg ko. His hands are on my waist.Biglang uminit ang pisngi ko nang mapagtantong nakahubad kaming dalawa. I can feel his shaft on my lap for Goodness Sake!Dahan dahan kong kinalas ang kamay nya sa bewang ko. Tatayo na sana ako nang bigla akong mapadaing. Goddammit, I feel sore down there!“A-aww!” sigaw ko at napahiga ulit sa kama. Tiningnan ko naman ang pagkababae ko at namumula ito, kaya napagakat ako ng labi. My pupils dilated nang dinilat niya ang mga mata niya. Umiwas ako ng tingin, what have we done last night!“Ayos ka lang? Masakit ba?” Mas lalong uminit ang pisngi ko. I roamed my eyes throughout the room to avoid his gaze.“Ah, I'm.. I'm okay. Aww!” sagot ko sa kaniya habang napapadaing sa sakit.“Just stay there, I'll cook our breakfast,” he said and kissed my forehead.Paanong.. Bakit.. Ano naman nakain nito?“Pero—” Pinutol niya ang sasabihin ko. Ngumiti ito at hina

Napamulat ako ng mga mata nang maramdaman kong huminto ang sasakyan. Nag palinga-linga ako at nakita kong nasa isang bahay kami na kamukha nang bahay ni Sean na nakita ko.Gawa ito sa kahoy, at parang mukha itong tree house dahil may naka paloob na puno sa loob ng bahay kaya nag mukha itong presko.Tumingin ako kina Thalia at Liam na pareho pa rin tulog hanggang ngayon. Si Arthur naman ay nakita kong nasa ilalim ng puno habang naka-tulala na animo ay maraming pino-problema at bitbit niya lahat ng hinanakit sa mundong 'to.Inalis ko ang seat belt na suot ko at bumaba ng kotse. Nang bumaba ako sa kotse ay malamig na simoy ng hangin ang sumalubong sa akin kaya pinag dikit ko ang mga palad ko at pinag kiniskis ito dahil nilalamig ako.My pupils dilated with full amusement and astonishment. The green trees, cloudy environment. Napaka sarap tumira sa ganitong lugar, makakapag relax ka talaga ng maayos.Nilapitan ko si Arthur at tumabi sa kaniya. Gulat siyang makita akong nasa tabi na niya k

It's crazy how fast time flies and how things progress. Napakaraming umulan na biyaya sa akin sa pag pasok ng taon na 'to. Those pain are really worth it. Wala akong pinagsisihan sa mga nangyari, dahil hindi ako mapupunta sa maayos na sitwasyon na ito kung hindi dahil sa mga masasakit na nakaraan. Ngayong araw ang alis nila Thalia patungong Canada. Kahapon lamang ay bininyagan ang anak ko, wala silang inanyayahang iba dahil ayaw kong ipaalam sa iba na may anak na 'ko, ayaw kong malaman ng ama niya ang tungkol sa kaniya kahit na hindi ko alam kung sino ang ama ni Liam. Dahil baka habang bitbit ko siya sa daan ay biglang makilala niya ako at kunin bigla ang anak ko, hindi ba? Gusto ko lamang ng tahimik na buhay. “Say bye to momma,” ani ni Thalia habang pabirong kinakaway ang mga kamay ni Liam. Hindi ko alam ang pakiramdam ko dahil naiiyak talaga ako. Hindi ako makikita ni Liam ng personal sa loob ng limang taon, ngunit ang sabi ni Thalia kung gusto ko raw silang makita ay tumawag l

“Lolo...” nahihirapang sabi ko.Naka-upo siya sa isang wheel chair at maraming nakalagay na turok sa kaniyang kamay. Mukhang hinang-hina ang kaniyang katawan. Mapapansin mo rin ang pangangayayat niya. Kung noon ay mukhang nakatatakot ang mukha ni lolo, ngayon ay mukha ng kaawa-awa dahil sa katandaan at kalagayan niya ngayon.“Apo..” pag-uulit nito. He opened his arms widely, na parang sinesenyasan niya akong yakapin siya.Hinayaan kong tumulo ang luha ko. Humihikbi akong habang naglalakad palapit sa kaniya. Am I dreaming or what? Hindi ako makapaniwala sa nangyayari ngayon.Nang nasa harapan na niya ako ay niyakap ko siya. Isang mainit na yakap ang sumalubong sa akin, pinikit ko ang mga mata ko at dinamdam ang mga yakap na nais kong maramdaman noon pa man.“Apo... I'm sorry..” hirap niyang sabi habang naka-yakap pa rin ako sa kaniya.Tumango-tango ako. “Naiintindihan kita, lolo. Hindi naman po ako galit sa inyo, masama lamang 'yong loob ko dahil iba 'yong trato niyo sa akin noong bata