All Chapters of A ONE NIGHT WITH HIM: Chapter 31 - Chapter 40

Hanggang ngayon ay tulala pa rin si Thalia sa ginawa ni Arthur, habang si Arthur naman at pangiti ngiti lang sa gilid.Seryoso ba siya o nang gagago na naman?“Uy! Thalia? Ayos ka lang? Huwag mo na lang panasinin si Arthur, isip bata iyan eh.” Inakbayan ko siya at hinaplos-haplos ang balikat niya.Naglalakad na kami papunta sa parking lot kung saan pinark ang kotse ni Thalia. Ang sabi ni Thalia ay pupunta muna kaming supermarket para bumili ng mga groceries. Sa sobrang takaw ni Arthur ay naubos agag ang stock ng groceries sa bahay ni Thalia.Pasipol sipol si Arthur habang tinitingnan si Thalia. “Oh? Natahimik ata ang misis ko?” aniya at ngumiti nang nakaloloko.Tiningnan naman siya ng masama ni Thalia dahil sa sinabi niya. Napakagat naman ako sa labi dahil sa tuwang nararamdaman ko sa mga kaibigan ko, pinipigilan kong hunagalpak sa tawa. Sa tingin ko, sila ang magkaka tuluyan. Walang duda!“Loh? Etong si Samarah, pangiti ngiti na lang. Porket 'yong sinisinta niya, may ibang gusto na!”

Every pain has a purpose, every fall has a reason. Life is a process, each part of it is planned to take you to your next milestone.There is a purpose for every pain.My life became chaotic for almost 6 months, ngunit pinili kong lumaban. Dahil ang laban na 'to ay hindi lang para sa akin, kung hindi para sa anak ko at para sa magulang ko.Sa loob ng anim na buwan ay naging maganda ang takbo ng buhay ko. 2 buwan na lang ay isisilang ko na ang anak na nasa sinapupunan ko. I'm happy because I have someone to be with every day.Naging masagana ang buhay namin, maganda ang naging pasok ng bagong taon na ito, bagong oportunidad at bagong taon para maging matiwasay ang buhay. Napangiti ako nang maalala ang mga bagay na nagpahirap sa akin, pero heto ako ngayon ay lumalaban pa rin, mas naging matatag.Pag silang ng anak ko ay papasok ako sa isang University rito sa maynila para sa mga architecture student, ang University raw na iyon ay ang University of Sto. Tomas. Nakakuha ako ng scholarship

Kasalukuyan kaming kumakain sa sala habang nanonood ng TV. Sadyang napaka-bilis ng panahon—tila kahapon lang ay nag-aaral pa ako sa unibersidad, at ngayon ay kabuwanan ko na. Hindi pa rin alam kung anong araw ako manganganak, at sorpresa raw ang gender ng anak ko, kaya kahit sino pa man ang magtanong, walang makakasabi.Kain lang ako nang kain, binabalik-balikan ang bawat piraso ng popcorn sa bibig ko, nang bigla akong nakaramdam ng kakaiba. Hindi ko maipaliwanag—parang may humahagod sa loob ng tiyan ko, at sabay-sabay na kinikirot ako mula sa loob. Kunot noo, hinawakan ko ang tiyan ko at napangiwi sa sakit na naramdaman ko.Lumunok ako ng dalawang beses, sinusubukang kalmahin ang sarili, ngunit hindi talaga ako mapakali sa kinauupuan ko. Ang bawat segundo ay parang minuto, at ang bawat minuto ay parang oras.Biglang natigil sa pagkain ng popcorn si Thalia, at tumingin sa akin na nakataas ang kilay. “Ayos ka lang ba? May masakit ba sa’yo o ano? Sabihin mo lang, Samarah,” tanong niya, h

Dalawang linggo na ang lumipas simula noong pinanganak ko si Liam. Sobrang pagod nga maging isang ina, lahat ng pagod at sakripisyo ay kailangan mong ibigay at gawin. Kaya naiintindihan ko ang mga lahat ng nanay o mga magulang, dahil hindi biro ang bumukod ng pamilya dahil kailangan maging stable muna ang buhay para hindi mahirapan ang isa't-isa 'di ba?Kaya ang sinasabi ko kay Arthur na huwag niya muna buntisin si Thalia kung hindi pa siya ready, dahil baka mahirapan sila. Pero ang sabi niya sa 'kin, patutunayan niya raw na mali ako dahil handa niyang pakasalan si Thalia sa lahat ng simbahan.Bago pa man mag tungo si Thalia at Arthur sa Canada kasama ang aking anak na si Liam ay sasaksihan muna namin ang pag iisang dibdib nilang dalawa.Nakaka-manghang tingnan dahil siguradong sigurado na sila sa isa't isa, walang pag alinlangan na mababakas sa kanilang mukha. Bagkus ay masaya sila dahil mag iisang dibdib na silang dalawa.Pinagpa-planuhan na nila kung ano ang gagawin sa kasal nila.

Ngingiti-ngiti ako sa harap ng camera habang nile-letratuhan kami ng photographer.Ang daming tao ngayon ang dumalo sa kasal ni Thalia, at iilan lang ang kilala ko rito. Ang mga ibang inimbitahan niya ay mukhang yayamanin na, dahil baka ito ang mga kamag-anak at pamilya niya? Posible na gano'n nga 'yon.Hinigit ako ni Thalia at dinala sa mga babaeng nag kumpulan. “Hi! This is Samarah, my best friend!” nagagalak na sabi ni Thalia sa mga babae. Tumingin naman siya sa akin. “Nakilala mo na 'tong mga pinsan ko?”Ipinakilala niya sa akin ang iilang babaeng naro'n. Nginitian ko lang sila isa-isa kahit na halos hindi ko maalala ang pangalan nila. Ang alam ko kase ay ipinakilala na sila sa akin ni Thalia, ngunit sa picture lamang iyon kaya hindi ko sila gaanong makilala ngayon. Mas maganda kase sila sa personal. Ang mga lalakeng pinsan niya ay ipinakilala niya rin sa akin, tulad ng ginawa ko sa mga babae niyang pinsan ay isa-isa ko rin silang nginitian.Sumenyas ang wedding coordinator na nar