All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 121 - Chapter 130

“ทรงมีทางเลือกไม่มากนัก ที่สำคัญทรงตระหนักดีว่าเทียนเฉาหวาดระแวงในตัวกระหม่อมและอู๋ซินแล้ว แม้กลับเทียนเฉาก็คงไม่อาจกลับเข้าสู่ราชสำนัก เช่นนี้มิสู้รั้งอยู่ที่แคว้นเหลียง” เขายิ้มแฝงนัย“ข้อที่สอง...ปล่อยองค์หญิงสามจูเก่อเซียงเซียงไปเถิด องค์หญิงเป็นผู้บริสุทธิ์โดยแท้ สังหารนางก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นหรือเลวร้ายกว่าเดิม ตรงกันข้ามหากองค์หญิงสิ้นพระชนม์ ประชาชนแคว้นเหลียงจะยิ่งต่อต้านพระองค์”“ข้อที่สามเล่า”“ส่งตัวพวกเขาทั้งสามกลับเทียนเฉาพร้อมกัน กระหม่อมต้องเห็นด้วยตาว่าคนถึงเทียนเฉาอย่างปลอดภัย”จูเก่อหลีขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”“ส่งพวกเขา ซึ่งก็หมายถึงฉินเซิง ตงเสวี่ย และ...องค์หญิงสามจูเก่อเซียงเซียงไปยังเทียนเฉา และต้องส่งผ่านชายแดนโดยแจ้งให้แม่ทัพว่านมารับคน”“อะไรนะ! เจ้าคิดว่าข้าโง่งม?” จูเก่อหลีหัวเราะ “ให้เจ้าไปจนถึงชายแดนเจ้าจะได้ฉวยโอกาสหลบหนี? เจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไรกัน!”“ก็แล้วแต่จะทรงตัดสินพระทัยเถิด จะอย่างไรกระหม่อมก็ไม่อาจกลับเทียนเฉา ทรงตระหนักในเรื่องนี้ดีกว่าผู้ใด ที่สำคัญไปกว่านั้นมีเพียงกระหม่อมเท่านั้นที่สามารถเกลี้ยกล่อมอู๋ซินให้ช่วยรักษาพระองค์”เห็นชัดจ

อู๋ซินเดินอยู่ท่ามกลางองครักษ์วังหลวงแคว้นเหลียงมากกว่าห้าสิบคน พวกเขาถืออาวุธครบมือในขณะที่พัดของนางถูกหนึ่งในองครักษ์ยึดไปแล้ว นางมองกวาดสายตาไปทางใด บุรุษรอบกายล้วนมีท่าทีตื่นตัวและหวาดระแวง“ผ่อนคลายหน่อยเถิด ข้ามาเพื่อเจรจา ไม่ได้อย่างอริ”เห็นชัดว่าพวกเขาไม่เชื่อนาง หลังจากเหตุการณ์ที่นางแทบจะพังประตูวังหลวงเข้ามาเมื่อครู่ทางเดินทอดยาวเข้าไปในประตูชั้นแล้วชั้นเล่า นางกวาดสายตาสำรวจเส้นทางในเวลากลางวัน กระทั่งพบว่าเวรยามแน่นหนาดีจริงๆท้องพระโรงกว้างใหญ่ที่เหล่าองครักษ์นำทางหญิงสาวเข้าไป บนบัลลังก์มีรัชทายาทแคว้นเหลียงยืนอยู่ ใบหน้าคุ้นเคยของจูเก่อหลีทำให้นางชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด“เซี่ยหลี...” นางพึมพำกับตัวเองและเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งฉู่หมิงขมวดคิ้วและกำมือแน่น หัวใจของเขาบีบรัดและเต้นรัว ตระหนักดีว่าเหตุใดนางจึงมีท่าทีเช่นนั้น เจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นสีหน้าและดวงตาที่วูบไหวของอู๋ซิน“ซินซิน”อู๋ซินเลื่อนสายตาไปตามเสียง สีหน้าของนางดีขึ้นมาก รอยยิ้มกว้างของหญิงสาวยิ่งทำให้ฉู่หมิงยิ่งรู้สึกเศร้า เขาอดไม่ได้ที่จะก้าวลงมาหานางจูเก่อหลีขมวดคิ้วมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตากังขา คนของเขา

ม่านหน้าเตียงพลิ้วไหว ความมืดยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วห้อง ข้างกายมีการเคลื่อนไหวก่อนท่างจะถูกรั้งเข้าสู้อมกอด “แค่ฝันร้าย แค่ฝันร้ายเท่านั้น” เสียงทุ้มปลอบโยนดังขึ้นขณะที่หัวใจของหญิงสาวเจ็บปวดและเศร้าสร้อยอู๋ซินเคยคิดอยู่เสมอ นางอยู่มายาวนานกระทั่งสามารถยอมรับการจากไปของคนรอบข้าง ถึงอย่างนั้นเมื่อเวลามาถึงนางกลับไม่อาจหักห้ามความโศกเศร้าและความเหน็ดเหนื่อยเสียงสะอื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างที่สั่นสะท้าน นางร้องไห้ออกมาในที่สุด พิงร่างเข้ากับอกแกร่ง หวังหยิบยืมไหล่ของฉู่หมิงเพื่อคลายความเศร้าในใจ“ข้ารู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง รู้ว่าในที่สุดพวกเขาก็ต้องตาย ถึงอย่างนั้น...”ฉู่หมิงกำมือแน่นขณะโอบกอดนางแนบอก เขาไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพียงปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้และพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกมาภาพใบหน้าไร้เดียงสาของหลี่เฉิงในวัยเด็ก ดวงตาที่มองนางราวกำลังมองมารดา ความสิ้นหวังที่นางเคยเห็นในวันแรกที่ได้พานพบ ถูกนางปัดเป่าหลงเหลือเพียงความเทิดทูนบูชา กระทั่งก่อตัวเป็นความเลื่อมใสศรัทธา ยอมทำทุกอย่างที่นางชี้นำ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะปฏิเสธ แม้สิ่งที่นางบอกให้ทำจะเหลวไหลเพียงใดเด็กน้อยที่เคยเดินตามนางต้อ

“เห็นชัดว่าฝีมือของฉู่ฮูหยินไม่อาจดูแคลน สามารถหลบคนของข้าได้ในพริบตา น่านับถือยิ่ง”เสียงฝีเท้าดังขึ้นก่อนยอดฝีมือสองคนจะเดินเข้ามา อู๋ซินหันไปสนใจครู่หนึ่งก่อนทำเหมือนไม่ใส่ใจ ถึงอย่างนั้นสายตาของนางกลับสะดุดเข้ากับบางอย่าง ธนูสีดำซึ่งสะพายอยู่บนหลังของไป๋จิ่วซวี“ฉู่ฮูหยิน ข้าขอแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้คือจอมยุทธ์เจียงนามสั้นๆ ว่าอี้ อีกท่านจอมยุทธ์ไป๋ นามจิ่วซวี ทั้งสองล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มาจากยุทธภพ”“อ้อ” นางส่งเสียงตอบรับ แต่สายตายังคงจับจ้องไปยังไป๋จิ่วซวี จะพูดให้ถูกคือนางกำลังจ้องเขม็งไปยังธนูบนหลังของอีกฝ่าย “จอมยุทธ์ไป๋ฝีมือยิงธนูดีมากกระมัง ไม่ทราบว่านอกจากธนูท่านเชี่ยวชาญวรยุทธ์สายใด”ไป๋จิ่วซวีรู้ดีว่าเหตุใดนางจึงถามเขาเช่นนี้ ก่อนลงมือสังหารหลี่เฉิง เขาเองก็ได้รับการตักเตือนมาแล้วว่าสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซานไม่มีทางละเว้นเขา ถึงอย่างนั้นผู้ฝึกยุทธ์ไหนเลยต้องกังวลเรื่องการประมือภาพของหลี่เฉิงซึ่งนอนนิ่งใบหน้าซีดขาวบนเตียง ทำให้อู๋ซินกำมือทั้งสองข้างแน่น กระนั้นใบหน้ากลับยังคงเรียบเฉย ขณะมองดูท่าทางหยิงผยองของไป๋จิ่วซวี“ข้าเริ่มเรียนรู้มาจากหมัดมวย ถนัดการใช้กระบี่ ธนูนี่เป

“รัชทายาททรงตรองดู สตรีผู้นี้ฝีมือร้ายกาจยิ่งนัก จะควบคุมนางนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เห็นชัดว่าฉู่หมิงไม่ได้พูดไปเพียงเท่านั้น เรื่องที่เขาบอกว่ากองทัพแคว้นเหลียงเองก็อาจหยุดนางไม่ได้ วางยาฉู่หมิงนางเองก็เชี่ยวชาญเรื่องถอนพิษ แต่หากเราวางยานางและควบคุมนางเอาไว้ได้ ฉู่หมิงจะนับเป็นตัวอะไรได้ หากไม่สำเร็จเราก็โยนความผิดให้ไป๋จิ่วซวี บอกว่าคนของเขาต้องการแก้แค้น หากเราทำเรื่องนี้สำเร็จ ต่อจากนี้ย่อมเป็นผลดีต่อฝ่ายเรา ถึงเวลานั้นแม้เราไม่มีฉู่หมิงก็สามารถควบคุมนางเอาไว้ในฝ่ามือ”เห็นชัดว่าเรื่องหลังนี้ทำให้จูเกอหลีคล้อยตามโดยง่าย เขา...อยากกำจัดฉู่หมิงและครอบครองอู๋ซินเอาไว้เสียเอง!!!วันถัดมาจูเก่อหลีเรียกฉู่หมิงมาพบ เขาคาดไม่ถึงว่าวันนี้แม้แต่อู๋ซินเองก็ตามมาด้วย เมื่อสบตากับเจียงอี้และขันทีคนสนิท แผนการเดิมที่จะส่งชาอู่หลงไปยังตำหนักอิงหย่าจึงมีอันต้องเปลี่ยนกะทันหัน“นับจากนี้อีกห้าวันเราจะออกเดินทาง ทรงเตรียมการให้พร้อมเถิด” ฉู่หมิงมีท่าทีลังเล “ความจริงกระหม่อมยังมีอีกเรื่อง คิดว่าคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงนัก”“เชิญกล่าว”“กระหม่อมรู้มาว่าองค์หญิงสามทรงไว้พระทัยองครักษ์เซี่ย อย่างไรกระหม่