All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 131 - Chapter 140

“เหตุใดจึงมีเพียงสองทาง” นางถาม “ข้าเองก็เคยผ่านการเลือกมาแล้ว กระทั่งพบว่ามันมีทางเลือกหนึ่งซึ่งสามารถหลบเลี่ยงเส้นทางสองสายนั้น”นางสมควรตายนับตั้งแต่ที่เง็กเซียนทรงตัดสิน แต่นางกลับเลื่อนความตายของตัวเองออกไป ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ แม้ต้องหลบๆ ซ่อนๆ แต่ก็นับว่าไม่เลวเลย“แล้วเป็นเช่นไร”“ข้ากลัวมากตอนที่รู้ว่าต้องตาย ข้าถ่วงเวลาให้ตัวเองมาได้ระยะหนึ่ง จนถึงตอนนี้...”“ไม่กลัวแล้วหรือ”“ตอนแรกคิดว่าไม่กลัว แต่ข้ารู้ว่าข้ากำลังหลอกตัวเอง ทุกคนล้วนกลัวความตาย”“แล้วหากเป็นการตายที่เป็นจุดเริ่มต้นเล่า” เขาถามนางเสียงเบา“นั่นสินะ” นางยิ้ม “ตายเพื่อเวียนว่าย ตายเพื่อจุดเริ่มต้น การเวียนว่ายตายเกิด” อู๋ซินเอนศีรษะซบไหล่ของเขา “ท่านเองก็อยู่ได้ไม่กี่ปี ข้ากำลังคิดว่าข้าอยู่มานานเกินไปแล้ว”นางรับรู้ว่าไหล่ของเขาแข็งทื่อ “ฉู่หมิง”“หืม”“เมื่อถึงวันนั้น วันที่ข้าไม่อาจยื้อชีวิตท่าน ดีหรือไม่หากข้าละทิ้งการมีชีวิตอยู่”มือของเขาสั่นเล็กน้อยจนนางขมวดคิ้ว นางเอนกายออกพร้อมกับยื่นสองมือขึ้นไปประคองใบหน้าของเขา “หลายวันมานี้ข้ามองออกว่าท่านมีเรื่องในใจ เกิดอะไรขึ้น”ฉู่หมิงวางมือลงบนหลังมือของหญิงส

ถึงอย่างนั้น...เมื่อธนูดอกนั้นพุ่งเข้าใกล้ฉู่หมิง เขากลับก้มลงหลบราวกับกะจังหวะได้พอเหมาะกับเวลา...ธนูดอกดังกล่าวยังคงพุ่งออกไป กระทั่งปักฉึก!!!จูเก่อหลีเบิกตากว้างก้มลงมองธนูที่ปักลงไปยังกลางอกของตัวเอง เขามองไปยังเบื้องหน้าที่มีแผ่นหลังของฉู่หมิง สายตาพร่ามัวพร้อมกับร่างที่ค่อยๆ ร่วงลงไปจากหลังม้า เลือดหลั่งรินออกมาจากอกภาพสุดท้ายก่อนเขาจะสิ้นใจ คือแผ่นหลังของหลายคน อู๋ซินที่ควบม้าผ่านเขาไป ฉู่หมิง เซี่ยเซียว น้องสาวของเขา...จูเก่อเซียงเซียง กระทั่งเป็นตงเสวี่ยทหารของแคว้นเหลียงเห็นเหตุการณ์ไม่ดีจึงควบม้าออกมา แม้ไม่ได้เตรียมการทำศึก ถึงอย่างนั้นกองทัพซึ่งรักษาประตูเมืองระหว่างชายแดนก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว เมื่อเกิดการปะทะแน่นอนว่ากองทัพเหล่านั้นก็ต่างพร้อมใจกันออกมาจากประตูเมืองเซี่ยเซียวมองเห็นแม่ทัพของเทียนเฉาเล็งธนูไปยังแผ่นหลังของตงเสวี่ย เขาตระหนักได้ในทันทีว่าเทียนเฉาไม่ต้องการคนกลับไปตั้งแต่แรกเหตุผลของเทียนเฉาที่ทำให้เกิดการเจรจา นั่นก็เพียงเพื่อกำจัดผู้ที่อาจเป็นภัยต่อแคว้น และคนที่ว่าย่อมต้องหมายถึงคนของเป่ยซาน!!!เซี่ยเซียวเร่งควบม้าไปพร้อมกับตะโกน “จอมยุทธ์ตงระวัง!!

อู๋ซินวาดเท้าออกไป ฉู่หมิงกระโดดขึ้นหลบ ทำให้หิมะลอยขึ้นสูง เขาตวัดกระบี่ออกไปก่อนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าซึ่งเริ่มมีแสงแดดสาดส่อง กลุ่มเมฆที่บดบังกำลังจะลอยห่าง หิมะกำลังจะหยุดตก...กระบี่มังกรในที่สุดก็เคลื่อนไหว อู๋ซินจ้องกระบี่ในมือของเขาเขม็ง นางจ้วงแทงมีดสั้นออกไปหมายปักปลายมีดลงไปยังกลางอกของชายหนุ่มปลายกระบี่มังกรจ้วงแทงออกมา อู๋ซินหมุนด้ามกระบี่กลางฝ่ามือ ปลายมีดสั้นเลื่อนขยายออกไปเป็นกระบี่ยาว นางเงยหน้าสบตากับฉู่หมิง ดวงตามุ่งมั่นโกรธแค้นของนางบอกชัดว่ากระบี่นี้ต้องการสังหารเขาให้ตายตกตามกันไปชั่วขณะที่คนทั้งสองพุ่งปลายกระบี่เข้าไปยังกลางอกของกันและกัน เสียงครืนบนท้องฟ้าก็ดังขึ้น เป่ยซานสูงชันถล่มลงมา ภาพทุกอย่างเลือนรางขาวโพลน สิ่งที่หลงเหลือเอาไว้ก็คือฝุ่นควันและหายนะที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดฝุ่นควันจางหาย หิมะกลับยังคงโปรยปรายลงมาแผ่นดินไหวครั้งใหญ่จากการถล่มของเป่ยซาน ทำให้ผู้คนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ทวยเทพล่วงรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นจึงรู้ว่าอู๋ซินได้เปลี่ยนชะตาชีวิตของผู้คนสองแคว้นถึงอย่างนั้นในตอนที่ทวยเทพมาถึง เป่ยซานก็ได้พังถล่ม เทพมังกร...สังหารสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซา

จูหลานหัวเราะ “สามีติดสินบนเธอให้มาทาบทามฉันไปทำงานด้วยใช่มั้ย”“เกลียดจริงๆ คนรู้ทัน ไปแต่งตัวเถอะ วันนี้ออกไปชอปปิ้งกัน ไปเดินเล่นเสียหน่อยไม่ได้เดินเล่นในเซี่ยงไฮ้กับเธอมานานแล้ว”“งั้นรอเดี๋ยวนะ ขออาบน้ำก่อน ดูทีวีรอไปก่อนละกัน”“ได้”กว่าสิบเอ็ดโมงที่สองสาวจะได้ออกจากอพาร์ทเม้น จูหลานอารมณ์ดีขึ้นมากเมื่ออยู่กับเฟิงหยวน ความหดหู่ที่ก่อตัวคล้ายถูกพัดหายไปกับเสียงหัวเราะของเพื่อนรัก เมื่อถึงเวลากินมื้อเที่ยงจึงกินข้าวได้มากกว่าปกติในร้านอาหารสุดหรูที่เฟิงหยวนเป็นคนเลือก ด้านนอกมีคนหลายคนเดินผ่านไปมา จูหลานชอบนั่งโต๊ะริมหน้าต่าง เรื่องนี้ติดเป็นนิสัยนับตั้งแต่ยังเรียนอยู่ที่อเมริกาทว่า...ในตอนที่กำลังจะสั่งของหวาน ใบหน้าคุ้นเคยของชายหนุ่มหล่อเหลาซึ่งเดินผ่านโต๊ะไปกลับทำให้จูหลานชะงัก เขาเลี้ยวขวาและเดินผ่านหน้าต่างจุดที่หญิงสาวนั่งอยู่ดวงตาของจูหลานแดงก่ำ ขณะมองเห็นเขาเดินยิ้มแย้มพูดคุยกับหญิงสาวที่มีใบหน้าโดดเด่น “เสี่ยวตง...” จูหลานพึมพำก่อนจะลุกขึ้นและวิ่งออกมาด้านนอก“เสี่ยวจูจูเดี๋ยวสิเธอจะไปไหน” เฟิงหยวนอุทานพร้อมกับมองตามเพื่อนสาวไป เห็นอีกฝ่ายไม่ได้เอากระเป๋าและมือถือติดไป

จูหลานยังคงตัวแข็งทื่อ อยากวิ่งหนีไปให้ไกล แต่ใจกลับยังคงลังเล หัวใจที่กำลังสับสนต่อสู้กับความหวาดหวั่นที่มาโดยไม่ทราบสาเหตุ“มิสจูหลาน?”จูหลานสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนหมุนตัวกลับไปด้วยรอยยิ้มสุภาพ ตั้งใจจะเผชิญหน้ากับเรื่องในวันนี้ หลังจากนั้นเธอก็รู้แล้วว่าสมควรหลบเลี่ยงเขาอย่างไร เธอจะกลับอเมริกากับเฟิงเหยียน ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปให้พ้นจากที่นี่ ไปจากคนเหล่านี้...การสัมภาษณ์ที่แสนเคร่งเครียดเริ่มขึ้น ที่จริงมีเพียงหญิงสาวที่รู้สึกเช่นนั้น เพราะดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ได้รู้สึกไปในทางเดียวกันอย่างน้อยรอยยิ้มของเขาก็ยังคงอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังเอ่ยถามเรื่องทั่วไป ความคาดหวังในองค์กร กระทั่งถามถึงสวัสดิการที่เธอต้องการหญิงสาวตอบไปตามจริงทุกข้อ เธอไม่ใช่เด็กสาวที่คาดหวังกับอะไรลมๆ แล้งๆ การทำงานที่ต้องการความมั่นคง ผลตอบแทนที่สมกับการทำงานหนัก ย่อมเป็นสิ่งที่คนทำงานทุกคนต้องการผ่านไปครึ่งชั่วโมงซึ่งก็ดูเหมือนแสนนาน หากมองในแง่ที่ว่าซีอีโอคนหนึ่งเป็นคนสัมภาษณ์พนักงานด้วยตัวเอง จูหลานลุกขึ้นยืนทันทีที่เขาลุกขึ้นยื่นมือออกมา“หวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะครับ”“ก็อย่างที่บอกค่ะ ฉันยังไม่ได