All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 91 - Chapter 100

ตงเสวี่ยมองว่านฮูหยินซึ่งกำลังครุ่นคิดเงียบๆ อาจารย์ของเขาให้มาส่งข่าว เขาเองก็บอกเท่าที่อีกฝ่ายจำเป็นต้องรู้“เจ้าบอกซินเอ๋อร์ว่าไม่ต้องกังวลเรื่องที่นี่ ข้าจะระวังตัวให้มาก อ้อ...สาวใช้ผู้นั้นอาการเป็นอย่างไรบ้าง”“ยังมีลมหายใจ แต่ยังคงไม่ได้สติขอรับ”“แล้วมารดาของนางเล่า”“อาการยังคงหนักอยู่”ว่านฮูหยินขมวดคิ้ว “พบอะไรหรือไม่”“ยาพิษชนิดนี้ไม่ออกฤทธิ์ในทันที แต่หากสะสมเข้าไปในร่างกายก็จะค่อยๆ กัดกินอวัยวะในร่างกาย ข้าน้อยให้คนออกติดตามเบาะแสจากตัวยา แต่ไม่ว่าจะส่งคนออกไปสืบอย่างไร ร้านยาแต่ละร้านล้วนปฏิเสธ”“ต้องหาคำตอบให้ได้ว่าผู้ใดต้องการวางยาพิษซินเอ๋อร์...นางยังบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่”“บอกเพียงให้ฮูหยินจัดการเรื่องนี้ได้เลยขอรับ”“เช่นนั้น...ซ่อนสาวใช้ผู้นั้นกับมารดาเอาไว้ก่อน แต่ส่งคนไปจัดงานศพของพวกนาง จากนั้นจับตาดูว่ามีใครน่าสงสัยหรือไม่ หากมีก็ให้คนของเราสะกดรอยตามไป ข้าไม่เชื่อว่าผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังจะไม่ปรากฏตัว”ว่านฮูหยินใคร่ครวญพร้อมกับขมวดคิ้ว ในใจนึกถึงการตายอย่างปริศนาของอดีตฮูหยินทั้งสามคนของฉู่หมิง“ต้องพยายามยื้อชีวิตสองแม่ลูกนั่นให้ได้ ข้าต้องลาก

“เพราะหากใช่ อาเฉิงไม่มีทางให้ข้าเข้าใกล้ท่าน”“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เขากลับโล่งใจที่ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มหล่อเหลาประดับที่มุมปาก อู๋ซินดันศีรษะด้านหลังของฉู่หมิงลง นางขบเม้มริมฝีปากของเขาพร้อมและเล็มเรียกร้องจุมพิตแผ่วเบาแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนเรียกร้อง อู๋ซินหายใจหอบขณะทึ้งสายคาดเอวของชายหนุ่มออก นางพลิกกายขึ้นเป็นฝ่ายทาบทับร่างแกร่ง จุมพิตยิ่งมาก็ยิ่งลึกล้ำรุกเร้า สองมือนุ่มนิ่มเลื้อยเข้าไปใต้สาบเสื้อเผยให้เห็นอกกว้างน่าลูบไล้ฉู่หมิงปลดสายคาดเอวและแหวกสาบเสื้อของหญิงสาวออกอย่างร้อนรน กายแกร่งร้อนรุ่มแผดเผาทุกคราที่หญิงสาวลูบไล้ นางแนบกายบดเบียด เขาแอ่นกายตอบสนอง ยินยอมให้นางเป็นฝ่ายกดเอาไว้ใต้ร่าง กระทั่งเขาปลดเปลื้องอาภรณ์ออกไปจนพ้นร่างงามอู๋ซินสอดสองมือเข้ากอดลำคอแกร่ง ขณะฉู่หมิงหยัดกายขึ้นนั่ง ฝ่ามือใหญ่ของเขาสอดเข้าไปกอบกุมสะโพกนิ่ม เลื่อนกายสาวคร่อมลงไปยังกลางกายแกร่ง เขาไล้ฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นกอบกุมอกอิ่ม จุมพิตรุกเร้าตอบสนองจุมพิตร้อนรนของนางจุมพิตของชายหนุ่มเลื่อนไล้ลงมายังลำคอ อู๋ซินกอดลำคอเขาเอาไว้เพื่อทรงตัว ใบหน้างดงามแดงก่ำแหงนหงาย เอวอ่อนส่ายวนเป็นวงกลมเมื่อรับรู้ถ

ในห้องภายในตำหนักของหวงกุ้ยเฟย อู๋ซินกำลังยืนมององค์หญิงสามที่ใบหน้าบึ้งตึง อีกฝ่ายยังคงยืนกรานว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทั้งยังไม่รู้ว่าพี่ชายของตนล่วงล้ำเข้ามาในเขตแดนของแคว้นเทียนเฉา“องค์หญิงเพคะ” อู๋ซินเรียกอีกฝ่ายเสียงเรียบ “ฉู่กุ้ยเฟยพระอาการยังไม่ดีขึ้น มีโอกาสสูงมากที่องค์ชายหรือองค์หญิงอาจสิ้นพระชนม์ไปพร้อมมารดา”จูเก่อเซียงเซียงหันขวับมามองอู๋ซิน “อะไรนะ! จะเป็นไปได้อย่างไรกัน พวกท่านมิใช่มีหมอเทวดาอยู่ในแคว้นหรอกหรือ เหตุใดจึงไม่...”มองดูใบหน้าซีดขาวของจูเก่อเซียงเซียง อู๋ซินตระหนักดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้เสแสร้ง “ฮ่องเต้ไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปโดยง่าย หม่อมฉันอาสามาเจรจา เพราะอย่างน้อยก็เข้าใจว่าอาจทรงถูกหลอกใช้”“หลอกใช้? พวกท่านล้วนลงความเห็นไปแล้วนี่ ข้ายังจะทำอย่างไรได้ ข้าบอกว่าไม่ได้ทำพวกท่านเองก็ไม่เชื่อ ข้าเองก็ไร้คำพูดแล้ว”“อย่าทรงเข้าพระทัยผิด แคว้นเทียนเฉาไม่ได้คิดจะเอาผิดผู้ใดยไม่มีหลักฐาน แต่ก่อนจะหาหลักฐานพบเกรงว่าทางเราต้องกักบริเวณพระองค์เอาไว้ที่นี่ชั่วคราว”อู๋ซินมองนางกำนัลคนสนิทของจูเก่อเซียงเซียง “พวกเจ้าจะถูกแยกตัวไปกักบริเวณไว้ที่อื่น” กล่าวจบก็มี

ฉู่หมิงพยักหน้า“เช่นนั้นก็ประเสริฐ เราต้องมั่นใจว่าเขาจะไม่ออกมาเผยความลับเรื่องที่ข้าเป็นวรยุทธ์ ตอนนี้เรามั่นใจแล้วว่าลั่วเหิงเป็นคนของรัชทายาทแคว้นเหลียง เราเพียงตัดการติดต่อของเขากับจวนจิ้งอ๋องเสีย”“ข้อต่อไปเล่า” ฉู่หมิงมองนางนิ่ง“ปล่อยให้เกาซูเฟยคิดไปเอง”ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “หมายถึงให้นางคิดไปเองว่าเจ้าคือสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน แต่เจ้าก็คือ...”“ใช่ ว่านอู๋ซินก็คือสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน แต่เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่คนที่ล่วงรู้ ปล่อยให้เกาซูเฟยคิดไปเองก็พอ เพราะถึงจะอย่างไรนางก็ไม่มีทางพิสูจน์ อีกทั้งยังไม่อาจสืบสาวเรื่องได้ ที่นางทำได้คือเชื่ออย่างที่เราชี้นำ นางจะคิดว่าข้าเป็นเพียงศิษย์ หรือจะคิดว่าข้าเป็นอะไรก็แล้วแต่นาง ขอเพียงแคว้นเหลียงเบนเป้าหมายมาที่ข้า แทนที่จะเป็นฉู่กุ้ยเฟย องค์ชายน้อย หรือฮ่องเต้”“แต่หากแผนการสำเร็จ เจ้า...”“ข้าจึงได้บอกว่าให้เกาซูเฟยคิดไปเอง นางไม่มีทางกล้าป่าวประกาศว่าข้าคือใคร เพราะเกรงว่าข้าจะถูกแย่งตัวไป ดังนั้นนอกจากกลุ่มคนของรัชทายาทแคว้นเหลียง ย่อมไม่มีผู้ใดสงสัยฐานะของข้า หรือหากมีก็ไม่มีใครพิสูจน์ได้ ทั้งยังไม่มีหลักฐาน”ฉู่หมิงคล้อยตามนางไปแล้ว

ล่วงเข้ายามไฮ่[1]อู๋ซินยังคงยืนมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด สามารถมองเห็นดวงดาวสว่างไสว หากแต่ความเงียบกลับยิ่งทำให้ผู้คนจิตใจไม่สงบด้านหลังมีเสียงฝีเท้าเดินตรงมา อู๋ซินไม่ได้หันกลับไปมองเพียงรับรู้ถึงอ้อมกอดอบอุ่นซึ่งโอบล้อมแผ่นหลัง“คิดอะไรอยู่”“กำลังคิดว่าเกาซูเฟยผู้นี้ไม่อาจดูแคลน นางอยู่เงียบๆ ในวังหลวงราวไร้ตัวตน แต่กลับกล้าวางแผนการอันซับซ้อน คิดการใหญ่ที่ไม่ว่าใครก็คาดไม่ถึง”“อำนาจคือสิ่งที่หลายคนล้วนปรารถนา คนมากมายถูกยั่วยุเพราะความทะเยอทะยานอยากได้อยากครอบครอง ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วก็เป็นเพียงความว่างเปล่า”“ฉู่หมิง”“หืม”“หากข้าถามท่านตอนนี้...”“อะไรหรือ”“หากไม่ใช่เสนาบดีแคว้นเทียนเฉา ท่านอยากจะทำอะไร”ฉู่หมิงชะงัก เขาถูปลายคางกับไหล่ของหญิงสาว สูดกลิ่นหอมเย็นจากซอกคอหอมกรุ่น สองแขนรัดเอวอรชร โอบกอดตัวนางเอาไว้แนบชิดกายส่วนหน้า“หมายถึงข้าจะมีเจ้าด้วยหรือไม่”“ก็...ใช่”“เช่นนั้นข้าอยากใช้ชีวิตเงียบๆ เหนือยอดเป่ยซานกับเจ้า มีเจ้าเดินหมากเป็นเพื่อน หิวก็ตกปลามาทำกับข้าว เบื่อก็ออกไปเดินเล่น ตื่นเช้าข้าช่วยเจ้าหวีผม ตอนเที่ยงข้าช่วยเจ้าคัดสมุนไพรส่งล