All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 111 - Chapter 120

“นางเอาแต่นั่งเป็นเพื่อนศิษย์พี่รองหน้าหลุมศพ จะอ่านตอนไหนกัน”“เช่นนั้นเจ้ารีบตามอาจารย์ไปก่อน เจ้าเร็วกว่าข้า ทำอย่างไรก็ได้หยุดอาจารย์เอาไว้ก่อน อย่าให้นางหาเกาซูเฟยพบ ระวังด้วยหากเป็นไปได้พาอาจารย์กลับมา หากให้อาจารย์รู้ว่าจวนแม่ทัพว่านถูกเหล่าองครักษ์ล้อมปิดตายห้ามคนเข้าออก อาจารย์อาจคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น”ตงเสวี่ยเหนื่อยหอบจนเหงื่อซึม ทุกครั้งที่เขาผูกพลังชีวิตเข้ากับค่ายกลของเป่ยซาน เขาก็จะไร้เรี่ยวแรงจนเกือบเดินไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้เขาต้องพักมากกว่าสองวัน ร่างกายจึงจะกลับมาเป็นปกติหานเจียดวงตาแดงก่ำ “ศิษย์พี่รอง หากอาจารย์รู้เรื่องที่ฮ่องเต้ไม่ยอมให้มีการแลกเปลี่ยน ท่านว่า...”ตงเสวี่ยเองก็ชะงัก “ข้าพักสักครู่จะรีบตามลงไป เจ้าลงไปถ่วงเวลาอาจารย์เอาไว้ หากต้องพาเกาซูเฟยหนีก็ต้องทำ เร็วเข้า”หานเจียพยักหน้าก่อนพุ่งตัวลงเขาทันทีตงเสวี่ยนั่งลงและเดินพลังลมปราณ กำลังที่ถดถอยได้แต่พยายามควบคุมให้สงบนิ่งและลดทอนความเหนื่อยล้า เขาได้แต่หวังว่าหานเจียจะถ่วงเวลาผู้เป็นอาจารย์ได้ หรืออย่างน้อยหากเขาเดาไม่ผิด อาจารย์น่าจะไปที่เมืองหลวงเพื่อสืบหาข่าวโจวซาง... คนแรกที่อาจารย์จะไปหาข่

“ข้าจะไปด้วย ท่านห้ามข้าไม่ได้”“เจ้าต้องรั้งอยู่ที่นี่” ตงเสวี่ยไม่ยอมนางเช่นทุกครั้ง เขามองศิษย์น้องเล็กของตนด้วยดวงตาเข้มงวด ไม่ยอมใจอ่อนอย่างเด็ดขาด และท่าทีเช่นนี้ของเขาทำให้หานเจียอ่อนลง“หากเราไปจากเมืองหลวงกันหมดจะยิ่งน่าสงสัย ตอนนี้ท่านหัวหน้าราชองครักษ์รู้แล้วว่าเจ้าอยู่ในเมืองหลวง หากเจ้าไม่รั้งอยู่ที่นี่ เขาต้องคิดว่าอาจารย์ออกเดินทางไปแคว้นเหลียง ถึงตอนนั้นตระกูลว่านอาจตกอยู่ในอันตราย”หานเจียมองว่านฮูหยินแวบหนึ่ง นางเองก็รู้สึกชอบอีกฝ่ายมาก เพราะชั่วขณะที่อยู่ในเมืองหลวง ว่านฮูหยินดีต่อนางกับอาจารย์อย่างไม่เสแสร้ง“เด็กดี เจ้าเชื่อฟังศิษย์พี่รองสักครั้ง แม้เจ้าฝีมือเป็นเลิศแต่เรื่องนี้อาศัยเพียงฝีมือไม่ได้ อาจารย์กำลังอยู่ในสถานะที่จิตใจไม่มั่นคง นางเพิ่งสูญเสียศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเสนาบดีเองก็ตกอยู่ในอันตราย จะพาคนกลับมาอย่างปลอดภัยทั้งสองคนท่ามกลางคนแคว้นเหลียง เรื่องนี้เราไม่รอบคอบไม่ได้”หานเจียมองหน้าตงเสวี่ยเงียบๆ “แต่...ข้ากลัว” นางบอกตามตรง “ศิษย์พี่ใหญ่เองก็เพิ่งเกิดเรื่อง หากเกิดเรื่องกับอาจารย์ ...กับท่านเล่า”กับผู้เป็นอาจารย์นางยังไม่ห่วงเท่าไรเพราะรู้ดีว่ายากนั

กลุ่มควันพวยพุ่งเข้ามาด้านใน กลิ่นยาสลบคละคลุ้ง แต่อู๋ซินกลับเพียงแค่ลุกขึ้นนั่ง นางใคร่ครวญว่าจะจัดการกับตัวปัญหาทั้งสามคนนี้อย่างไร กระทั่งพบว่าไม่อาจไว้ชีวิตคนทั้งสามแน่นอนหากไว้ชีวิตฐานะของนางจะถูกสงสัย...นางมั่นใจว่าพวกเขาไม่มีทางรามือ ในคืนที่นางสังหารหัวหน้าผู้คุ้มกัน คนเหล่านี้คงล่วงรู้ว่าเขาจะมาหานาง การที่ชายผู้นั้นหายไปนางจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัย คืนนี้คนเหล่านี้จึงคิดลงมือร่างอรชรในชุดสีเทาลุกขึ้นจากเตียง เดินออกไปจากห้อง นางรับรู้ได้ว่าคนที่ซุ่มอยู่ชะงัก ด้วยคาดไม่ถึงว่านางจะออกจากห้องดึกดื่นเช่นนี้ร่างเล็กเดินไปหยุดอยู่ตรงริมกำแพงสูง ยืนหันหลังอยู่เช่นนั้นแม้ว่าจะมีเสียงฝีเท้าเดินตามมา“ฝีมือเจ้าใช่หรือไม่ หัวหน้าของพวกเรา” คำถามนั้นทำให้อู๋ซินหันกลับไปนางไม่ตอบคำแต่กวาดสายตามองคนทั้งสาม พัดในมือถูกกุมแน่น “จะโทษก็โทษที่พวกเจ้าโชคร้ายมาพบกับข้าเข้า” นางกล่าวเสียงเย็นเยียบ พัดในมือสะบัดเปิดพรึบ!!!บนรถม้าที่กำลังแล่นไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ร่างของฉู่หมิงโยกคลอนไปมาตามแรงสั่นสะเทือน ร่างกายของเขาอ่อนล้าสิ้นไร้เรี่ยวแรง ถึงอย่างนั้นสิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกได้ชัดเจน นั่นก็คือฝ

“ข้าอยากช่วยจริงๆ ข้าอาจช่วยให้ท่านเข้าเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย เสด็จพี่คงตรวจตราป้องกันทางเข้าทุกทางอย่างเข้มงวด ไม่มีทางที่ท่านจะเข้าไปในเมืองหลวงได้โดยง่าย”เห็นเขายังคงมีท่าทีนิ่งเฉย จูเก่อเซียงเซียงเม้มปากแน่น “ข้ารู้ว่าท่านเองก็คงคาดเดาได้แล้ว จะไม่มีการแลกเปลี่ยนตัวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าอาจารย์ของท่านจะยอมช่วยหรือไม่ พวกท่านก็ไม่มีทางกลับไปแคว้นเทียนเฉา”ตงเสวี่ยลืมตาขึ้นมองหญิงสาว “แล้วอย่างไร คิดจะให้ข้ากับอาจารย์รั้งอยู่ที่แคว้นเหลียง? องค์หญิงหากไม่รู้จักอาจารย์ก็อย่าได้คิดแทนนางว่านางต้องการหรือไม่ต้องการอะไร การเสนอลาภยศให้นางก็เหมือนกับการดูแคลนนาง”“แต่เทียนเฉาเลือกที่จะละทิ้งทั้งท่านเสนาบดี รวมไปถึงพวกท่าน”“แล้วอย่างไร” เขาลุกขึ้นนั่ง “ข้าอยู่เพราะเป่ยซานคือบ้านที่อาจารย์เลือก ไม่ใช่เพราะเทียนเฉา เทียนเฉาละทิ้งแล้วอย่างไร ข้าเพียงพาอาจารย์กลับเป่ยซานก็พอแล้ว”จูเก่อเซียงเซียงอ้าปากค้างมองชายหนุ่มตรงหน้า นางสับสนจนหาถ้อยคำพูดไม่เจอ “ตะ...แต่ ท่าน ข้า...”“นอนเสียเถิด อย่าได้อวดดีคิดว่ารู้จักพวกข้าหน่อยเลย ไม่ว่าแคว้นเหลียงหรือเทียนเฉา พวกเจ้าล้วนไม่รู้จักพวกเราชาว

เซี่ยเซียวมีท่าทีครุ่นคิด “ทางเข้าฝั่งกำแพงตะวันออก ข้าเคยพาองค์หญิงไปที่นั่น บ้านเดิมของอดีตนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิง ทั้งสองอาจไปที่นั่น...เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง เจ้าอยู่ในวังหลวงต้องจับตาดูคนของรัชทายาทให้ดี”“นอกจากองค์หญิงและบุรุษผู้นั้น ยังมีข่าวของคนสนิทของฉู่หมิงนามฉินเซิง คาดว่าเขาน่าจะอยู่ในเมืองหลวงแล้ว ถึงอย่างนั้นข้ารู้ว่ามาข้างกายรัชทายาทมียอดฝีมือห้าคน ฝีมือล้วนล้ำเลิศ คิดว่าคนเหล่านี้ล้วนถูกพามาเพื่อรับมือกับคนของเป่ยซาน”“ยอดฝีมือ? เป็นคนของยุทธภพกระมัง”“ขอรับ”“รัชทายาทคงทรงทราบแล้วว่าจะรับมือกับคนของเป่ยซานต้องใช้ยอดฝีมือ แต่ถึงมีฝีมือก็ใช่จะเอาชนะสตรีผู้นั้นได้” เซี่ยเซียวส่ายหน้า “แม้เรื่องที่ลั่วเหิงพลาดท่าทำให้ได้ตัวฉู่หมิง แต่การล่อนางกับคนของนางมาที่แคว้นเหลียงไม่ใช่เรื่องที่เราได้เปรียบ”“เพราะเหตุใดท่านจึงคิดเช่นนั้นขอรับ”“จริงอยู่แผนการนี้ทำให้เทียนเฉาหวาดระแวงในตัวฉู่หมิงและสตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทั้งสองจะยอมอยู่ข้างแคว้นเหลียงของเรา เป่ยซานเป็นความลับที่ไม่มีผู้ใดกล้าล่วงล้ำมานาน เทียนเฉาเองก็ใช่ว่าจะรู้ว่าแท้ที่จริงมีความลับใด