All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 101 - Chapter 110

ฉู่หมิงขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ชายหนุ่มหันไปมองหลี่เฉิง มั่นใจว่าท่าทีของอีกฝ่ายทำให้อู๋ซินเปลี่ยนใจ“เพียงทำให้ทุกคนเข้าใจว่าข้าพาพวกท่านไปด้วยก็พอ แผนการนี้แต่แรกข้าคือตัวแปรสำคัญ พวกเขาต้องการตัวข้า”“เช่นนั้นข้าจะอยู่ข้างกายท่านเสนาบดี” หลี่เฉิงกล่าวเสียงเรียบเป็นการยืนยันว่าแผนนี้มีปัญหาจริงๆ“เจ้าสองคนตามข้ามาด้านนอก” นางหันไปมองฉู่หมิงและโจวซาง “ข้ากับศิษย์ขอตัวสักครู่” หญิงสาวเดินนำศิษย์ทั้งสองออกจากห้อง เดินตรงไปยังลานสวนกว้าง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครแอบฟังเมื่อมั่นใจว่ารอบด้านไร้คนอู๋ซินจึงก้าวเข้ามายืนตรงหน้าหลี่เฉิง “อาเฉิง มองข้า” นางพูดเสียงเครียด บีบให้ผู้เป็นศิษย์มองสบตานาง “พูด เจ้าทำอะไรลงไป”หลี่เฉิงยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน เขาส่ายหน้า “ข้าเพียงต้องการปกป้องผู้ที่สามารถปกป้องท่าน”อู๋ซินหันไปมองฉู่หมิงจากจุดที่พวกนางยืนอยู่ นางเพียงมองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มเท่านั้น “เจ้า...แลกสิ่งใด” นางกดดันหลี่เฉิงด้วยสายตา“ขอเพียงเดินอ้อม ย่อมไม่ต้องแลกสิ่งใดมากมาย” หลี่เฉิงสบตานางไม่หลบ นั่นหมายถึงเขาไม่ได้โกหก“ข้าเคยบอกกับเจ้าแล้ว!” นางมีท่าทีเดือดดาล “อย่าไ

“ท่านเสนาบดี” หลี่เฉิงมองท่าทีของฉู่หมิงแล้วกล่าวเสียงเครียด “ข้ายังอยากเตือนท่านเรื่องหนึ่ง แคว้นเหลียงมิใช่แคว้นที่สมควรล่มสลาย หากเรื่องนี้เปลี่ยนแปลงทวยเทพหานางพบ ถึงตอนนั้นนางจะถูกโยนลงไปในบ่อสลายดวงจิต ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้นนางจะหายไปตลอดกาล”“ความหมายของท่านคือ...ข้าต้องเป็นคนสังหารนางเท่านั้นจึงจะมีความหวังที่นางจะกลับมา? ดังนั้นนางจะกลับเข้าสู่สังสารวัฏ?”หลี่เฉิงยิ้มไม่ได้ตอบคำถึงตอนนี้เองที่ฉินเซิงวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องหนังสือ“ท่านเสนาบดีแย่แล้วขอรับ องครักษ์แคว้นเหลียงหายไปจากคุกหลวง ตอนนี้วังหลวงกำลังวุ่นวาย ท่านหัวหน้าราชองครักษ์เองก็ไม่อยู่ในวังหลวง”ฉู่หมิงลุกพรวดขึ้นยืน “เกิดขึ้นได้อย่างไร คุกหลวงการคุ้มกันแน่นหนา หรือว่า...” เขาเลิกคิ้วก่อนหัวใจหล่นวูบ “เกาซูเฟย?”ร่างสูงก้าวฉับๆ ออกมาจากห้องหนังสือ ด้านหลังยังมีฉินเซิงและหลี่เฉิงก้าวตามมาติดๆ “ฉินเซิงเจ้านำตราของข้าไปยังประตูวังหลวง องครักษ์เกราะดำจะฟังคำสั่งของเจ้า คุ้มกันฝ่าบาทและกุ้ยเฟยรวมไปถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์”“นายท่านเล่าขอรับ”“เจ้าล่วงหน้าไปก่อนข้าจะตามไปทีหลัง ตอนนี้ต้องปิดประตูเมืองและเร่งออกค้นหาก่อนคนจะ

“ทางที่ดีอยู่นิ่งๆ หาไม่ข้าจะโยนเจ้ากลับไปในวังหลวง ปล่อยให้เจ้าเผชิญชะตากรรมด้วยตัวเอง เจ้าคงเดาออกหากว่าท่านเสนาบดีถูกลักพาตัวไป ขณะที่องครักษ์แคว้นเหลียงแหกคุกหลวงออกมา”โฉมสะคราญสะอื้นออกมาเสียงเบา ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้ดิ้นรนอีก ปล่อยให้ตงเสวี่ยแบกร่างขึ้นบนบ่า กระทั่งเขาพานางไปขังเอาไว้ที่หลังร้านสมุนไพรเอ้อร์หง หลังจากกำชับให้คนในร้านเฝ้าดูนาง เขาก็จากไปอย่างรีบร้อนตงเสวี่ยเร่งเหินกายไปยังจวนเสนาบดี ถึงอย่างนั้นทุกอย่างก็สายเกินไป เขามองเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้น กระทั่งจูก่วงเป็นคนบอกเขาว่านำหลี่เฉิงเข้าไปในจวนและตามหมอมาอย่างเร่งด่วน“ศิษย์พี่ใหญ่!!!”ชายหนุ่มปราดไปยังหน้าเตียง เขากวาดสายตามองบาดแผลฉกรรจ์บนหน้าอกของหลี่เฉิง ดวงตาของเขาแดงก่ำ “ข้าจะไปตามอาจารย์!”หลี่เฉิงคว้ามือของเขาไว้ “ไม่ทันแล้ว ศิษย์น้องรองเจ้าฟังข้าให้ดี” หลี่เฉิงกล่าวเสียงแผ่ว “อาจารย์...เจ้าต้องติดตามอาจารย์ไปแคว้นเหลียง อย่าได้ให้ศิษย์น้องเล็กไป ให้นางรั้งอยู่ที่นี่ ...ต้องเป็นเจ้าเท่านั้นเข้าใจหรือไม่”“ท่านไม่ต้องพูดแล้ว ข้าไปตามอาจารย์มาแล้วท่านค่อยบอกอาจารย์เอง ดีหรือไม่” ตงเสวี่ยมือสั่นเทาหลี่

ด้านหน้าจวนเสนาบดี ตงเสวี่ยยืนเหม่อลอยด้วยท่าทีโศกเศร้า เขาให้องครักษ์ของจวนเสนาบดีเร่งตามไปยังทางขึ้นวัดเจิ้งหลง กระทั่งตัวเขาเองก็มายืนรอผู้เป็นอาจารย์อยู่เงียบๆดวงตาของจอมยุทธ์หนุ่มแดงก่ำ ความโกรธแค้นย่อมมีอยู่ แต่เขากลับใคร่ครวญถึงการกระทำและคำพูดของหลี่เฉิงช้าๆ และพบว่าทุกคำพูดนั้นแฝงนัยเอาไว้หลังจากนี้อาจารย์ของเขาจะกลับมาที่จวน และนางจะพบว่าไม่เพียงฉู่หมิงถูกลักพาตัวไป แต่หลี่เฉิงผู้เป็นศิษย์เอกเองก็มาสิ้นใจ แน่นอนความโกรธของผู้เป็นอาจารย์ สามารถทำลายล้างแคว้นเหลียงจนพินาศ“ศิษย์พี่...ท่านอยากให้ข้าทำอะไรกันแน่ เหตุใดจึงให้ข้าติดตามอาจารย์ไปแคว้นเหลียง หากจะเลือกสมควรเลือกเจียเอ๋อร์น่าจะดีกว่า สิ่งใดที่ว่าไม่เสียใจในการเลือก...”หานเจียใจร้อนมุทะลุเขาไม่ปฏิเสธ แม้ฝีมือดีจนมั่นใจว่าแค่ฉู่หมิงเพียงคนเดียว อาจารย์ของเขากับหานเจียบุกเข้าไปพาออกมา ง่ายเสียยิ่งกว่าการเดินขึ้นเป่ยซานเสียอีกเพียงแต่...ในยามคับขัน หากปล่อยสองคนไปด้วยกัน ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่อาจารย์กำลังเดือดดาล เกรงว่าคงมีคนไม่เกี่ยวข้องล้มตายเป็นจำนวนมากที่เขาสงสัยคือ...เหตุใดต้องเป็นเขาเท่านั้น เหตุใดไม่ให้ทั้งเขาแล

พ่อบ้านเพิ่งออกไปเด็กรับใช้ก็เดินสวนเข้ามาในห้องรับรอง ด้านหลังของเขามีโจวซางเดินตามเข้ามาด้วย “คารวะฮูหยิน”“ท่านมีความคืบหน้าหรือไม่”“เป็นที่แน่นอนแล้วว่าฉู่หมิงถูกพาตัวเข้าไปเขตชายแดนแคว้นเหลียงแล้ว” โจวซางมีสีหน้าหนักใจ “ฝ่าบาททรงเรียกตัวข้ากลับมา ข้าสังหรณ์ใจไม่ดีเลย”ว่านฮูหยินนั่งลงด้วยท่าทีสิ้นหวัง “หรือว่าเทียนเฉา...จะไม่ยอมแลกเปลี่ยน”โจวซางขมวดคิ้ว “ข้าเกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น”“การสอบสวนเล่าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านได้ข่าวบ้างหรือไม่”“คนของข้าในวังหลวงแจ้งมา เกาซูเฟยถูกส่งไปตำหนักเย็น ตระกูลเกา ตระกูลหยาง รวมไปถึงตระกูลลั่วนับรวมกว่าหกร้อยชีวิต พวกเขาล้วนถูกตัดสินประหารชีวิต ทางด้านเกาซูเฟยหวงกุ้ยเฟยทรงเห็นว่าองค์ชายสามทรงปรีชา ดังนั้น...”โจวซางพอจะเดาได้รางๆ รัชทายาทพระองค์ถัดไปคงเป็นองค์ชายสามไม่ผิดแน่“แต่...หากฝ่าบาททรงทำเช่นนั้น เทียนเฉาในวันหน้าจะไม่เกิดความวุ่นวายหรอกหรือ” ว่านฮูหยินหัวใจหล่นวูบจริงอยู่ว่าในบรรดาองค์ชาย องค์หญิงทั้งหมด องค์ชายสามเหมาะสมที่สุด แต่เรื่องที่เกาซูเฟยร่วมมือกับพรรคมารและแคว้นเหลียงไม่ได้ต่างอะไรกับการก่อกบฏของอดีตองค์รัชทายาท ฝ่าบาททรงทำเช่น