All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 21 - Chapter 30

หลังร้านเอ้อร์หงไม่เพียงมีห้องทำงานส่วนตัวของหลี่เฉิง แต่หลังตู้หนังสือยังมีกลไกซึ่งเชื่อมเข้าไปในห้องลับและโถงทางเดินทอดยาวไปยังเรือนซึ่งอยู่ข้างร้านหลี่เฉิงพาอู๋ซินและหานเจียเดินไปหยุดลงยังห้องหนึ่งซึ่งติดกับกำแพงกั้นร้าน ด้านนอกกำแพงแม้เป็นแหล่งค้าขาย แต่ความวุ่นวายนี้เองกลับสามารถอำพรางบ้านหลังนี้เอาไว้ให้ไม่น่าสงสัย“อาจารย์หมายความว่าราชสำนักไม่ว่าก่อนหน้าหรือหลังฉู่หมิงถูกลอบสังหาร ท่านล้วนต้องการรู้โดยละเอียด?!” หลี่เฉิงเลิกคิ้ว“ใช่ แต่เรื่องนี้จะฝืนลิขิตไม่ได้เพราะมันอาจส่งผลถึงตัวเจ้า ให้คนไปสืบมาเท่าที่ทำได้ ไม่ได้ก็แล้วไป ยังมี...ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่น จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเรากำลังสืบเรื่องนี้แม้แต่คนของฉู่หมิง”“ศิษย์รับทราบ” หลี่เฉิงมองดูชุดเรียบง่ายของอาจารย์ก่อนเหลือบตามองหานเจีย เขาก้มลงกระซิบผู้เป็นอาจารย์ “อาจารย์ ท่านแต่งตัวเรียบง่ายออกมาเช่นนี้ศิษย์น้องไม่โวยวายเอาหรือ”“ศิษย์พี่ใหญ่ข้าได้ยินนะ!”หลี่เฉิงหัวเราะ “ก็มันอดไม่ได้นี่ ชุดไร้ลายปักนี่หายากที่เจ้าจะให้อาจารย์สวมใส่ ไม่ให้ข้าสงสัยได้หรือ”อู๋ซินหัวเราะ “เอาเถิดเจ้าก็ชอบแหย่นางเสียจริง วันนี้เข้าครัวหรือไม

“ข้าน้อยจะรีบจัดการขอรับ”“อย่าได้ใช้กลิ่นอื่นนอกจากกลิ่นใบชาและติงเซียง” เขายังไม่ลืมที่จะกำชับอีกรอบ“ขอรับ” แม้ประหลาดใจแต่พ่อบ้านก็ไม่ได้ซักถาม เขาเพียงทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดเช่นทุกครั้งเห็นพ่อบ้านเดินออกไปฉู่หมิงนวดหว่างคิ้วเล็กน้อย “คงต้องค่อยๆ เปลี่ยนเสียตั้งแต่ตอนนี้”ขั้นต่อไปก็คงต้องหาวิธีจัดการเรื่องสาวใช้ในเรือน เริ่มจากถุงหอมที่คงต้องให้พวกนางเปลี่ยนทั้งหมดวันต่อมาหลังจากสนทนากับว่านฮูหยิน อู๋ซินกลับเข้าเรือนด้วยใบหน้าครุ่นคิด ว่านฮูหยินบอกเล่าเรื่องราวความเคลื่อนไหวในราชสำนักให้นางรับรู้ ซึ่งเรื่องนี้ไม่นับว่าแปลกแต่อย่างใดนับจากนางก้าวเข้าสู่เมืองหลวงและฉู่หมิงเองก็ไปมาหาสู่กับแม่ทัพว่านอย่างเปิดเผย โหมกระพือข่าวลือที่ว่านางคือหนึ่งในสตรีที่จะแต่งเข้าจวนเสนาบดีให้ชัดเจนขึ้น การที่นางต้องรับรู้เรื่องการเคลื่อนไหวในราชสำนักเอาไว้ ย่อมนับเป็นเรื่องที่สมควรยิ่งเป็นเรื่องราวที่อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เช่นการเลื่อนขั้นสนมนางในเฉินกุ้ยเฟยได้รับราชโองการเลื่อนขั้นเป็นหวงกุ้ยเฟย ทั้งยังได้รับมอบหมายให้ดูแลวังหลัง เนื่องจากอดีตฮองเฮาถูกปลดไปเมื่อครั้งรัชทายาทก

หากเกิดเรื่องขึ้นกับทั้งสอง นางเชื่อว่าฉู่หมิงย่อมสู้หัวชนฝาไม่ห่วงแม้แต่ชีวิตตนเอง เชื่อแม้กระทั่งว่าเขาอาจเปลี่ยนผู้ครองบัลลังก์มังกร หากนั่นสามารถช่วยฉู่กุ้ยเฟยและบุตรในครรภ์!!!ฉู่หมิงหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงเบิกบาน “ไม่คิดว่าข้าจะมีวันนี้ วันที่มีสตรีผู้หนึ่งมาชี้จุดอ่อนและจุดแข็งของตัวข้าเอง”“ข้าเข้าใจเพราะตัวข้าเองก็มีส่วนคล้ายท่าน”ศิษย์ทั้งสามของนางคือคนที่นางห่วงใย นางกังวลว่าพวกเขาจะกลายเป็นจุดอ่อนของตนเอง ดังนั้นจึงฝึกฝนเคี่ยวกรำพวกเขาให้แข็งแกร่ง นางทำให้จุดอ่อนของตัวเองกลายเป็นจุดแข็งที่สุด และนางก็ทำได้แล้ว“ต่างกันตรงที่ท่านไม่สามารถทำให้จุดอ่อนของตัวเอง กลายเป็นจุดแข็งได้อย่างแท้จริง”ฉู่กุ้ยเฟยเป็นคนใจอ่อน นางเหมาะจะถูกประคบประหงมเอาไว้อย่างทะนุถนอมเท่านั้น ไม่เหมาะที่จะฝากฝังให้ทำการใหญ่ วันนี้ฮ่องเต้ยังรักใคร่โปรดปรานดังนั้นจึงยังคงมีฐานะมั่นคงในวังหลัง หากแต่เมื่อวันที่คนเปลี่ยน จิตใจเองก็เปลี่ยนเล่า...“แล้วข้าจะทำเช่นไรได้เล่า ข้าเองก็หวังว่านางจะไม่มอบใจให้กับบุรุษผู้นั้น หวังว่าพวกเขาจะไม่ต้องพานพบ หวังเพียงใช้ชีวิตเรียบง่าย ให้นางแต่งกับบุรุษธรรมดาสักคนที่สา

“คู่หมาย?” จิ้งอ๋องเองก็มีท่าทีกังขา “มิใช่ว่ายังไม่ได้มีการตกลงหมั้นหมายกันหรอกหรือ อีกทั้งเรื่องนี้ได้ยินมาว่าเสด็จพี่เองก็เคยตรัสว่าการแต่งงานของท่าน ไม่อาจตัดสินใจอย่างเร่งร้อน”ฉู่หมิงเพียงยิ้มบาง “ดูเหมือนท่านอ๋องจะทรงทราบเรื่องของน้อยเป็นอย่างดี ถึงอย่างไรจวนเสนาบดีก็คงมีข่าวดีเร็ววันนี้ ถึงวันนั้นข้าน้อยหวังว่าท่านอ๋องจะทรงให้เกียรติมาร่วมงาน”“แน่นอน” รอยยิ้มเสแสร้งของจิ้งอ๋องเผยออกมา แต่ดวงตาของเขากลับยังคงจ้องอู๋ซินอย่างเปิดเผย “คุณหนูว่าน ไว้พบกันใหม่”อู๋ซินเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย ไม่ตอบรับทั้งไม่ปฏิเสธ นางหันไปมองฉู่หมิงก็เห็นเขาเพียงค้อมกายส่งจิ้งอ๋องจากไป ไม่มีท่าทีโกรธกรุ่นขุ่นเคือง“เฮ้อ” นางถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “มาเมืองหลวงครั้งนี้นับว่าไม่เลวเลย”“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น” ฉู่หมิงถามนางทันทีที่จบประโยคนั้น“นับจากมาถึงได้พบผู้คนไม่น้อย แต่ขุนนางและเชื้อพระวงศ์แคว้นเทียนเฉาช่างมองดูรื่นหูรื่นตายิ่ง”นางหมายความตามนั้นจริงๆ นับจากแม่ทัพน้อยตระกูลว่านผู้หล่อเหลา คุณชายหลายตระกูลที่นางเคยเห็นไกลๆ ในงานเลี้ยง มาตอนนี้ก็เพิ่มท่านอ๋องที่มองอย่างไรรอบกายก็เต็มไปด้วยเล่ห์กลผู้นั

‘ได้’‘เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะมารอท่านที่หน้าจวน’ฉู่หมิงมองร่างของมือสังหารที่ล้มลงตรงหน้า ทุกคนล้วนแล้วแต่ถูกตัดเส้นเอ็นที่มือและเท้า มือสังหารเหล่านั้นส่งเสียงได้แต่กลับไม่อาจขยับดูเหมือนนี่คือสิ่งที่อู๋ซินบอกเขาก่อนหน้านี้ หากจะจับเป็นตงเสวี่ยเหมาะสมที่สุด หากจะจับตายย่อมต้องนึกถึงหานเจีย เพียงแต่เขาพลันนึกถึงสตรีเมามายที่ลงมืออย่างดุดัน กระทั่งดวงตาเรียบเฉยก็ไม่แม้แต่จะกะพริบกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ในยามที่ฉินเซิงก้าวเข้ามาใกล้ผู้เป็นนาย รอบด้านบัดนี้คนของทางการได้เข้ามาควบคุมสถานการณ์ กระทั่งมือสังหารบางส่วนถอยร่นไปบางคนพาคนเจ็บไปด้วยบางคนลงมือสังหารกันเองเพื่อปิดปากแต่ยังมีบางส่วนที่ไม่อาจทำได้“แย่แล้ว!” ตงเสวี่ยอุทานก่อนจะปราดไปยังเงาร่างของมือสังหารที่ใกล้ตัวเขา กระนั้นกลับยังคงช้าไป ร่างของมือสังหารชุดดำชักกระตุกกระทั่งแน่นิ่งไป“พวกมันอมยาพิษเอาไว้ในปาก” คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่น นั่งลงตรวจสอบร่างของคนตายใบหน้าไม่คุ้นเคย ไม่ใช่คนของทางการ มือทั้งสองข้างหยาบกร้านจากการจับกระบี่ ปลายรองเท้าสึกกร่อนมากกว่าส้นเท้า เป็นผู้ที่ฝึกยุทธ์และเคยชินกับการลงน้ำหนักที่ป