All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 51 - Chapter 60

อู๋ซินยิ้ม “หรือจะยังทรงตรัสว่าหม่อมฉันล่วงเกินพระองค์และตระกูลเกา?” ใบหน้าของอู๋ซินเปลี่ยนไปทันทีที่จบประโยคนั้น “หากการที่หม่อมฉันตบนางเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองและปกป้องตระกูลว่าน คือการล่วงเกินตระกูลเกา เช่นนั้นการที่คุณหนูเกาวางแผนให้ผู้อื่นเข้าใจว่าหม่อมฉันทำร้ายนาง รวมไปถึงพยานเท็จที่พยายามบิดเบือนความจริง ส่งเสริมให้คุณหนูเกาให้ร้ายหม่อมฉัน มิใช่เป็นการล่วงเกินตระกูลว่านหรอกหรือเพคะ”นางจ้องมองไทเฮานิ่ง ดวงตาคมกริบไร้ระลอกคลื่น“แม้ก่อนหน้านี้หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีบ้านนอกที่มาจากสุ่ยโจว แต่วันนี้หม่อมฉันคือบุตรีแม่ทัพว่าน แบกรับเกียรติและศักดิ์ศรีของจวนแม่ทัพรักษาชายแดนแคว้นเทียนเฉา ผู้อื่นไม่ล่วงเกินหม่อมฉันก่อน หม่อมฉันย่อมไม่มีทางพยายามเอาผิดผู้ใด เรื่องในวันนี้หม่อมฉันหวังให้ทรงตัดสินด้วยความยุติธรรม จะไม่ยอมให้ตระกูลว่านได้รับความอยุติธรรมแม้แต่น้อย!!!”“ฮ่องเต้เสด็จ!!!”ทุกอย่างคล้ายได้รับการกำหนดจังหวะเวลาจนสมควรตายอู๋ซินเพียงกลอกตาด้วยท่าทีหงุดหงิด ถึงอย่างนั้นก็เข้าใจได้ว่าตัวเองไม่อาจบีบผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหลวงจนเกินไป นางเพียงคุกเข่าถวายพระพรเช่นคนอื่นๆ กระทั่

ฉู่หมิงทำตามในทันที กระทั่งหมุนตัวเดินไปกับนางรอยยิ้มของเขาจึงเปิดกว้าง “วันนี้ที่จวนมีเนื้อกวาง เจ้าอยากลองชิมเนื้อกวางย่างเกลือหรือไม่”อู๋ซินมองเขา “ไม่ถามหรือว่าข้าได้ยินอะไรมา”“ไว้ค่อยถามตอนย่างเนื้อกวางก็ยังไม่สาย”นางมองเขาแล้วหัวเราะ “ท่านทำตามทั้งที่ข้ายังไม่บอกสาเหตุ ไม่กลัวข้าแกล้งทำให้ท่านผิดใจกับขุนนางพวกนั้นหรือ”เขาเพียงยิ้มดังนั้นอู๋ซินจึงได้แต่ถอนหายใจ “เอาเถิด วันนี้ข้าไปกินมื้อค่ำเป็นเพื่อนท่านก็ได้ แต่คงต้องกลับจวนก่อน หาไม่คงไม่เหมาะ”ฉู่หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายไม่เห็นด้วย อะไรที่ว่าไม่เหมาะสม เขาว่าที่นางลอบออกจากจวนมาพบเขา ไม่เหมาะสมกว่าเรื่องที่นางจะตามเขาไปที่จวนเสียอีก“หลังกินมื้อค่ำเป็นเพื่อนท่านข้าต้องขึ้นเป่ยซาน ดังนั้นออกมาครั้งเดียวและกลับตอนฟ้าสางเลยดีกว่า” นางขยายความ “จริงสิข้าทูลฮ่องเต้ไปแล้ว”“หมายถึงเรื่องที่เจ้ากำลังวางแผนล่อผู้บงการออกมา?”“ใช่ รวมถึงเรื่องที่ข้าอยากขอความช่วยเหลือจากท่านหัวหน้าราชองครักษ์ด้วย ท่านเองก็สมควรไปพบเขาที่จวนสักครา”“ได้”ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ชนะศึกเพียงครั้งเดียว กลับโด่งดังไปทั่วหล้า’ คำกล่าวนี้ไม่ได้พูดเกินจริงแม้แ

เมื่อเดินออกมาจากตรอกเฮยหลางก็เป็นเวลาปลายยามอู่[1] เงยหน้าขึ้นมองแดดร้อนเจิดจ้า นางพลันถอนหายใจ เพิงบะหมี่ฝั่งตรงข้ามยังคงเป็นสถานที่ที่นางเลือกเดินไปนั่งห่อชาอู่หลงถูกวางลงบนโต๊ะ “เถ้าแก่ บะหมี่เนื้อชามหนึ่ง”“แม่นางน้อยท่านมาอีกแล้ว” เถ้าแก่เพิงบะหมี่เองคุ้นเคยกับอู๋ซินเป็นอย่างดี นางยิ้มให้เขาทั้งยังมองไปทั่วร้าน วันนี้คนบางตาน่าจะเพราะเป็นเวลาปลายยามอู่แล้ว“วันนี้ท่านก็มารอท่านเสนาบดีหรือ”“ใช่” นางยิ้มให้เถ้าแก่ร้านบะหมี่ “เขายังไม่ผ่านไปกระมัง”“ยังขอรับ ข้าน้อยยังไม่เห็นเลย”ได้รับการยืนยันแล้วอู๋ซินก็พยักหน้า แต่แววตาของนางกลับเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นรถม้าอีกคันจอดลง ผู้คุ้มกันที่กำลังกระโดดลงมาจากรถม้าผู้นั้น หากจำไม่ผิดเขาก็คือผู้ติดตามของจิ้งอ๋อง“คุณหนูว่าน พบกันอีกแล้ว”“คารวะจิ้งอ๋อง” นางเพียงประสานมือขึ้นคารวะเช่นบุรุษจิ้งอ๋องมองสำรวจหญิงสาวในชุดบุรุษสีเทา กระทั่งสายตาสังเกตเห็นพัดหยกเลือดที่วางอยู่กับห่อใบชา แววตาคมวูบไหวไปครู่หนึ่งแต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว“ไม่คิดว่าจะบังเอิญพบเจ้าที่นี่ คิดว่าบะหมี่คงรสชาติไม่เลวกระมัง”“ใช่ ข้าชอบเพราะบะหมี่ของท่านลุงเส้นเหนียวนุ่ม เน

นางยิ้มให้เขา “ถึงที่สุดแล้วทุกคนล้วนผ่านจุดที่ต้องทำเพื่อรักษาชีวิตด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีใครดีพร้อมเสียจนไม่มีข้อบกพร่อง”นางวางหยกมันแพะลงบนตัก แบมือทั้งสองข้างยื่นออกไปตรงหน้าเขา “ท่านเคยคิดหรือไม่ว่ามือทั้งสองข้างของข้าอาจเปื้อนเลือดจนไม่ว่าจะล้างอย่างไร กลิ่นคาวเลือดก็ยังคงอยู่ เลือดของผู้คนมากมายที่ตายเพราะข้า หรือแม้กระทั่งถูกข้าสังหาร”ฉู่หมิงถอนหายใจ เขายื่นมือออกมากุมมือนางเอาไว้ “ข้าทำน้ำแกงปลาร้อนๆ ให้เจ้าดื่มดีกว่า ข้าต้องใส่สมุนไพรบางชนิดลงไปด้วยสินะ เจ้าจึงจะไม่คิดมากอีกทั้งช่วยให้หลับสบาย”อู๋ซินมองออกว่าเขากำลังปลอบใจนาง “อืม เป่ยซานมีทุกอย่าง สมุนไพรพวกนั้นนับเป็นหนึ่งในสิ่งที่ขึ้นปกคลุมไปทั่วทั้งยอดเขา”“เช่นนั้นเรารีบไปกันเลยดีหรือไม่”“ได้”หญิงสาวปล่อยให้ฉู่หมิงกุมมือตนเองเอาไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ซึมซับลงไปยังหัวใจนาง มองดูดวงตาคมเข้มยังคงฉายแววสุขุม แม้จะแฝงประกายระยิบระยับด้วยรอยยิ้ม นางมองว่านี่เป็นการปลอบโยนนางที่ดีที่สุดแล้วไม่ต้องพูด ไม่ต้องถาม ไม่ล่วงล้ำถึงความคิดนาง ไม่ก้าวก่าย ไม่สงสัย เพียงเชื่อในตัวนาง เชื่อในสิ่งที่นางเป็น...เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

ด้านข้างเสียงป่าวประกาศของพ่อค้าแม่ค้าดังแว่วมาให้ได้ยิน อู๋ซินนึกสนุกจึงเดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกฟู่กุ้ยซึ่งสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านรวงมากมายตรอกฟู่กุ้ยแตกต่างไปจากตลาดทั่วไปเล็กน้อย เนื่องจากที่นี่จะเป็นตลาดของชนชั้นกลาง ของซื้อของขายจะมีราคาต่ำกว่าตลาดของชนชั้นสูง ดังนั้นคนที่มักจะเข้ามาเดินเล่นจึงมักจะเป็นชาวบ้าน หรือไม่ก็บรรดาคุณหนูตระกูลเล็กๆท่ามกลางเสียงพูดคุยและบรรยากาศคึกคัก สายตาของหญิงสาวพลันมองเห็นเสี้ยวหน้าคุ้นเคยของคนผู้หนึ่ง นางยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจเต้นรัวอย่างที่ในรอบสามพันปีมานี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน“เซี่ยเซียว...”โดยไม่รู้ตัวอู๋ซินก้าวเดินออกไป สายตาจับจ้องแผ่นหลังที่กำลังเดินไปตามท้องถนน แผ่นหลังของเขายังคงให้ความรู้สึกคุ้นเคย ท่วงท่ายังคงสง่าผ่าเผย ก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ เนิบนาบ หากแต่ก็ห่างออกไปจากนางทุกที“เซี่ยเซียว!” อู๋ซินจ้องแผ่นหลังนั้นนิ่ง ปากก็ตะโกนเรียกชายหนุ่มไปด้วยเพียงแต่...ผู้คนมากมาย เสียงรอบกายก็จอแจจนไม่อาจแยกแยะ แม้นางจับตามองเขาไม่นานก็คลาดกันในที่สุดอู๋ซินมองไปรอบๆ ด้วยท่าทางโศกเศร้า ความยินดีเมื่อครู่คล้ายเป็นเพียงความฝัน มันมาอย่างรว