All Chapters of อู๋ซิน สตรีวิปลาสแห่งเป่ยซาน: Chapter 11 - Chapter 20

จวนแม่ทัพจัดงานเลี้ยงต้อนรับคุณหนูคนใหม่ แน่นอนว่างานย่อมใหญ่โตเอิกเกริก ข่าวลือเกี่ยวกับความงดงามของคุณหนูจวนแม่ทัพว่าน ทำให้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต้องการยลโฉมนางสักครา หากแต่เจ้าตัวกลับไม่เคยก้าวออกจากจวนเลยนับจากมาถึงเมืองหลวงด้วยข่าวลือซุบซิบนี้ ทำให้แขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดีกับแม่ทัพว่าน มากกว่าครึ่งต้องการมายลโฉมสตรีที่ผู้คนต่างมอบฉายาโฉมงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงให้ ทั้งที่น้อยคนนักที่มีโอกาสได้พบนาง และส่วนใหญ่คือคนของจวนแม่ทัพเองอู๋ซินเพียงจิบสุราด้วยท่าทีเนิบนาบ ไม่ใส่ใจกับสายตาซึ่งจับจ้องมองมายังนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทั้งยังไม่นำพาต่อสายตาหลากหลายที่จ้องเขม็งแม้แต่น้อยนี่นับเป็นข้อดีของการมีชีวิตอยู่อย่างยาวนาน พบผู้คนมาก็มาก ทำให้พบเจอเหตุการณ์หลายรูปแบบ ประสบการณ์ชีวิตของนางนั้นหากให้เปรียบอย่างจริงจัง นางคิดว่าตัวเองคงเหมือนหอตำราที่มีหนังสือมากมาย นางอ่านผ่านตาไปหลายเรื่อง บ้างจดจำได้ บ้างลืมเลือน บ้างพบเห็นจนเจนตา บ้างก็คุ้นเคยจนแม้ไม่ใส่ใจก็ตระหนักรู้ทว่านางแอบคิดติดตลกว่า ชีวิตนางที่ผ่านมาคล้ายนิยายรักที่เคยอ่านมากมายตอนที่ยังเป็นแค่จูหลาน หญิงสาวที่ทำงาน

ไม่เพียงแต่สวีเจินเจินเท่านั้นที่มองเห็น ในมุมมืดด้านหลังสวีเจินเจิน ยังมีชายหนุ่มอีกสองคนจับตามองสิ่งที่เกิดขึ้น แต่...ระยะที่อยู่ไกลเกินทำให้พวกเขาได้แต่คาดเดาจากท่าทีของบุตรสาวเจ้ากรมโยธา“เจ้าว่าฉู่หมิงจะมีแผนการอะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า” หยางเยว่ยังคงมองตามสวีเจินเจินไป แม้ในใจรู้สึกเสียหน้าที่คู่หมั้นของตนหึงหวงบุรุษอื่น แต่เขาเองก็ไม่ได้มีใจให้อีกฝ่าย ที่ยอมหมั้นหมายก็ด้วยผลประโยชน์และการเชื่อมไมตรี“เรื่องนี้เรายังไม่อาจสรุปได้ เรื่องรัชทายาทที่เพิ่งเกิดขึ้นนั่นไม่ใช่พิสูจน์หรอกหรอกหรือว่าฉู่หมิงผู้นี้เราจะดูแคลนไม่ได้ กลับไปรายงานจิ้งอ๋องก่อนดีกว่า” ลั่วติงถอยไปด้านหลังช้าๆ แต่กลับต้องสะดุ้งเมื่อมีสาวใช้คนหนึ่งยืนมองพวกเขาอยู่“คุณชายทั้งสองกำลังมองหาอะไรอยู่หรือเจ้าคะ พวกท่านทำอะไรหายหรือ” หานเจียถามเสียงเรียบ ใบหน้าหรือก็คาดเดาไม่ได้ว่านางได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่หรือไม่“ไม่มีอะไร พวกข้าสองคนจะกลับแล้ว”“อ้อ เช่นนั้นทางออกอยู่ด้านนั้นเจ้าคะ”หญิงสาวผายมือ ทั้งยังมองตามร่างของชายหนุ่มทั้งสองเดินจากไป ตอนที่ยืนจ้องแผ่นหลังของชายหนุ่มสูงศักดิ์ทั้งสอง นางทันได้สบตากับหยางเยว่ และเป็น

“ไปเถิด” ว่านฮูหยินพยักหน้า “ท่านเสนาบดีเชิญด้านในเถิด”กว่าครึ่งชั่วยามอู๋ซินจึงได้ขึ้นรถม้าออกมากับฉู่หมิง นางเลือกสวมชุดสีขาวคลุมด้วยเสื้อคลุมตัวนอกสีเทาไร้ลายปัก เรียบง่ายที่สุดในบรรดาชุดที่หานเจียเตรียมไว้ให้นางหญิงสาวยื่นมือออกไปทันทีที่นั่งลง ฉู่หมิงเองก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร ทั้งสองคนไม่ต้องพูดก็เริ่มสังเกตท่าทีของกันและกันออกหานเจียแอบถอนใจ นางส่งตะกร้าของว่างให้อาจารย์ “ข้าจะออกไปนั่งด้านนอกกับฉินเซิงนะเจ้าคะ”อู๋ซินไม่ตอบเพียงตรวจชีพจรของชายหนุ่มเงียบๆ “ถอดเสื้อ”ฉู่หมิงเลิกคิ้ว“ข้าต้องดูแผลด้วย” นางขยายความด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หรือจะหาที่เงียบๆ ปลอดคน...”ทำเช่นนั้นคงยิ่งเกิดข่าวลือเสียหายยิ่งกว่าตอนนี้...ฉู่หมิงได้แต่มองหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงมีท่าทีสุขุม “แม่นางข้าว่าเจ้าสงบเกินไปหรือไม่”“หรือข้าต้องกังวลกับข่าวลือข้างนอกกันละ ท่านว่าเรื่องใดน่ากังวลกว่ากัน ระหว่างเรื่องที่ข้าแต่งให้ท่านแล้วจะอายุสั้น หรือเรื่องที่ว่าการแต่งงานครั้งนี้อาจทำให้ราชสำนักสั่นคลอน อ้อ...ยังมีอีกเรื่อง เรื่องที่ว่าทันทีที่ข้าแต่งเข้าจวนเสนาบดี คานอำนาจของราชสำนักแคว้นเทียนเฉาจะเอนเอียงทันที

มือหนึ่งคว้าข้อมือของฉู่หมิง อีกมือมีกระบี่ซึ่งบัดนี้กำลังดื่มเลือดของคนชุดดำการเข่นฆ่าอันดุเดือดเริ่มขึ้น อู๋ซินดวงตาเย็นชาลงมือรวดเร็วและแม่นยำ นางตวัดกระบี่ออกไปแต่ละครั้ง ร่างของคนชุดดำก็ร่วงลงสู่พื้นบาดแผลที่ลำคอเล็กนิดเดียวทั้งยังไม่มีเลือดหลั่งรินจนเกิดภาพน่าสะอิดสะเอียน ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือดโดยสิ้นเชิง ถึงอย่างนั้นคนที่ล้มลงก็ขาดใจตายในทันทีฉู่หมิงรู้สึกคล้ายเพิ่งได้เปิดหูเปิดตา เขามองดวงหน้างดงามที่ร่ายรำกระบี่ ดวงตาของนางยิ่งมาก็ยิ่งเย็นเยียบ ท่วงท่าการออกกระบี่ไม่คล้ายนางกำลังสังหารผู้คน แต่ให้ความรู้สึกราวกับนางกำลังร่ายรำที่สำคัญกว่านั้น แม้นางเป็นอิสตรีแต่สามารถปกป้องเขาเอาไว้เบื้องหลัง โดยที่ตัวเขาไม่ได้หวั่นใจเลยว่าจะถูกทำร้าย เพราะทุกครั้งที่มีมือสังหารเข้าใกล้เข้าหนึ่งก้าว นางก็จะดึงเขาออกเพื่อรักษาระยะห่าง ดังนั้นรัศมีของกระบี่จึงไม่เคยได้เฉียดร่างของเขาเลยสักครั้งมือสังหารส่งสัญญาณล่าถอย อู๋ซินหรี่ดวงตาลงจากนั้นขว้างกระบี่ออกไป ปลายกระบี่นั้นปักลงไปยังกลางแผ่นหลังของคนที่คิดหลบหนียัง...ยังไม่หมด ยังมีอีกสองคนนางก้มลงมองธนูบนพื้น คว้ามันขึ้นมาเพียงสองอัน เล็งเ

“อืม ข้าดื่มมากไปทั้งยังออกแรงไปรอบหนึ่ง”“อาจารย์ ข้าว่ามันแปลกๆ อยู่นะ แม้ตัวเขาจะไม่ได้มีกลิ่นฉุนของเครื่องหอมเช่นผู้อื่น แต่ท่านให้เขาเข้าใกล้ท่านได้ง่ายเกินไป”“ข้ารู้” นางกดหัวคิ้วพร้อมหลับตา “ทำอย่างไรได้เล่า เขาดูเป็นคนไม่เลว อีกอย่างข้ากำลังจะแต่งงานกับเขา จะอย่างไรก็ต้องอยู่ร่วมกันอีกหลายปี”“ก็จริง” หานเจียคอตก“เอาเถิด ขอเพียงเราระวังให้มาก ถือเสียว่าลงเขาครั้งนี้ออกมาเปิดหูเปิดตาเผลอครู่เดียวก็ผ่านไปแล้ว นับจากออกท่องยุทธภพครั้งนั้น เจ้าเองก็ไม่ได้ลงเขามากว่าสามปีแล้ว ครั้งนี้ถือเสียว่าเป็นการเรียนรู้ครั้งใหม่ก็แล้วกัน”“แต่ข้าไม่ชอบกฎเกณฑ์หยุมหยิมของผู้คนในเมืองหลวงเลย”อู๋ซินหัวเราะ “เจ้านี่นะ ใช้ชีวิตอิสระจนเสียนิสัย อาจารย์บอกกี่ครั้งแล้วว่าโลกนี้หากจะอยู่รอดต้องรู้จักปรับตัวเข้ากับสถานการณ์”หานเจียย่นหน้า “เอาเถิดเจ้าค่ะ อาจารย์รีบพักผ่อน ข้าเองก็จะกลับไปอาบน้ำนอนเช่นกัน”มองดูศิษย์รักเดินไหล่ตกออกไป อู๋ซินได้แต่ส่ายหน้ากลั้นหัวเราะ จริงอยู่นับจากออกท่องยุทธภพหานเจียก็ไม่ชอบการใช้ชีวิตภายใต้กฎเกณฑ์ แต่หากเอาเข้าจริงนางก็เชื่อว่าหานเจียจะทำได้ดี นางหมายถึงหากไม่มีใคร